น้องสาวผมว่างงานมาประมาณ 3 เดือนละครับ (ไม่มีเงินเก็บ) ตอนนี้ย้ายมาอยู่ด้วยกันกับผม น้องสาวผมเรียนจบ ป.ตรี มาสายนึง แต่ทำงานอีกสายนึง ผมก็พยายามช่วยน้องหางานทั้งตรงสายที่เรียน ตรงสายที่ทำงาน มีคนให้น้องไปสัมภาษณ์งานแบบได้แน่ แต่น้องก็ไม่ไปอ้างว่าไกลบ้าง ต่อรถหลายสายบ้าง อยากหางานใกล้ ๆ เดินทางสะดวก พอมีงานเปิดใกล้บ้านแบบหน้าปากซอยเลยก็บอกไม่เอา แปปเดียวก็ออก ผมบอกให้ไปทำเซเว่นหน้าบ้านก่อนมั้ยก็ไม่ไป พอพูดเรื่องงานกันจริงจังก็มีดราม่าตลอด น้องจะชอบบอกว่า ให้น้องออกจากบ้านไปเลยมั้ย ให้หายไปเลยก็ได้ ผมเลยหยุดเรื่องงานบอกว่าเป็นห่วง ตอนนี้อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่เป็นอะไรหรอก แต่ถ้าเจ็บป่วยขึ้นมาต้องใช้เงินผมไม่ซัพพอร์ทให้นะ ก็เงียบไป แล้วรูปแบบการใช้ชีวิตคือแบบ นอนดึก ตื่นเที่ยง กินข้าวมื้อเดียว แล้วนั่งคุยโทรศัพท์กับเพื่อนทั้งวัน บางวันไลฟ์ ตต ด้วย ผมพยายามช่วยน้องเต็มที่ แต่ 3 เดือนละ ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย แถมดูแย่ขึ้นด้วยในสายตาผม เหมือนรูปแบบชีวิตคนปกติค่อย ๆ หายไป แค่เรื่องช่วยงานบ้านบางทียังไม่ทำอะไรเลย ผมไปต่างจังหวัด 3 วันกลับมาขยะเต็มถังไม่ยอมเอาไปทิ้ง แค่เดินออกไปทิ้งหน้าบ้านเอง น้องผมอายุ 30 ละครับ ไม่ใช่เด็กแล้ว อยากจะขอคำปรึกษาจากสมาชิกครับ ทำงไงกับน้องดีต้องคุยกันยังไงหรือทำอะไรดี ขอบคุณครับ

ไม่อยากทำงานก็ทำตัวสวยๆ หาแฟนรวยให้ได้ครับ อันนี้จริงจังนะ

เป็นข้อได้เปรียบนึงของผู้หญิง ที่ผู้ชายน้อยคนจะทำได้

ไม่อยากทำงานก็ทำตัวสวยๆ หาแฟนรวยให้ได้ครับ อันนี้จริงจังนะ

เป็นข้อได้เปรียบนึงของผู้หญิง ที่ผู้ชายน้อยคนจะทำได้

ปกติคุณไม่ค่อยได้คุยกับน้องรึเปล่า ตอนนี้ผมแนะนำว่า แทนที่คุณจะห่วงการใช้ชีวิตที่ตกงาน ให้ห่วงก่อนดีกว่าว่าเขาเจอปัญหาอะไรอยู่ สาเหตุจริงๆที่เขาไม่อยากทำเพราะอะไร ทุกคนมันมีสาเหตุในใจ คนตกงานมันเครียดอยู่แล้ว ยิ่งในยุคนี้ที่งานหายากแถมต้องเจอกับ AI

ทุกคนก็มีงานที่อยากทำหรือไม่อยากทำ ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถไปทำงานเซเว่นก่อนได้ในช่วงว่างงาน คนไม่อยากทำงานบริการมันก็ไม่อยากทำจริงๆ จากที่เครียดอยู่แล้วก็จะเครียดกว่าเดิมอีก

ลองทำความเข้าใจน้องสาวและเปิดใจคุยกับน้องถึงปัญหาจริงๆก่อน อย่ารีบตัดสินจากมุมมองของเราเอง ยิ่งทำแบบนั้นน้องคุณยิ่งไม่อยากจะพูดหรือเปิดใจอะไรให้คุณฟังหรอก

แล้วก่อนหน้านี้ใช้ชีวิตมายังไงล่ะครับ อันนี้เหมือนใช้ชีวิตแบบมีคนคอยซัพพอร์ตมาตลอด ทำงานเหมือนไม่ต้องทำก็ได้ ไม่ทำงานก็มีกิน

