ผมไปเรียนโทอังกฤษปีนึง พูดตะกุกตะกักมาก อยู่กับเพื่อนคนไทยตลอด

พอเค้ากลับกันหมดแต่ผมต้องอยู่ต่อคนเดียว 2 อาทิตย์เพราะต้องรอโปรเจ็คผ่าน หอหมดสัญญาเลยไปเช่า hostel เอาไว้นอน กิจวัตรทุกวันคือตื่นไปเดินเล่นในเมือง-เข้าบาร์-ดูบอล พอพ้น 2 อาทิตย์มา พูดคล่องมาก คล่องขนาดว่าฝรั่งถามว่าเป็นคนอังกฤษเหรอ การลงเสียง ลงสำเนียงใช่หมด ที่เค้าบอกว่าถ้าอยากพูดได้ให้ใช้แอลกอฮอล์ช่วยนี่โคตรจริง พอกินแล้วกล้าพูด พอพูดทุกวันไปเรื่อยๆ สมองจำเองเฉย

สอนผิดหลัก ตามสูตรคือฟัง-พูด-อ่าน-เขียน แต่สอนแบบย้อนกลับซะงั้น

จากใจคนที่ทำงานกับชาวต่างชาติมานานครับ
1. หลักสูตรการเรียนการสอน : Bullshit
2. คนไทยอีโก้สูงแต่ดันขี้อาย : คือเรากดดันกันเองในวงสังคมมากๆ ว่าจากข้อแรก...แม่มมมมต้องสำเนียง แม่มมมมต้องไวยากร แม่มมมมมต้อง บลาๆๆๆๆๆๆ ซึ่งก็ไม่เคยมีมาตรวัดว่าแล้วให้ต่างชาติที่คุยกับเรา มันใช้แบบ 100% แค่ไหน
3. จากข้อ 2 : ก็เลยโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆฝังหัวกันว่า ข้าใช้ภาษาไม่ได้...ขอโทษนะครับ ในประเทศ แม้กระทั่งต่างประเทศ การใช้ภาษาอังกฤษเพื่อเอาชีวิตรอดจริงๆ คือ"แค่สื่อสารให้อีกฝ่ายเข้าใจ และรับสารจากอีกฝ่ายได้"...ไม่ใช่หรือ จุดนี้ทำให้คนไทยไม่กล้าสื่อสารกับต่างชาติ

ถ้านอกประเทศ...ต่างชาติมันสนคุณด้วยเหรอ ว่าสำเนียงยังไง ไวยากรยังไง สื่อสารให้ได้สิ่งที่ต้องการก็พอไม่ใช่หรือ
ในประเทศ...สำหรับบริษัทต่างชาติเลยนะ คุณอายในการใช้ภาษาสื่อสารกับเจ้านายกันจัง กลัวโน่นกลัวนี่ ทั้งๆที่มันเป็นช่องทางง่ายๆที่เจ้านายจะจำคุณได้แม่น เทียบกลับคือ พวกระดับ แท็กซี่ แม้กระทั่งคุณตัวทั้งหลาย คุณคิดว่าเขาExpertขนาดนั้นในการสื่อสารเลยเหรอ อายอะไรกัน

จากใจคนที่ทำงานมาจนใกล้เกษียณแบบไม่มีสำเนียง ไม่สนความสวยหรูของคำศัพท์ และเคยด่าชาวอังกฤษไม่ให้เหน่อตามสำเนียงบ้านมันครับ

ระบบการศึกษาไทยล้วนๆครับ

เพราะไม่ได้ใช้ ไม่กล้าพูด โดนบลูลี่เวลาใช้สำเนียงที่ไม่ใช่ไทย

ตอนผมเรียนภาษาที่เมืองนอกเพียงแค่ไม่กี่เดือน ผมแมร่งจาก Introvert เงียบๆ สมัยเรียนนั่งหลังห้อง
กลับกล้าที่จะยกมือถามครู กล้าพูด แถมสนเพื่อนคนญี่ปุ่นด้วยนะ สังคมมันสำคัญที่สุดแล้ว เหมือนสภาพแวดล้อมมันพาไปให้กล้าพูด ให้ต้องใช้ภาษา


คือการศึกษาไทยมันต้องสอนให้เริ่มจาก ฟัง-พูด ก่อน แล้วสภาพแวดล้อมมันต้องไปด้วยกันด้วย แบบทุกคนทำแล้วดูปกติอะ ทุกวันนี้หรอยกมือถามครูแมร่งโดนด่าโง่ โดนฮู้ใส่แบบอะไรว้าเสียเวลาจะไปเรียนวิชาอื่น อะไรนักหนา มันก็เลยนั่งกันเงียบๆเรียนเงียบๆไม่เข้าใจแมร่งก็มึนอยู่อย่างนั้นแหละ

ระบบการศึกษาถูกเป้ะ แต่ไม่ได้ใช้เลยก็ลืมครับ

พวกประเทศเมืองขึ้นมันต้องใช้ทุกวันไง

* สำหรับการใช้ชีวิตในเมืองไทย คนไทย(บางกลุ่ม...โดยเฉพาะเด็กรุ่นใหม่)จะบูลลี่กันเองมาก ว่าใช้ภาษาได้เหมือนเจ้าของภาษา(Native)แค่ไหน

เสียงในหัวผมดังมากครับ...Nativeพ่xxxxxxxxxxxxxxxงสิ นี่คือการสื่อสารในประเทศ ที่ก็คงไม่มีใครไปวัดว่าต่างชาติที่สนทนากับเรา ใช้ภาษาอังกฤษได้Nativeแค่ไหน หรือไวยกรผิดมั๊ย บูลลี่เขามั๊ย

* สำหรับการเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศ...อีคนกลุ่มเดียวกับข้างบน เคยย้อนกลับมาวัดมั๊ย ว่าต่างชาติที่มาเมืองไทย "ใช้ภาษาไทยได้Nativeแค่ไหน" หรือเขาแค่มาเที่ยวครับ?

