The business rapidly expanded in the 1950s, and in 1961 Edwards's company had contracts worth £393,000 a year and provided meat for 300,000 schools.[2] The following year it was floated on the stock exchange. In the mid-1960s, it employed 1,300 people, had eighty retail outlets and had contracts with Woolworths and authorities in Salford, Manchester and other parts of Lancashire.
ขายหุ้นบางส่วนให้คนนี้ บ นี้ซุปเปอใหญ่อันดับต้นๆของUK
On 5 February 1979, he sold his business to James Gulliver of Argyll Foods for £100,000.[3] The deal also included a 16 per cent stake in Manchester United for Gulliver, who became a vice-president of the club
1. Sir John Moores (เอฟเวอร์ตัน) — เศรษฐีตัวจริงอันดับ 1 ของลีกธุรกิจ: ผู้ก่อตั้ง Littlewoods (ธุรกิจลอตเตอรี่ฟุตบอล หรือ Football Pools และห้างสรรพสินค้า) ความมั่งคั่ง: ในยุค 1960s John Moores จัดเป็นหนึ่งในผู้บริพัตรที่รวยที่สุดในสหราชอาณาจักร มีมูลค่าทรัพย์สินธุรกิจนับ สิบๆ ล้านปอนด์ (คิดเป็นมูลค่าหลายพันล้านปอนด์ในปัจจุบัน) บทบาท: เข้าดำรงตำแหน่งประธานเอฟเวอร์ตันในปี 1960 และใช้อัดฉีดเงินซื้อนักเตะระดับดาวดังด้วยค่าตัวสถิติประเทศหลายต่อหลายครั้ง จนทำให้เอฟเวอร์ตันในฤดูกาล 1962/63 – 1963/64 ได้รับฉายาว่า "Mersey Millionaires" หรือ "Bank of England Club"
2. Louis Edwards (แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด)ธุรกิจ: อุตสาหกรรมเนื้อสัตว์และโรงฆ่าสัตว์ (Meat Wholesale) รายใหญ่ในแมนเชสเตอร์ความมั่งคั่ง: เศรษฐีระดับหลายร้อยแสนปอนด์ถึงหลักล้านปอนด์ในยุคนั้นบทบาท: ทยอยสะสมหุ้นแมนฯ ยูไนเต็ดตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1950 และก้าวขึ้นมามีบทบาทสำคัญในบอร์ดบริหารเคียงข้าง Matt Busby ช่วยอัดฉีดเงินและสร้างรากฐานยุค George Best, Bobby Charlton และ Denis Law จนคว้าแชมป์ FA Cup ปี 1963
3. Bob Lord (เบิร์นลีย์) — "คริสเตียโน โรนัลโด แห่งวงการเขียงหมู" ธุรกิจ: เครือร้านขายเนื้อสัตว์และโรงงานแปรรูปเนื้อในภาคเหนือ (North-West England) ความมั่งคั่ง: มหาเศรษฐีท้องถิ่น (Local Millionaire)บทบาท: เข้ากุมอำนาจที่เบิร์นลีย์ตั้งแต่ปี 1955 แม้ไม่ได้ร่ำรวยเท่า John Moores แต่ Bob Lord ขึ้นชื่อว่าเป็นประธานสโมสรที่ทรงอิทธิพลและเผด็จการที่สุดคนหนึ่งในลีก เป็นผู้สร้างสิ่งอำนวยความสะดวกและศูนย์ฝึกซ้อมที่ทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งในอังกฤษยุคนั้น
4. Eric White & บอร์ดบริหาร (ลิเวอร์พูล)ธุรกิจ: นักธุรกิจและตระกูลท้องถิ่นในเมืองลิเวอร์พูล (ต่อมาตระกูล Moores ฝั่ง David Moores ก็เข้ามามีบทบาทเช่นกัน) ความมั่งคั่ง: ฐานะปานกลาง-ร่ำรวยตามมาตรฐานเจ้าของธุรกิจท้องถิ่น บทบาท: เป็นยุคที่ลิเวอร์พูลภายใต้ Bill Shankly กำลังผงาดขึ้นมา โดยในฤดูกาล 1963/64 ลิเวอร์พูลสามารถคว้าแชมป์ดิวิชัน 1 ได้สำเร็จ แม้บอร์ดไม่ได้ทุ่มเงินมหาศาลเท่าเอฟเวอร์ตันคู่ปรับร่วมเมือง แต่ก็สนับสนุนงบประมาณสร้างทีมอย่างมั่นคง
แพงเกือบสุดในลีค ไม่มีrecordตอนนั้นแต่ถือว่าสูงมาก
Denis Law, £115,000 (1962)
United spent £115,000 to bring former Manchester City man Law back to the north west of England from Torino. The striker went on to score 237 goals for United, more than anyone but Bobby Charlton and Wayne Rooney.
