ท้อจังครับ สอบอะไรก็ไม่ผ่าน
พอดีผลท้องถิ่นภาคใต้ พึ่งประกาศ อันดับปาไปโครตไกลคิดว่ายังไงก็คงเรียกไม่ถึง ทั้งที่ผมมั่นใจว่าผมทำภาค ข ได้ แต่ทำไมอันดับถึงไปไกลขนาดนั้น จะว่าสัมภาษณ์แย่เขาก็แทบไม่ได้ถามอะไรเลย การแต่งตัวผมก็แต่งตัวดี ใส่สูตร พยายามทำบุคลิกภาพตัวเองให้ดีที่สุด แต่ทำไมนะทำไมผมถึงยังไม่สมหวังสักที
ปีที่แล้วก็ตกไปสองสามสนาม โดนเฉพาะสนามแรกที่ภาค ข คนผ่านไม่กี่คน คิดว่าได้แน่ๆ สุดท้ายก็ยังตก
ท้อจังครับ อายุก็มากขึ้นทุกวันอีกไม่กี่ปีก็จะถึงเลข3 แต่ทุกวันนี้ยังสอบอะไรไม่ได้ งานที่ทำก็ไม่มีความมั่นคง ยิ่งไปดูเพื่อนร่วมรุ่นบางคนทำงานมานานจนมีเงินได้ไปจีน ไปญี่ปุ่น บางคนทำงานในบริษัทชั้นนำเงินเดือนได้ไม่ใช่น้อยๆ ละหันมามองตัวเองยิ่งทำให้ผมนั้นดูโครตไร้ค่าเลย ทุกวันนี้พอเจอเพื่อนร่วมรุ่น ม.ปลาย เขานัดไปไหนกันผมก็พยายามบ่ายเบี่ยงตลอดเพราะรู้สึกตัวเองห่วยเหลือเกินถ้าเทียบกับเพื่อนแต่ละคนที่มีงานหมดแล้ว
โครตท้อเลยครับ เมื่อไหร่มันจะเป็นวันของผมสักทีนะ