มุมมองผม คือลุงผิดมากที่สุด ที่นำครอบครัวและตัวเอง ไปอยู่ในความเสี่ยงขนาดนั้น ถ้าหากครอบครัวโดนทำร้าย คงต้องโทษตัวเองมากที่สุด

แต่สำหรับเหตุที่เกิดขึ้น ถ้าเป็นผม ก็คงยิงเหมือนกัน มีปืนในมือ ความกล้าเพิ่มขึ้นอยู่แล้ว ช่วยให้ทุกคนในครอบครัวรอดไว้ก่อน ที่เหลือค่อยว่ากัน

ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วยกับคำตัดสินของศาลฎีกา เหมือนกับบางเม้นท์ในกระทู้นี้
แต่ผมจะบอกว่า คนที่ไม่เห็นด้วย ≠ อยากให้ลุงเข้าคุก

บอกก่อนว่าผมไม่ได้เห็นใจคนที่ตายเลย มองว่าพวกนี้ทำตัวขยะสังคมด้วยซ้ำ
แต่กฎหมายและผู้บังคับใช้กฎหมายมันต้องมีหลักในการใช้ที่คงที่

เอาง่ายๆ คนที่พกปืน ที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่น่ะ 100 คน มีคนดีสักกี่คน
ผมให้ไม่ถึง 10 คนหรอกที่เป็นคนดีๆ แล้วแอบพกปืนน่ะ
แล้วไอ้ 90 คนที่เหลือ มันคือพวกที่หาโอกาสทำผิดแล้วรอดจากกฎหมายด้วยกันทั้งนั้นแหละ

ท่านคิดเหรอว่าคำตัดสินแบบนี้ออกมา แล้วต่อไปมันจะมีแต่คนดีๆ ที่พกปืนไว้ป้องกันตัวอะ
ความจริงมันไม่ใช่
พอมีคำตัดสินแบบนี้ออกมา พวกคนเลวๆ มันก็ยิ่งหาโอกาสทำผิดแล้วหนีกฎหมายกันอีกเยอะ

เขร้ ได้ทนายปีศาจ​ไปช่วยป่าว

ชีวิตนี้ไม่เคยพกปืนนะ แล้วไม่ก็ไม่เห็นเกิดมาจะเคยมีเรื่องสักครั้ง สักนิดก็๋ไม่มี

คนมีเรื่องมันมีเศษส่วนหรือเศษเสี้ยวที่อยากได้เรื่องอยู่

เด็ก 17 โตมาก็เป็นขยะสังคมอยุ่ดี ทั้งเเว๊น เล่นยา มีเมียเป็นสก๊อย ออกลูกเป็นเชื้อชั่ววนไป


ดีแล้วที่ถูกกำจัดไว้ก่อน

แบบนี้สิ ที่รู้จริงเลยอันนี้

เคสนี้ถ้ามุมมองผม

ไม่ได้เอาใจช่วยฝั่งใด

1.กฎหมายปืน ยิงป้องกัน หรือตั้งใจ ผมมองว่าดุลยพินิจตรงนี้ ต้องมีคำชี้ขาดให้ชัด ซึ่งต้องมองภาพเกิดก่อนการยิงด้วย ถ้ามุมมองนึงลุงแกมองว่ากุมีปืน แล้วมาบี้ต่อให้เกิดเรื่องราวการยิง แบบต่อเนื่อง ก็ต้องว่ากันไปตามเนื้อผ้า

2. เด็กกระโปก เอาจริงๆ โตมาจะเป็นคนมีคุณภาพไหม ไม่รู่ แต่เค้าก็ไม่สมควรที่จะต้องตาย หยั่งว่า ก็ต้องย้อนกลับไปดูหลักฐานก่อนหน้า

สุดท้ายนี่ขึ้นอยู่กับชั้นศาลและเคารพ

ไม่อยากให้ใครพกปืน เลยจิงๆ เชื่อว่า มือที่พร้อมจะลั่นไกมีมากกว่าที่จะยั้งได้

- เห็นด้วยกับเรื่องสมัครใจร่วมทะเลาะวิวาท
- แต่ก็นะ พวกขยะสังคมรบกวนคนอื่น หลายๆครั้งมันก็ไม่โดนกฎหมายเอาผิด เหมือนให้เราทำใจยอมๆไปเถอะ โดนรบกวนโดนเอาเปรียบไปเรื่อยๆ
- คือถ้ากฎหมายดีจริง บังคับใช้ได้ทั่วถึง ลงโทษขยะสังคมได้จริง ก็คงไม่ตามไปทะเลาะวิวาทหรอก
- อยากให้เป็นสรุปแบบศาสชั้นต้นและอุทธรณ์ แต่ให้ลดโทษลงมากกว่านี้

ผมศึกษาแกมาตั้งแต่เกิดเรื่องแล้วเอามาสอนตัวเอง

เพราะวัยรุ่นสมัยไม้มีด ผมมือติดแตร เปิดกระจกด่า โดยแจกของ
ปาดคืนเปิดกระจกท้าจอดยืนรอ(ไฟแดงแยกรินคำ.เชียงใหม่) และอีกหลายๆเหตุการณ์
(ตั้งแต่โรงเรียนชายล้วนพกประแจเพราะไปต่อยกับเด็กเทคนิคฯ ...จากเพื่อนสนิทจบม.3ไปเรียนเทคิคแล้วโดนแกล้ง)

พอมีลูกตอนนี้หวานเจี๊ยบ
1.โดนดิสไฟใส่ ผมหลบให้
2.โดนไฟสูงส่องหลัง หลับให้ (ก่อนมีลูกไม่ได้เลย ตีซ้ายให้แซงแล้วเข้าขวาขับตามไฟสูงจนถึงจุดหมาย)
3.โดนแตร ผมยิ้มและหามุมหลบ
4.ขับรถข้ามจังหวัด ไม่เกิน 110 เพราะลูกนอนเล่น(ขับ90+ถึง100นิดๆ/ ปรกติ 120+)

อื่นๆอีกเยอะ การมีลูก(ครอบครัว)ทำให้เราใจเย็นขึ้น200%
ที่สำคัญไม่มีปืนติดบ้านเลย เพราะผมดื่มทุกวัน(ชิลล์ๆหลังลูกหลับ) หากมีเหตุกลัวหลุด

ผมเห็นด้วยกับท่าน James Bourne
ตรงที่เคสเหล่านี้มันเกิดเพราะ ผู้บังคับใช้กฎหมาย มันพึ่งพาไม่ได้
ถ้าสังคมบ้านเรา คนดีใจเมื่อเวลาเห็นตำรวจ
เหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นน้อยมากๆ
ถ้าจะแก้ มันต้องแก้ตรงนี้
ถ้ามันแก้ไม่ได้ก็ต้องแก้ที่ปลายเหตุแบบนี้ พกปืนกันไป
เพราะถ้าผมต้องเริ่มพก ผมก็พูดเหมือนๆกันแลหะ พกเพื่อป้องกันตัว

สงสารลุง กำจัดขยะให้สังคมแท้ๆต้องมาเสียเวลาชีวิต

หึหึ ตามมาตราฐานศาลอะนะ
สุดท้ายก็แล้วแต่อารมณ์แล้วแต่จะตีความเลยมั้ย ไม่มีตรรกะใดๆ