เคยอ่านเรื่องแม่คนจีนที่ลูกชายไม่ทำงาน แม่ขายบ้านย้ายหนีเลย ปล่อยให้ลูกเอาตัวรอดเอง สุดท้ายมันก็ออกไปหางานทำ
เคสนี้ออกได้ 3 หน้า 1.เลี้ยงจนตาย 2.ปล่อยแล้วมันตายจริง 3.ปล่อยแล้วมันเอาตัวรอดได้

ของผม แฟนไม่ทำงานมาเกือบๆ 3 ปี เดิมเป็นคนขยัน แต่เนื่องจากมีปัญหากับที่เก่าเพราะเจ้านายหวังเคลมเลยออกมา แต่ยังดีเค้ายังรู้จักทำนู่นทำนี่ แต่ตัวเค้าค่อนข้างสบาย (บ้านผมมีแม่บ้านครับ) ผมสามารถ Support ดีอยู่

จะบอกว่าต่อให้เป็นคนขยันแค่ไหน แต่ถ้าอยู่บ้านมานานๆ ไม่ทำงานมีแต่จะแย่ลงครับ เรื่องการเข้าสังคมก็แย่ วันๆ ไม่ได้คุยกับใคร สุขภาพจิตก็แย่ตาม เพื่อนก็หายน้อยลง ไม่มีเงินเข้าสังคม จากเมื่อก่อนตอนมันมีเงินก็เที่ยวต่างจังหวัดทุกเดือนส่วนผมชอบอยู่บ้าน แต่เค้าก็พยามทำตัวเป็นแม่บ้านที่ดีนะครับ ตอนนี้เวลาผมจะชวนออกไปไหนเค้าก็ไม่อยากไปเพราะอยากประหยัด ผมได้แต่ยอมรับสภาพปกติคงเลิกกันไปแล้ว แต่คบกันมา 20 ปี ผมมีแต่ต้องหาเงินให้ได้มากขึ้น เคยคุยเรื่องเปิดร้านขายน้ำ เค้าก็ไม่กล้าทำ คิดว่าคงอายแหละดูแล้ว

พี่อ่านแล้วฟังดูเป็นไงครับ ในมุมพี่ก็แค่เลิกกันใช้ไหมครับหรือบอกให้ไปทำงาน 7-11ก็ได้ เพื่อไม่ต้องมาลำบากเราขนาดนี้ ผมเองเข้าใจสถานการณ์พี่เลย ผมอยากจะบอกว่าให้น้องพี่กลับไปอยู่บ้านนอกดีกว่า ตอนนี้อาการหนักกว่าแฟนผมอีกครับ ในมุมผมอย่างน้อยต้องช่วยทำงานบ้านให้เอี่ยม น้องพี่จะ Drama อะไร ก็ควรใช้ไม้แข็งครับ ถ้าโลกสวยคิดว่าคุยกันดีดีรู้เรื่องหรือวันนึงน้องเราจะคิดได้เอง หยุดเลยเป็นไปไม่ได้แน่นอน ให้น้องพี่ออกไปเผชิญโลกเถอะ วันนึงเค้าจะรู้สำนึกเอง ทุกวันนี้เค้าก็ไม่ได้ซาบซึ้งกับสิ่งที่พี่ทำให้แน่นอน เค้าก็มองว่าเป็นหน้าที่ของพี่ชายที่ให้น้องพึ่งพา เค้าไม่มีทางเลือกเค้าไม่ผิดอะไร วันนึงถ้าเค้าได้ดีเค้าก็ไม่ได้กลับมาขอบคุณพี่หรอก

เพิ่มเติม ผมเคยมีน้องสาว กับน้องชายต่างบิดาแบบนี้ ขอเงินทุกเดือน ไม่มีอะไรดีขึ้น ผมตัดเลยครับ จากนั้นน้องสาวผมตั้งใจเรียนจนจบ น้องชายก็เริ่มหางานทำ ถึงบทสรุปจะออกมาไม่ดีอย่างที่คิด แต่เป็นแบบนี้ต่อไปมีแต่จะทำให้เค้าไม่โต+หนักใจเราด้วยครับ

ขอบคุณสำหรับประสบการณ์ของท่านที่แบ่งปันครับ เป็นอีกด้านที่น้องสาวผมอาจจะเป็นแบบนี้จริง ๆ ครับ

