ผมบรรจุ 35 คุณยังมีเวลาอีกเยอะๆ สู้ๆนะครับ

เข้าเลข 3 แล้ว อาจจะสำเร็จก็ได้ครับ เป็นกำลังใจให้ ท้อมีไว้ให้ลิงถือ

ตั้งใจครับ ต้องเข้าใจว่า คนมีมากกว่างาน คนเก่งๆ(อาจรวมถึงคุณ) ตกงาน หรืองานใหม่กันเรื่อยๆ
ถ้าเรายังเก่งไม่พอก็ต้องเก่งให้มากขึ้น
ใส่สูทไปเขาชอบไหมเขาอยากให้เราใส่แค่เชิ๊ตไหม เราก็ไม่รู้ ดูตำแหน่งงานให้เหมาะสม เพราะเขาเป็นราชการ
มีไบแอสและระบบความคิดยิบย่อย เจ้าขุนมูลนาย ต้องเข้าให้ถึง
การสัมภาษณ์ ตอนแรกจะแนะนำ อ้อ ไม่ใช่เอกชน ไม่กล้าแนะนำ เพราะระบบความคิดคนราชการมันแปลกจริงๆ
เดี๋ยวจะพลาดเอา ได้แต่บอกให้สู้ๆ และหาความรู้เพิ่มให้มากๆ ครับ

เป็นกำลังใจให้ครับ ผมกว่าจะสอบติด ก็เป็นนักรบดินสอ 2B อยู่ 2ปีกว่า

ตะเวนไปสอบเท่าที่จะพอไปได้ (ผมอยู่ ตจว.เหนือสุด)

ค่าใช้จ่ายในการเดินทางแต่ละรอบไม่ได้น้อยๆ ตอนนั้นเป็นลูกจ้างชั่วคราว เงินเดือนน้อยด้วย

ตั้งใจเตรียมตัวสอบให้ดีครับ เด๋วมันจะต้องประสบความสำเร็จในสักวัน

ผมเชื่อในจังหวะชีวิต เหมือนที่มันนเกิดขึนกับผม
สอบ ราชการ ได้ในปีสุดท้ายของเกณอายุ ถ้าไม่ติดคือไม่มีที่ไป

รอบนี้สอบผ่าน อาจจะแจกพอตไปเจอที่ห่วยๆก็ได้นะพี่ชาย

จริงๆถ้าสอบผ่านครั้งนึงแล้ว มันยากจะไม่ผ่านในครั้งต่อๆไปครับ

พักแล้วค่อยลุยต่อ

ลองเปลี่ยนทางมั้ยครับ ผมไม่รู้ว่าท่านมีเหตุผลอะไรถึงอยากสอบบรรจุ บางคนอาจจะอยากได้ความมั่นคงในชีวิต อยากได้หลักประกัน อยากได้ benefit สำหรับผม ผมมองว่าเกือบทุกอย่าง ที่ว่ามานั้นเงินซื้อได้หมดถ้ามันมากพอ ผมว่าสิ่งที่สำคัญจริงๆคือเราอยากใช้ชีวิตแบบไหนนะ ถ้าเป้ามันชัด บางที มันอาจจะมีหลายทางที่ไปถึงเป้าก็ได้นะครับ ช่วงที่ธุรกิจที่ไทยผมล้มเพราะโควิด ผมดาวน์นานอยู่ จนกะว่าจะไปหางาน 9 to 5 ทำ ก็กลับมาเรียนโทเพื่อ ซ้อมโปรไฟล์ สักหน่อย ระหว่างเรียนก็หางาน สมัครก็ลำบาก เพราะหลายที่ก็ไม่ได้อยากรับคนที่ไม่ได้มีโปรไฟล์มาตรงสาย แถมเป็นเจ้าของกิจการ ไม่รู้จะออกเมื่อไร แถมกิจการก็ไม่ได้ใหญ่โตมากมาย skillset จะโหดรึเปล่าก็ไม่รู้ ผมก็สมัคร หาไรทำไปเรื่อยก็ไม่มีที่ไหนรับ หรือติดต่อมานะ จนสุดท้ายมาเจออาจาร์ยคนนึงกลับมาจุดประกาย การกลับมาทำกิจการอีกรอบ แกก็ช่วยแนะนำทุกอย่าง เต็มที่เหมือนเจอ mentor ที่ขาดหาย กอบกับเวลามันเดินมานานพอให้ทำใจได้แล้ว ผมก็เลิกสมัครงาน มานั่งดูว่าตัวเรามีอะไรที่ผ่านมา มาใช้เป็นประโยชน์ได้บ้าง ก็เลย pivot ตอนนี้กำลังจะเริ่มธุรกิจใหม่ ใช้ประสบการ์ณที่เคยผ่านมา กอบกับวิชาการ ตอนนี้ไม่มีเงินแล้ว คงทำเป็นสาย service แทน แต่ยังไม่รู้นะจะหมู่หรือจ่า แต่ที่รู้แน่ๆคือวันนี้ ผมไม่ต้องมานั่งหวัง โดยที่คนอื่นเป็นคนตัดสิน โดยที่เราควบคุมไม่ได้ ผมได้รับการควบคุมกลับมาอยู่ในมือตัวเอง และไม่ได้ไปนั่งคิดท้อ หรือ มืดมน หนทาง ว่าจะไปทางไหนต่อแล้ว แต่ที่พูดมานี้วันนี้ ผมยังขาย service ใหม่ผมไม่ได้เลยนะ กำลังนั่งสร้างอยู่ แต่มันทำให้ผมยุ่งจัดๆ แล้วก็แทบไม่มีเวลา down เลย

