สาเหตุหลักมันก็มาจากลูกหลานไม่ดูแล ไม่ใส่ใจนั่นแหละถ้าไม่ได้ป่วยหนักหรือติดเตียง ยังไงก็อยากมีชีวิตอยู่ถ้าลูกหลานยังใส่ใจ ลองดูได้เลย บ้านไหนคนแกหงอยส่วนใหญ่ก็มาจากสาเหตุนี้ทั้งนั้น อยู่มานานแล้ว เพื่อนๆไปหมดแล้ว มันก็แค่ข้ออ้าง ยังไงลูกหลานก็สำคัญที่สุดในชีวิตผู้สูงอายุ ยาชูใจชั้นดี

จินตนาการถึงอายุสัก 80-90

ร่างกาย
ทุกวันจะเดิน จะกิน ก็เมื่อย ก็เจ็บ ทำอะไรเสี่ยงก็ไม่ได้ ชักช้า บางคนถึงขั้นเดินเองแทบไม่ได้ หากินเองไม่ได้

จิตใจ
เพื่อนวัยเดียวกันเสียชีวิตหมดแล้ว หรือสภาพย่ำแย่กันหมดแล้ว ไปมาหาสู่กันเองไม่ได้ จะให้ลูกหลานดูแล
ลูกก็มีลูกของเขา มีชีวิตเขา หลานก็จะมีครอบครัวแล้ว ชีวิตกำลังผจญภัยเต็มที่ แถมจะคุยภาษาเดียวกันบางทีก็ไม่รู้เรื่อง ถ้าไม่ได้ออกข้างนอกบ่อย ตามโลกไม่ทัน เค้าคุยกันเริ่มไม่เข้าใจ

ยังไม่นับป่วยอัลไซเมอ หรือโรคร้ายแรงอื่นๆ อีก ไหนจะภาระทางการเงินให้ลูกหลานอีก แทนที่เขาจะเก็บเงินไว้ดูแลตัวเอง ลูกตัวเอง เอามาดามชีวิตคนที่กำลังจะพิการเต็มที่ ยิ่งแก่ยิ่งแพงอีก

คิดว่าอนาคตจะนั่งแก่หงำเอาประสบการณ์ความรู้อะไรไปสอน ไปเล่า ในยุคที่ AI ตอบได้แทบทุกอย่าง มีแต่เรื่องประสบการณ์เลอะเทอะฟังขำๆ เท่านั้นแหละ ประโยชน์หมดแล้ว

ผม 75-80 ก็เตรียมไปแล้ว "ไม่ใช่เวลา" ของเราแล้ว ถ้ามีเรือเราก็ต้องลงให้วัยรุ่นเขาไปต่อ

ของผมยังดีว่าพึ่งจะ 30 ยังเหลืออีกเกินครึ่ง

อารมณ์คนรู้จัก รุ่นเดียวกัน
ไปวัดเจอกัน ต้องมาตายจากหมด

ขาดเพื่อนบ้านที่คุยกันโตมาด้วยกัน

มันก็น่าเศร้า ยิ่งลูกหลานที่เลี้ยงมาต้องแยกออกไปเจริญเติบโตไม่มีใครอยู่ด้วย


....
ง่ายๆ เหมือนเราเข้างานพร้อมเพื่อน 7-8 คน ผ่านไป30ปีเราอายุ 50+ แต่ใน บริษัทเหลือแต่เราคนเดียว
อื่นๆ กลุ่ม 20-30 ปีที่เราไม่คุ้นเคย

โดยที่ไม่มีใครสนใจและทำงานร่วมกับเรา เราคงไม่มีความสุข