แชร์ประสบการณ์ตัวเองแล้วกัน

ผมเด็กต่างจังหวัด คิดมาตลอดว่าตัวเองโง่อังกฤษมาก คือเกรดประมาณ 2-3 เรียนในโรงเรียนมาไม่เคยได้เกรด 4 เลย

จุดเปลี่ยนคือมาเรียนที่กรุงเทพครับ ผมเป็นคนชอบดูหนังแต่อยู่ต่างจังหวัด ดูแต่พากย์ไทย ก็ชินดูแต่พากย์ พอมา กทม. โรงหนังเค้าดูพากย์อิ้งกันก็ลองดูแบบซับไตเติ้ล เฮ้ยมันสนุกกว่าอ่ะ มัน ออลิจินอลกว่า ที่นี้เริ่มบ้าดูหนังลามไปดูซีรีย์ ซิทคอมฝรั่ง ดูไปเรื่อยไปลึกเริ่มไม่มีซับไทยให้ดูละ ก็ดูซับอิ้ง แรกๆดูๆหยุดๆเปิดหาศัพท์ พอไปๆมาก็เริ่มรู้ศัพท์ละ พอเรียนอิ้งค์ที่ ม. เห้ย B+ หวะ เรียนอีก2ตัว A ทั้งคู่ กลายเป็นลงอิ้งเก็บเกรดเลย กลายเป็นตัวเองมั่นใจในภาษาอังกฤษ ตอนนี้ดูไม่ต้องมีซับก็ได้ละ
ไม่อยากเชื่อตัวเองเรียนมาจากเด็กจน ม.6 พิเศษอังกฤษเรียนมาตั้งแต่ ป.4 ยังกระจอก แต่พอมาฟังเยอะๆๆ ภายในเวลา 4 ปีฝึกเอง พัฒนามากกว่าเรียนในโรงเรียนมา 18 ปีในโรงเรียนอีก เมื่อก่อนดูเกมพากย์อิ้งฟังแทบไม่ออกโคตรเร็ว ตอนนี้สบายละเพราะดูบ่อยชิน สอบ TOEIC ได้ 890 เก็บพาร์ทฟังเต็มเฉย

ูหลักสูตรการสอน มันต้องบีบบังคับให้ใช้งานในชีวิตประจำวันมากกว่านี้ ไม่ใช่เรียนภาษาอังกฤษ แต่พูดไทยใส่กัน

พูดๆไปเถอะกินข้าวยัง ไปไหนมา ประโยคง่ายๆทั่วๆไป แต่ประโยคง่ายๆเหล่านี้ตัวผมเองยังไม่รู้จะคุยกับใครเลย ตอนนี้ทำได้แค่สมัคร Duolingo

พวกกระดกแว่นมันเยอะ

จากประสบการณ์ตรงของผม

ผมจบ high school จากออส คะแนน TOEFL ผมอยู่ประมาณ 550 ซึ่งตามเกณฑ์ต่างประเทศคือสามารถเรียนต่อมหาลัยได้โดยไม่ต้องเรียนภาษาเพิ่มแล้ว

ช่วงที่ผมกลับมาเมืองไทยตอนปิดเทอม เห็นเพื่อนๆพก dictionary (สมัยนั้นยังเป็นเล่มๆอยู่) ว่างๆก็สุ่มเปิดหน้าแล้วก็ท่องศัพท์หน้านั้นๆ ผมก็ถามว่าทำแบบนั้นไปทำไม เค้าบอกเตรียมสอบเอ็น ผมก็งงๆว่าทำไมเรียนภาษาแบบนั้นกัน

ผมมา อ๋อเลย ตอนที่ไปสอบเข้าจุฬาฯ อินเตอร์ คำถามจะให้คำศัพท์มา 1 คำ แล้วช้อยส์ ABCD ก็จะมีคำศัพท์อย่างละคำ คำถามคือข้อไหนความหมายไม่ตรงกับคำถาม ผมดูคำศัพท์แล้ว ผมแปลแทบไม่ออกเลยทั้งคำถามและช้อยส์ คือขุดคำศัพท์มาจากไหนไม่รู้ 555 และยิ่งคำถามที่เป็นประโยคนี่ใช้ศัพท์โคตรยาก ยากกว่าตอนผมเรียนออสอีก

แต่สมัยนี้ผมว่ามันดีขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้วแหละ เทียบกับรุ่นผม ผมว่าเด็กสมัยนี้สนทนาเก่งกว่ารุ่นผมอีก

ภาษามันต้องใช้บ่อยๆนะครับ เรียนรู้จากประสบการณ์

ไม่ได้ใช้ประจำนี่แหละปัญหาหลัก

เอาไรมาก ขนาดมู้รับทราบล่าสุดยังมีคนไท่โอเคกับเรื่องไทยคำอังกฤษคำอยู่เลย แล้วเด็กไทยจะเอาอะไรไปเก่งอิ้ง