ท่านลองมองโลกในแง่ดีนะครับ ลองเอาเคสผมไปเปรียบเทียบก็ได้ ผมเคยอยากเรียนต่อแพทย์ ตั้งใจอ่านมาทั้งปี เพราะปีที่ผมกะจะสอบ เป็นปีที่เขาปรับอายุ ถ้าอายุเกิน30จะไม่รับเข้า ตอนนั้นผมก็29พอดี ก็ไปเข้าสอบตามระบบ คิดว่าทำข้อสอบได้ดีแหล่ะ จนมาดวงแตก ตอนที่วันสุดท้าย ไมเกรนแดรก จนนอนดิ้นพราด ๆ อ้วกแตกทั้งคืน ตื่นมาไปสอบด้วยสภาพย่ำแย่สุด ๆ

ใช่ครับ ผมสอบไม่ผ่าน พลาดไปไม่กี่คะแนนเท่านั้น แล้วคะแนนที่พลาดคือข้อสอบคณิตในวันสุดท้ายนั่นเอง

สำหรับผม การสอบครั้งนั้นก็เหมือนรถเมล์เที่ยวสุดท้าย ที่มันไม่จอดรับผมอีกต่อไป เพราะอายุเกินไปแล้ว

แต่สำหรับท่าน อายุไม่ใช่เพดาน ไม่ใช่ข้อจำกัด ท่านจะลองอีกกี่ครั้งได้ ยิ่งลองมากขึ้น ท่านจะเข้าใจมากขึ้น ผมเชื่อว่าถ้าไม่ท้อซะก่อน ยังไงก็มีโอกาสมากขึ้นทุกปีครับ

สู้ ๆ นะครับ

ผมไม่รู้ว่าเพื่อนคุณเป็นยังไงนะ แต่ถ้าเป็นเพื่อนที่ผ่านอะไรมาด้วยกัน ไปนั่งกินเบียร์กินเหล้าด้วยกันไหม คนเป็นเพื่อนกัน ไม่มาคิดเล็กคิดน้อยหรอกครัยว่าเพื่อนเราเงินเดือนเท่าไหร่ ผมไปเจอเพื่อนที่สนิทกัน มีแต่พูดเรื่องไร้สาระ แต่ความจริงคือมันเติมไฟให้เราดีนะ

เป็นกำลังใจให้นะครับ ปีนี้ผม 27 เพิ่งสอบผ่าน ภาค ก กทม เพราะช่วง 5 ปีที่ผ่านมาผมไปเป็นศิลปินมา กว่าจะเบนเข็มมาสอบราชการได้ก็ใช้เวลาอยู่ครับ