แชร์ประสบการณ์ตัวเองแล้วกัน

ผมเด็กต่างจังหวัด คิดมาตลอดว่าตัวเองโง่อังกฤษมาก คือเกรดประมาณ 2-3 เรียนในโรงเรียนมาไม่เคยได้เกรด 4 เลย

จุดเปลี่ยนคือมาเรียนที่กรุงเทพครับ ผมเป็นคนชอบดูหนังแต่อยู่ต่างจังหวัด ดูแต่พากย์ไทย ก็ชินดูแต่พากย์ พอมา กทม. โรงหนังเค้าดูพากย์อิ้งกันก็ลองดูแบบซับไตเติ้ล เฮ้ยมันสนุกกว่าอ่ะ มัน ออลิจินอลกว่า ที่นี้เริ่มบ้าดูหนังลามไปดูซีรีย์ ซิทคอมฝรั่ง ดูไปเรื่อยไปลึกเริ่มไม่มีซับไทยให้ดูละ ก็ดูซับอิ้ง แรกๆดูๆหยุดๆเปิดหาศัพท์ พอไปๆมาก็เริ่มรู้ศัพท์ละ พอเรียนอิ้งค์ที่ ม. เห้ย B+ หวะ เรียนอีก2ตัว A ทั้งคู่ กลายเป็นลงอิ้งเก็บเกรดเลย กลายเป็นตัวเองมั่นใจในภาษาอังกฤษ ตอนนี้ดูไม่ต้องมีซับก็ได้ละ
ไม่อยากเชื่อตัวเองเรียนมาจากเด็กจน ม.6 พิเศษอังกฤษเรียนมาตั้งแต่ ป.4 ยังกระจอก แต่พอมาฟังเยอะๆๆ ภายในเวลา 4 ปีฝึกเอง พัฒนามากกว่าเรียนในโรงเรียนมา 18 ปีในโรงเรียนอีก เมื่อก่อนดูเกมพากย์อิ้งฟังแทบไม่ออกโคตรเร็ว ตอนนี้สบายละเพราะดูบ่อยชิน สอบ TOEIC ได้ 890 เก็บพาร์ทฟังเต็มเฉย

ูหลักสูตรการสอน มันต้องบีบบังคับให้ใช้งานในชีวิตประจำวันมากกว่านี้ ไม่ใช่เรียนภาษาอังกฤษ แต่พูดไทยใส่กัน

พูดๆไปเถอะกินข้าวยัง ไปไหนมา ประโยคง่ายๆทั่วๆไป แต่ประโยคง่ายๆเหล่านี้ตัวผมเองยังไม่รู้จะคุยกับใครเลย ตอนนี้ทำได้แค่สมัคร Duolingo

พวกกระดกแว่นมันเยอะ

จากประสบการณ์ตรงของผม

ผมจบ high school จากออส คะแนน TOEFL ผมอยู่ประมาณ 550 ซึ่งตามเกณฑ์ต่างประเทศคือสามารถเรียนต่อมหาลัยได้โดยไม่ต้องเรียนภาษาเพิ่มแล้ว

ช่วงที่ผมกลับมาเมืองไทยตอนปิดเทอม เห็นเพื่อนๆพก dictionary (สมัยนั้นยังเป็นเล่มๆอยู่) ว่างๆก็สุ่มเปิดหน้าแล้วก็ท่องศัพท์หน้านั้นๆ ผมก็ถามว่าทำแบบนั้นไปทำไม เค้าบอกเตรียมสอบเอ็น ผมก็งงๆว่าทำไมเรียนภาษาแบบนั้นกัน

ผมมา อ๋อเลย ตอนที่ไปสอบเข้าจุฬาฯ อินเตอร์ คำถามจะให้คำศัพท์มา 1 คำ แล้วช้อยส์ ABCD ก็จะมีคำศัพท์อย่างละคำ คำถามคือข้อไหนความหมายไม่ตรงกับคำถาม ผมดูคำศัพท์แล้ว ผมแปลแทบไม่ออกเลยทั้งคำถามและช้อยส์ คือขุดคำศัพท์มาจากไหนไม่รู้ 555 และยิ่งคำถามที่เป็นประโยคนี่ใช้ศัพท์โคตรยาก ยากกว่าตอนผมเรียนออสอีก

แต่สมัยนี้ผมว่ามันดีขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้วแหละ เทียบกับรุ่นผม ผมว่าเด็กสมัยนี้สนทนาเก่งกว่ารุ่นผมอีก

ภาษามันต้องใช้บ่อยๆนะครับ เรียนรู้จากประสบการณ์

ไม่ได้ใช้ประจำนี่แหละปัญหาหลัก