ผมว่าไม่แย่ สื่อสารพอได้ ดีกว่าจีน ญี่ปุ่น เกาหลี โดยเฉลี่ยซะอีก

อยากเก่งภาษาจริงๆ พูดอังกฤษตลอดเลยครับ ไม่ต้องพูดไทยคำอังกฤษคำในบริบทไทยๆ
เช่น รสชาด เห็นพูดเป็น flavour เพื่ออะไร คุณเคยเห็นเชฟเอียน หรือหม่อมพูด flavour มั้ย

สำหรับผมแม่ง กระแดะ

แต่ถ้าจะอธิบายพูดเป็นประโยคยาวๆ ตามบริบท พูดไปเลย แต่นี่ไม่

แล้วไม่เกี่ยวอะไรกับการเก่งภาษาเลย เวลาที่พูดไทยคำอังกฤษคำ

ถ้าไปเรียนภาษาที่เมืองนอก ต่อให้นึกคำไม่ออก เค้าก็ไม่อนุญาตให้พูดภาษาแม่ตัวเอง แต่ให้พยายามอธิบายเป็น term of word หรือ meaning แทน

การศึกษาก็มีส่วนแต่เหตุผลหลักๆ เพราะเราไม่มีที่ให้ใช้มากกว่า ถ้ามันได้ใช้ตลอดเวลา หรือมีพื้นที่ที่ได้ใช้ เดี๋ยวมันก็ได้เองแหละ ภาษาเราควรต้องยัดเยียดตั้งแต่เด็ก อย่างเช่นอนุบาล จนถึงประถม ควรยัดภาษาอังกฤษแบบใช้งานจริง เดี๋ยวมันก้ได้เองแหละ

อยากเก่งภาษาจริงๆ พูดอังกฤษตลอดเลยครับ ไม่ต้องพูดไทยคำอังกฤษคำในบริบทไทยๆ
เช่น รสชาด เห็นพูดเป็น flavour เพื่ออะไร คุณเคยเห็นเชฟเอียน หรือหม่อมพูด flavour มั้ย
- คุยกับคนไทยให้พูดอิ้งตลอด? พูดจริงป่าวเนี่ย


สำหรับผมแม่ง กระแดะ
แต่ถ้าจะอธิบายพูดเป็นประโยคยาวๆ ตามบริบท พูดไปเลย แต่นี่ไม่
แล้วไม่เกี่ยวอะไรกับการเก่งภาษาเลย เวลาที่พูดไทยคำอังกฤษคำ
- มายเซ็ตแบบนี้นี่แหล่ะที่ทำให้เด็กๆตอนเรียนมันไม่กล้าใช้ภาษาอังกฤษแม้จะอยู่ในห้องเรียนก็ตามที ใช้สำเนียงก็หาว่ากระแดะ พยายามใช้ก็โดนหากระแดะอีก แล้วชาติไหนก็ได้ใช้จริง ถ้าจะบอกว่าไม่เกี่ยวกับการเก่งภาษาผมก็ไม่รู้จะอธิบายไงแล้ว


ถ้าไปเรียนภาษาที่เมืองนอก ต่อให้นึกคำไม่ออก เค้าก็ไม่อนุญาตให้พูดภาษาแม่ตัวเอง แต่ให้พยายามอธิบายเป็น term of word หรือ meaning แทน
- ก็ถ้าไปเรียนยันเมืองนอกอ่ะนะ คำถามคือแล้วใครจะให้ใช้ภาษาแม่ตัวเอง? ได้ใช้ภาษาตัวเองแล้วมันจะเกิดการเรียนรู้ไหม เรียนภาษาในไทยยังพอว่า นี่เมืองนอก คิดก่อนพิมพ์ป่าวเนี่ย

เพราะ เรียนผิดวิธี

ความล้มเหลวในการเรียน และใช้ภาษาอังกฤษของคนไทย คือ "ส่วนนึง" ของความล้มเหลวของระบบการศึกษาของบ้านเรา จำนวนชั่วโมงเยอะ แต่ได้ประสิทธิภาพน้อย ภาษาต่างประเทศเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ชัดมากที่สุด คนไทย "ส่วนใหญ่" ไม่กล้า และไม่มีความสามารถพอที่จะใช้ภาษาอังกฤษ ในชีวิตประจำวัน หรือการสื่อสารทั่วไปได้

ปัญหานี้จริง ๆ มันแตกแขนง หรือมีประเด็นที่ให้พูดถึงได้อีกเยอะ พูดกันเป็นวัน ๆ หลาย ๆ วันก็น่าจะไม่หมด

ถ้ามองที่ภาพใหญ่ จริง ๆ ปัญหานี้ไม่ได้แก้ยาก(ขนาดนั้น) แต่ "คนที่มีอำนาจ" ตัดสินใจจะปล่อยมันไว้แบบนี้ เพราะในขณะที่คนส่วนใหญ่ล้มเหลว และเสียเวลาไปกับระบบการศึกษาของเรา เค้าก็แค่ส่งลูกหลานตัวเองไปเรียนที่ที่มันไม่มีปัญหานี้ ความสามารถด้านนี้เลยเป็นหนึ่งในเส้นแบ่งชนชั้น หรือคุณภาพประชากร ไปแบบที่มันไม่ควรจะเป็น