สัญชาติญาณการเอาตัวรอดทำงาน

หาผัวให้แล้วไล่ไปอยู่กับผัว

อ่านรอบแรก นึกว่าน้องพึ่งจบ อายุซัก 20 ต้นๆ
แต่พอบอกว่าอายุจะ 30 แล้ว ผมว่าอาการหนักแล้วครับ
หนักไม่เอา เบาไม่สู้ เก็บตัวอยู่กับบ้าน ไม่ออกไปหาสังคม หางานทำ เสี่ยงเป็นซึมเศร้าสูง
เค้าอาจจะเจออะไรแย่ๆมาเยอะตอนทำงานที่เก่า ทำให้รู้สึกแย่กับการต้องไปทำงานก็ได้
ถ้าไม่ไหวจริงๆ ลองหาอาชีพที่เป็นเจ้านายตัวเองให้ทำดูครับ
แล้วก็อย่างที่หลายๆเม้นบอกไปก่อนหน้านี้ อย่าลืมพาไปพบแพทย์เพราะมีความเสี่ยงจะเป็นซึมเศร้า

คหสต. นะ

น้องสาวพ่อแม่เดียวกัน คลานตามกันมา ผมดูแลเต็มที่นะ ไม่ต้องทำงาน แต่เกาะพี่(ผม)กินก็ได้

ถ้าเขาคิดได้อยากทำงาน อยากทำอะไร ให้เวลาเต็มที่ครับ

อย่างน้องสาวผมก็เป็นคุณนาย ลำบากดุแลลุกหน่อย สามีก็อยากให้หางานช่วย แต่ต้องเลี้ยงลุก 3 น่ะ น่าเห็นใจ ส่วนน้องเขยก็มีน้องสาว ก็สไตล์ อินโทรเวิตซ์แบบสุดๆ ก็ให้อยู่บ้าน ช่วยเลี้ยงหลานนะ ผมว่าก็ไม่ได้เสียหายอะไร

ย้ำ คหสต. นะ แต่ละครอบครัวไม่เหมือนกัน

น้องชื่อจู.. ป่าวเนี่ย อย่างกับน้องที่ผมเคยทำงาน55 อาการเหมือนคนหมดไฟจากการทำงานเลยครับ อาจจะขาดความมั่นใจจากที่เดิม ผมว่าจะกลับมาให้รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า ต้องค่อย ๆ ให้น้องตั้ง goal เล็ก ๆ ว่าวันนี้จะเรียนรู้เรื่องนั้น เรื่องนี้ พอทำสำเร็จมันก็สร้างความสุข ความพอใจเล็ก ๆ ทำทุกวันพอมีความรู้ก็จะเริ่มมั่นใจเอง แล้วจะได้ตั้งใจสัมภาษณ์หางานอย่างจริงจังครับ อย่างน้อย ๆ ให้เขาปฎิเสธเรา ดีกว่าตัวเราที่ปฎิเสธตัวเอง สู้ครับ ๆ เอาใจช่วย ชีวิตมันต้องมี suckseed นึงงง!

เอาง่ายๆคือยังไม่เจอยาแรง
คำว่า ทำในสิ่งที่อยากทำ กับ ทำในสิ่งที่ต้องทำ มันไม่เหมือนกัน ส่วนมากพวกเราในบอร์ดนี้ก็มักจะเป็นอย่างหลังกันซะหมด ผมไม่อยากยกเรื่องGenมาเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าคนรุ่นหลังๆความอดทนต่ำกว่ารุ่นเราเยอะ ยิ่งถ้ามีฟูกคอยรองนะ แทบไม่ดิ้นไม่ลุกอ่ะ แต่ลองให้เกิดวิกฤตทางการเงินหรือคนหาเงินหายไปซักคนนึงสิ ผมว่าจะพูดแรงพูดเบามันไม่ต่างกันเท่าไหร่ถ้าพูดไม่ตรงจุด ต้องถามเค้าว่าอยากทำอะไร แล้วถ้างานที่เราอยากทำมันไม่มีก็ลองทำงานอื่นไปก่อนได้มั้ย ดีกว่านั่งๆนอนๆอยู่บ้าน อย่างน้อยจะได้มีเงินเก็บ หรือน้องคุณอยากขายของออนไลน์ไลฟ์สดอยู่บ้าน หรือจะลงทุนทำธุรกิจเล็กๆนู่นนี่ ผมก็ไม่รู้นะ แต่คือวัยนี้มันต้องลองผิดลองถูกอะ มันจะได้จับจังหวะชีวิตได้ ว่าต้องไปทางไหน

