ผมมาลาเพื่อนๆครับ ชีวิตทุกคนต่างก็มีปัญหา อย่างผมปัญหาเยอะเพราะตัวผมเองสร้างมันขี้นมา หลายๆครั้งก็มาโพสขอคำปรึกษาในที่นี่ มีหลายคนให้ปรึกษาให้กำลังใจให้กำลังทรัพย์และหลายๆอย่าง ชีวิตผมไม่มีเพื่อนสนิทเลย แต่มาได้รู้จักและได้รับมิตรภาพดีๆจากเว็บนี้ ขอบคุณทุกอย่างจากคำแนะนำของเพื้อนสมาชิกทุกๆคน
ผมตัดสินใจเดินทางไกลครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะผมป่วยด้วยโรคร้ายอะไร แต้เพราะเจอปัญหาชีวิตที่หาทางออกไม่ได้ ผมขออนุญาตพื้นที่ดีๆตรงนี้ ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ ผมสิงอยู่ในนี้หลายปีอ่านและโพสไปเยอะ ถ้าผมเคยเม้นหรือโพสอะไรไม่ดีที่ทำให้เพื่อนๆต้องขัดข้องใจก็ขออภัยนะครับ

ก่อนไป รบกวน PM มาหาผมก่อนครับ

ปัญหามันมีทางแก้นะคับ แต่จะยากหรือง่ายมันก็ต้องค่อยๆแก้ มีอะไรลองระบายให้เพื่อนทราบกันก่อน ขอให้มีสติ ในการใช้ชีวิตต่อไปจากนี้ ด้วยความไม่ประมาทคับ ใจเย็นๆ

ถ้าผ่านเซเว่นฝากซื้อสโมกกี้ไบท์ด้วย

หยอกนะ ที่อยากจะบอกคือ ผมเองก็คิดได้ตอนซื้อหนังสือให้หลานเหมือนกันว่า ทำไมบางคนเขาก็ใช้ชีวิตติดดิน ความรู้ก็ไม่มี แต่ดันไปได้ดีมีผัวรวย ทำมาค้าขายดี

คำตอบที่ได้คือมันก็ส่วนน้อย ส่วนใหญ่ก็ล้มๆลุกๆอยู่แถวรายได้ขั้นต่ำนั่นแหละ

เพราะฉะนั้นผมมองว่า ต่อให้คุณมองตัวเองอยู่ในจุดต่ำแค่ไหน บางทีมันอาจจะเป็นจุดที่หลายคนอยากมายืนอยู่ด้วยซ้ำ ถ้าคิดสั้นไปมันก็ผิดต่อคนที่ขาดโอกาสเหล่านั้น

ในนี้เพื่อนเยอะนะ ทะเลาะกันบ้าง (ไม่บ้างละบ่อยอยู่) แต่ก็มีคนพร้อมรับฟังนะครับ บางทีการระบายมันออกมาให้คนไม่รู้จักกันรับฟัง มันอาจจะเป็นผลดีตรงได้ความเห็นหลายๆมุมมองความคิดเห็น เพื่อเอาไว้แก้ปัญหาได้ไม่มากก็น้อย ทุกปัญหามันมีทางตันเสมอ แต่มันตันระยะสั้น พอมีเวลาอยู่กะมันนานพอ ทางออกมันจะมาเอง

ทุกปัญหามีทางออกครับ ขอให้ใจเย็นๆสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ผมนี่อิจฉาทุกคนเลยครับ ตั้งแต่เกิดมา ตัวเองเป็นลูกกำพร้า พ่อ แม่ ไม่มี ทิ้งไปตั้งแต่เกิด เอามาให้คนอื่นเลี้ยง ซึ่งมันก็ไม่ได้สุขสบาย มีเพื่อนที่เคยเล่นด้วยกันมา ต่างพากันได้ดิบ ได้ดี แม้พวกเขาจะเรียนสูงบ้าง บางคนก็เรียนจบแค่ ม.6 ได้เมียหนุนนำ ซื้อของหลักแสนสบาย ๆ ทั้งที่ตอนเป็นเด็กลำบากพอ ๆ กัน อีกคนได้เป็นข้าราชการตอนสามสิบกว่า ๆ ตำแหน่งนายช่าง ตอนนี้เงินเดือนก็น่าจะเยอะแล้ว บำนาญมันก็คงสบาย ไหนจะเบิกสิทธ์ต่าง ๆ ได้อีก อีกคนก็มีธุรกิจครบอครัวรองรับ หันมามองตัวเองยังต้องทำงานหาเงินง้อก ๆ ปวดขา ปวดหลัง แต่ก็ต้องสู้ต่อไป นึกถึงหน้าลูกสาวอันน่ารัก คนเดียวที่เป็นสายเลือด สายชีวิตเดียวของผม ถ้าไม่มีผมลูกจะอยู่อย่างไง คนที่ไปรับ ไปส่ง ที่โรงเรียน ทำอาหารให้กิน นึกถึงรอยยิ้มของลูก แม้จะไม่ได้สบายเท่าคนที่กล่าวถึงด้านบน แต่มันก็ยังพอมีความสุขบ้าง ทำให้เราต้องสู้ต่อไป.

ไม่รู้ว่าเจออะไรมา เป็นกำลังใจให้ครับ

อย่าเพิ่งเดินทางไกลเลยท่าน สิงอยู่ในนี้มาหลายปีก็เหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว ปัญหาที่สร้างขึ้นมามันแก้ไขและเริ่มต้นใหม่ได้เสมอครับ ลองหยุดพัก หายใจลึกๆ แล้วเล่าให้ฟังในนี้ก่อนไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อนๆ ในบอร์ดนี้ไม่มีใครอยากสูญเสียคุณไปหรอกครับ อยู่ด้วยกันก่อน

ถ้าการตายคือการแก้ปัญหา โลกนี้จะไม่มีคนประสบความสำเร็จ

เหนื่อยก็พัก พรุ่งนี้สุ้ใหม่ครับ

อย่าลดคุณค่าของตัวเอง

ผมไม่รู้ว่าท่านเจออะไรมาบ้างและกำลังเจอกับอะไรอยู่

แต่ถ้าอยากระบายอะไร ผมจะอยู่ที่นี่คอยอยู่เป็นเพื่อนท่าน

เป็นกำลังใจให้ครับ

เล่าสู่กันฟังนะครับ
กอดๆ big hug ครับบบบ

ลองเล่าให้ฟังก่อนก็ได้ครับ บางครั้งเราคิดคนเดียวก็อาจหาทางไม่เจอ แต่ถ้าหลายคนช่วยคิดอาจจะมีพอมีทางออกได้นะ

http://45.77.173.10/

เล่น RO กันก่อน

ตั้งสติ ครับ

ขาดสติรึเปล่า ค่อยๆคิดครับ