แล้วน้องเอาเงินที่ไหนกินข้าวล่ะครับ ถ้าไม่มีงานและไม่มีเงินเก็บ

สอบราชการครับ อายุช่วงนี้ยังทัน

ทุกชีวิตหลังจากนี้ต้องเอาชีวิตรอดกันไปวัน จะหวังรวยคงยากแล้วแหละ

คนรุ่นใหม่ หรือ รุ่นเราต้องกลับบ้านไปทำเกษตรกันวันไหนก็ไม่รู้

ลองเป็นจากให้ทำแบบนั้น แบบนี้

เป็นคำถามง่ายๆ เช่น

อยากทำอะไรให้มีชีวิตรอด

ถามกระตุ้นให้คิด สร้างความหวังใหม่เขาดีกว่า

พ่อแม่ท่านอยู่ไหนอ่ะ ถ้าต่างจังหวัดพอมีพื้นที่ทำอะไรมั๊ยล่ะ ลองส่งกลับบ้านดู

Deep Talk ตั้งเป็นหัวข้อพูดคุยด้วยเหตุผล แต่กับบางคนต้องมีจุดเปลี่ยนเท่านั้นถึงจะเปลี่ยนได้

ปัญหาเหมือนคนหมดไฟในการใช้ชีวิตอ่ะ มันต้องหาสาเหตุก่อน

ปกติผมกับน้องไม่อยู่ด้วยกันครับ แยกกันอยู่ แต่น้องไม่ไหวเรื่องเงินจ่ายค่าหอเลยขอมาอยู่กับผม คือต้องบอกว่าผมค่อนข้างซัพพอร์ทน้องมาตลอดตั้งแต่สมัยเรียน เท่าที่คุยกันแบบจริงจัง ก่อนหน้าคือทำงานที่ scb แต่งานมันหนักไปเลยลาออก ตอนนี้สามารถกลับไปได้แต่ก็ไม่กลับไป ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าน้องผมต้องการอะไรกันแน่ น้องผมมีงานที่อยกาทำครับเลยสมัครแต่งานนั้นตลอดแต่ไมไ่ด้เลย ซึ่งมันก็คืองานเก่าแบบที่ทำที่ scb นี่แหละ แต่ผมรู้ว่าน้องผมไม่ได้บอกเรื่องที่ต้องเจอให้ผมรู้ทั้งหมด ล่าสุดเพิ่งรู้ว่ามีหนี้บัตร ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าบอกไม่มีแล้วครับ

ผมค่อนข้างซัพพอร์ทน้องครับ ตอนเรียนก็ช่วยค่าห้อง ค่ากินเต็มที่ จนผมอดเองก็มี เพราะน้องบอกไม่อยากทำงานไปเรียนไปผมก็ช่วย ตอนทำงานผมก็ให้ยืมเงินตลอด แถมยกหนี้ให้ประจำ ย้ายมาอยู่กับผม บอกอยากทำขนมทำข้าวขายในแอพ ผมก็ซัพพอร์ทจัดชุดเครื่องครัว รีโนเวทครัวให้แบบพร้อมเลย แต่ยังเงียบอยู่ 5555

น้องเพิ่งเลิกกับแฟนไปครับ บอกต้องใช้เวลาทำใจ

ลองบอกแล้วแต่น้องผมไม่ชอบทำงานราชการครับ อยากทำงานเอกชนอิสระกว่า

เป็นแบบนี้จริงๆ หลานผม 24-25 อยากได้งานดีๆ สบายๆ เงินเดือนแพงๆ ใกล้บ้าน เรียนจบเป็นปีละยังไม่เห็นมันได้ เกาะแม่มัน (พี่สาวผม) อยู่

แม่มันยังต้องให้เงินอยู่ พี่ผมบอกคุยดีก็แล้ว ด่าก็แล้ว ก็ยังเฉย

เหนื่อยใจกับเด็กสมัยนี้

พ่อผมเสียละครับ พ่อน้องยังอยู่แต่ไมไ่ด้ติดต่อกัน ผมกับน้อง คนละพ่อแต่แม่เดียวกันครับ ผมพยายามไม่ไปกดดันน้องละครับ อยากจะทำอะไรก็ทำ แต่อดเป็นห่วงไมไ่ด้จริง ๆ ครับ

อาการนี้สำหรับผม ไม่ได้รับการสั่งสอนจากครอบครัวแบบดีๆมานะ หรือได้รับแต่ไม่ฟังเลย ออกแนวหัวทึบ ชีวิตไม่มีระเบียบวินัย ติดลมจากการว่างงานอีก

ผมเคยประสบพบเจอกับคนแบบนี้ สภาพเดียวกัน ตรงตามคชลักษณ์ที่ท่านเลย

สกปรก คุยโทสับทั้งวัน

ไม่ใส่ใจหางานทำ

นอนดึก ตื่นเที่ยง คือตรงเป๊ะ ไม่รู้จักโตอะ

ถ้าไม่บอกว่า 30 นี่ผมเพิ่งคิดว่าเด็กจบใหม่ซัก 22-23 เลยนะ

ขาดอย่างเดียว เล่นยา

อาการนี้แก้ได้ โดยการไม่ให้เงิน

ไม้แข็งคือไล่แม่งออกจากบ้านเลย

มันมีคนให้เงินมันก็สบายสิครับ จะไปขวนขวายทำไม อยุ่เป็นขอทานไปวันๆแบบนี้ดีกว่า

คือถ้าคนมันคิดได้มันหางานทำนานแล้วครับ แบมือขอตังค์นี่ไม่มีคุณค่าครับ