ปล. ตอนคุยให้แม่มานั่งคุยด้วยก็ดีนะ

บอกไปตรงๆเลยว่าให้อยู่บ้านหางานอีก 2 เดือน ถ้ามีงานทำจะให้อยู่ต่อ ถ้ายังหาไม่ได้จะไม่ให้อยู่แล้ว ไปตายดาบหน้าเอาเอง

มีแบบนี้เยอะ ชีวิตไม่เหมือนที่หวังไว้ แล้วยิ่งถ้าติดโซเชียลจะยิ่งหนัก

อยากมีเงินทำตามกระแสแบบที่คนอื่นทำกัน ไม่มีตัง แต่อยากสบาย ไม่อยากทำงานหนัก โทษนู้นโทษนี่ไปหมด

ิตอนเด็กๆไม่รู้ว่าโลกมันเป็นยังไง how it's work เพราะ มีคนซัพพอร์ตทุกอย่าง หน้าที่มีแค่เรียนอย่างเดียวเป้าหมายมีแต่ระยะสั้น กับความคาดหวังที่ยิ่งใหญ่

พอโดนโลกความเป็นจริงเล่นให้ หงอย เศร้า ให้แนวทางอนาคตแล้วท้อแท้ หมดแรงจะสู้

ิิ

นี่มันพี่ชายผมชัดๆ แต่อาการหนักกว่า เพราะติดหนี้บัตรเครดิต กับโดนไฟแนนซ์ยึดรถ ต้องมาขอตังพ่อแม่เอาไปใช้หนี้ สูบไปหลายแสนแล้ว พ่อผมเครียดมากๆ แม่ก็ปกป้องหนักรักลูกชายมาก จะตัดหางปล่อยวัดก็ไม่ได้

แล้วมันอายุ 40 กว่าแล้ว จะให้ไปหางาน มันก็บอกอายุเกินๆ แต่ไม่ได้ดูเลยว่ามีงานตั้งเยอะแยะที่เขาไม่ดูอายุ ไปสมัครได้ มันก็ไม่ไปหาทำ

ตัวผมไม่ได้สนใจหรอก ชีวิตใครชีวิตมัน แล้วผมก็ไม่ช่วยเหลือด้วย แต่พ่อแม่ผมอะนะ พอเป็นลูกเขาก็ตัดทิ้งไม่ลง ซึ่งเป็นวิธีที่ผมอยากแนะนำมาก คือให้ตัดหางปล่อยวัดไปเลย ไล่ออกจากบ้าน ให้หาข้าวปลากินเอง ค่าน้ำค่าไฟ หาเองหมด ผมได้แต่คิดในใจรอให้มันสูบไปเรื่อยๆ เดี๋ยวถึงจุดนึงทนไม่ไหว มันจะพาดิ่งเหวกันหมด

อย่าไปตามใจมากครับ เพราะเค้าจะคิดว่ามีคุณเป็นที่พึ่ง แล้วเค้าก็จะไม่พยายามทำอะไรด้วยตัวเอง บางครั้งก็ต้องปล่อยให้เค้าจนตรอกที่สุดก่อนครับ

อยากเตือนด้วยความหวังดี เพราะเคสคุณแทบจะเหมือนเคสพี่ชายเมียผมเลย แต่พี่ชายเมียผมอายุ 49 แล้ว พออายุเยอะจะไปทำอะไรก็ยาก ปล่อยชีวิตไร้ค่ามานานมันจะชินและเฉื่อยไปเรื่อยๆ ทุกวันนี้ก็เกาะแม่ เมียตัวเอง และเมียผมแดกอยู่ครับ ปากก็บอกอย่างทำนู่นนี่ แต่ไม่พยายามอะไรด้วยตัวเอง รอคนประเคนให้อย่างเดียว

ผมก็เป็นแบบน้องท่านตอนที่ย่าผมเสีย เค้ามีเรื่องอะไรทำให้ท้อใจมากหรือเปล่า

แต่ถ้าไม่มีเรื่องท้อใจก็ไม่ควรทำตัวแบบนี้ อย่างน้อยได้งานหน้าปากซอยแล้วยังไม่ทำนี่แย่นะ

ยากเลย แบบนี้คือหวังเกาะพี่กินละ ต้องบอกพ่อแม่ครับ ไม่สนใจหางานแบบนี้ ภาระชัดๆ