ซื้อตัวแพงสุดในลีค ที่5แสน ปี1978
Gordon McQueen, £495,000 (1978)
Hamburg had signed Kevin Keegan from Liverpool for £500,000 the previous year, but United’s signing of McQueen set a new record for a British buyer. The ex-Leeds defender spent seven years at Old Trafford, where he won the FA Cup in 1982.
https://en.wikipedia.org/wiki/Ray_Wilkins
In 1979, after Chelsea were relegated,[5] Wilkins signed for Manchester United for a fee of £825,000,[6] the highest fee received for a Chelsea player at the time
ซื้อตัว เชลซี ที่เคยขายแพงที่สุด ทั้งๆที่1978 เพิ่งซื้อทำลายสถิติลีคไปที่ 5แสน และแน่นอน 1978ซื้อตัว5แสนแพงสุด ปีนี้8แสนก้คงแพงสุดในลีคเหมือนกัน
1.5ล้านแพงสุดในลีคอีกแล้ว 1981 อีก3ปี ซื้อตัวที่แพงกว่าสถิติที่ตัวเองทำไว้ 3เท่า
Bryan Robson, £1.5m (1981)
United broke the record three years later when they acquired Robson from West Brom. The midfielder proved to be a bargain at £1.5m, helping the club win two Premier League titles, three FA Cups and the Cup Winners’ Cup.
The business rapidly expanded in the 1950s, and in 1961 Edwards's company had contracts worth £393,000 a year and provided meat for 300,000 schools.[2] The following year it was floated on the stock exchange. In the mid-1960s, it employed 1,300 people, had eighty retail outlets and had contracts with Woolworths and authorities in Salford, Manchester and other parts of Lancashire.
ขายหุ้นบางส่วนให้คนนี้ บ นี้ซุปเปอใหญ่อันดับต้นๆของUK
On 5 February 1979, he sold his business to James Gulliver of Argyll Foods for £100,000.[3] The deal also included a 16 per cent stake in Manchester United for Gulliver, who became a vice-president of the club
1. Sir John Moores (เอฟเวอร์ตัน) — เศรษฐีตัวจริงอันดับ 1 ของลีกธุรกิจ: ผู้ก่อตั้ง Littlewoods (ธุรกิจลอตเตอรี่ฟุตบอล หรือ Football Pools และห้างสรรพสินค้า) ความมั่งคั่ง: ในยุค 1960s John Moores จัดเป็นหนึ่งในผู้บริพัตรที่รวยที่สุดในสหราชอาณาจักร มีมูลค่าทรัพย์สินธุรกิจนับ สิบๆ ล้านปอนด์ (คิดเป็นมูลค่าหลายพันล้านปอนด์ในปัจจุบัน) บทบาท: เข้าดำรงตำแหน่งประธานเอฟเวอร์ตันในปี 1960 และใช้อัดฉีดเงินซื้อนักเตะระดับดาวดังด้วยค่าตัวสถิติประเทศหลายต่อหลายครั้ง จนทำให้เอฟเวอร์ตันในฤดูกาล 1962/63 – 1963/64 ได้รับฉายาว่า "Mersey Millionaires" หรือ "Bank of England Club"
2. Louis Edwards (แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด)ธุรกิจ: อุตสาหกรรมเนื้อสัตว์และโรงฆ่าสัตว์ (Meat Wholesale) รายใหญ่ในแมนเชสเตอร์ความมั่งคั่ง: เศรษฐีระดับหลายร้อยแสนปอนด์ถึงหลักล้านปอนด์ในยุคนั้นบทบาท: ทยอยสะสมหุ้นแมนฯ ยูไนเต็ดตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1950 และก้าวขึ้นมามีบทบาทสำคัญในบอร์ดบริหารเคียงข้าง Matt Busby ช่วยอัดฉีดเงินและสร้างรากฐานยุค George Best, Bobby Charlton และ Denis Law จนคว้าแชมป์ FA Cup ปี 1963