คือผมมองกลุ่มที่บูลลี่นี่...กระแดะเกินครับ

การเรียนการสอนนี้แหละ

ในความเป็นจริง ฝรั่งมันไม่มาสนใจสำเนียงเลยสักนิด
ญี่ปุ่น โคลัมเบีย เกาหลี ไทย เวียดนาม ใต้หวัน แต่ละประเทศก็มีสำเนียงตามประเทศของเขา เท่าที่ผมเจอไม่เห็นมีใครเขา wanna be native ขนาดนั้น

จะ native ได้ดีมันต้องเรียนนอกตั้งแต่เด็ก ไม่ก็ใช้ภาษาตั้งแต่เด็กๆอะ

หลักสูตร+ครูก็ไม่ค่อยเวิร์ค​ด้วยละ ประกอบกันหลายๆอย่างทำให้บาร์ต่ำเลยแม้จะเทียบแค่อาเซียน

ผมนี่โตมาในยุค ที่ครูชอบใช้ไม้เรียวในการสอน...
ใครอ่านพูดเขียนไม่ได้ โดนตี อย่างแรง

มันทำให้ผม เกลียดวิชาภาษาอังกฤษไปเลย..

โตมาถึงได้รู้
ระบบการเรียนการสอนยุคเก่าของครูแบบนั้น
โครตจะล้มเหลว


มาจนวันนี้ ตอนนี้ก็ยังไม่เก่งภาษาอังกฤษ
จะโทษครู ก็ไม่ถูกซะทีเดียว 555

เอาจริงๆผมเกลียดคำว่าNativeนะ เพราะมาตรวัดมันอยู่ตรงไหนล่ะ
อย่างในบอร์ดบอลก็เห็นเยอะ ว่าสำเนียงแมนคูเนี่ยนมันจะแปร่งไป (คล้ายเหน่อสุพรรณ หรือเหน่อต่างๆที่ใช้ภาษากลาง) ถามว่าเราต้องบูลลี่ชาวอังกฤษเหล่านั้นมั๊ย...ผมว่าไม่นะ
ผมสื่อสารกับต่างชาติเยอะ ทั้งในประเทศ รวมถึงประชุมออนไลน์ไปต่างประเทศ เรื่องตลกคือเคยเจอหลายครั้งที่เหมือนฝรั่งตบหน้า ให้ต้องแปลสำเนียง"Native"ของคนอื่นให้เป็นภาษาง่ายๆครับ

ผมถึงมองว่า"บางกลุ่ม"กระแดะไปเองครับ

ก็ไม่ได้อยากโทษการศึกษานะ
ผม GenY เพิ่งมาได้ภาษาอังกฤษตอนเริ่มทำงาน
สมัยเรียนคิดว่าภาษาอังกฤษยากมากกก

พอเริ่มมาจับจุดการเรียน Reset 0 ใหม่
เริ่มจากการฟัง + อ่าน Sub ไปด้วย วันละ 2-3 ชั่วโมง
หลังจากนั้นค่อยมาดูเรื่อง แกรมม่า
ปรากฎว่าใช้เวลาแค่ 1-2 เดือน ภาษาผมได้เฉยเลยย

ปกติไทยเป็นประเทศที่การศึกษาไม่ทั่วถึงอยู่แล้ว ครูน้อย โรงเรียนขาดแคลนบุคลากร + ไม่มีบัฟอาณานิคม แล้ว eng เป็นวิชาที่คนสอนท่องจำมาสอนไม่ได้แบบวิชาอื่น ก็เลยยิ่งขาดแคลนไปใหญ่ จะมาใช้ครูคนเดียวสอนทั้งโรงเรียนก็ไม่ดี เพราะภาษาต้องมีการโต้ตอบถึงจะเรียนไว

การเรียนการสอนก็แค่ส่วนหนึ่ง แต่ส่วนที่สำคัญที่สุดคือ ไม่ได้ใช้จริงจัง ไม่ได้คุย ไม่ได้ฟัง ไม่ได้อ่าน ได้แค่เรียน

ส่วนตัวนี่ ภาษาอังกฤษตอนเรียน ได้ทอปคลาสตลอด แต่จบมา สนทนาได้งูๆปลา มาคล่องตอนทำงานกะฝรั่ง

ไม่ต้องใช้เท้นท์ให้ถูก แค่สื่อสารเข้าใจ มันจะค่อยไป การดูหนัง ซาวแทรค การฟังเพลง มันช่วยได้เยอะเลย

มันมีเคสที่นักศักษาไทยในอังกฤษ คะแนนวิชาภาษาอังกฤษทอปคลาส เหนือกว่าเจ้าถิ่นอีก