3. Bob Lord (เบิร์นลีย์) — "คริสเตียโน โรนัลโด แห่งวงการเขียงหมู" ธุรกิจ: เครือร้านขายเนื้อสัตว์และโรงงานแปรรูปเนื้อในภาคเหนือ (North-West England) ความมั่งคั่ง: มหาเศรษฐีท้องถิ่น (Local Millionaire)บทบาท: เข้ากุมอำนาจที่เบิร์นลีย์ตั้งแต่ปี 1955 แม้ไม่ได้ร่ำรวยเท่า John Moores แต่ Bob Lord ขึ้นชื่อว่าเป็นประธานสโมสรที่ทรงอิทธิพลและเผด็จการที่สุดคนหนึ่งในลีก เป็นผู้สร้างสิ่งอำนวยความสะดวกและศูนย์ฝึกซ้อมที่ทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งในอังกฤษยุคนั้น
4. Eric White & บอร์ดบริหาร (ลิเวอร์พูล)ธุรกิจ: นักธุรกิจและตระกูลท้องถิ่นในเมืองลิเวอร์พูล (ต่อมาตระกูล Moores ฝั่ง David Moores ก็เข้ามามีบทบาทเช่นกัน) ความมั่งคั่ง: ฐานะปานกลาง-ร่ำรวยตามมาตรฐานเจ้าของธุรกิจท้องถิ่น บทบาท: เป็นยุคที่ลิเวอร์พูลภายใต้ Bill Shankly กำลังผงาดขึ้นมา โดยในฤดูกาล 1963/64 ลิเวอร์พูลสามารถคว้าแชมป์ดิวิชัน 1 ได้สำเร็จ แม้บอร์ดไม่ได้ทุ่มเงินมหาศาลเท่าเอฟเวอร์ตันคู่ปรับร่วมเมือง แต่ก็สนับสนุนงบประมาณสร้างทีมอย่างมั่นคง
แพงเกือบสุดในลีค ไม่มีrecordตอนนั้นแต่ถือว่าสูงมาก
Denis Law, £115,000 (1962)
United spent £115,000 to bring former Manchester City man Law back to the north west of England from Torino. The striker went on to score 237 goals for United, more than anyone but Bobby Charlton and Wayne Rooney.
ซื้อตัวแพงสุดในลีค ที่5แสน ปี1978
Gordon McQueen, £495,000 (1978)
Hamburg had signed Kevin Keegan from Liverpool for £500,000 the previous year, but United’s signing of McQueen set a new record for a British buyer. The ex-Leeds defender spent seven years at Old Trafford, where he won the FA Cup in 1982.
https://en.wikipedia.org/wiki/Ray_Wilkins
In 1979, after Chelsea were relegated,[5] Wilkins signed for Manchester United for a fee of £825,000,[6] the highest fee received for a Chelsea player at the time
ซื้อตัว เชลซี ที่เคยขายแพงที่สุด ทั้งๆที่1978 เพิ่งซื้อทำลายสถิติลีคไปที่ 5แสน และแน่นอน 1978ซื้อตัว5แสนแพงสุด ปีนี้8แสนก้คงแพงสุดในลีคเหมือนกัน
1.5ล้านแพงสุดในลีคอีกแล้ว 1981 อีก3ปี ซื้อตัวที่แพงกว่าสถิติที่ตัวเองทำไว้ 3เท่า
Bryan Robson, £1.5m (1981)
United broke the record three years later when they acquired Robson from West Brom. The midfielder proved to be a bargain at £1.5m, helping the club win two Premier League titles, three FA Cups and the Cup Winners’ Cup.
: 2 ใบ
: 0 ใบ
My Locker