ผมว่าบางทีเขาไม่ได้เครียดนะ ผมไม่รุ้ condition เขาเป็นไงนะ ไม่ว่าจะติดเตียงหรือเดินเหินได้คล่อง

90 ปีนี่บางที มันเห็นมาพอแล้ว อยู่มาพอแล้ว สำหรับเขาก็ได้

วัยรุ่นเราๆยังพอมีให้เห็นเลย พอแล้วโลกนี้

ผมยังคิดถ้าซัก 60-70 เงินไม่มีพอแล้ว ไม่เหลือใครแล้ว ผมอาจขี่มอไซค์ไปโดดทะเลเป็นอาหารปลา หรือ เอาเงินไปโดดร่มแต่ไม่กาง

ดิ่งลงเหวเลยก็ได้ ก่อนตายขอบินหน่อยเว้ย

ยายแฟนผม 100 ปี+ ละ ไปหาทีไรก็บ่นทุกรอบ ยังไม่ตายสักที แกก็คงอยากหลับแล้วหลับไปเลย

แฟนผมยังคุยกับผมเลย ว่าเขาไม่อยากแก้ตาย ไม่อยากป่วย ขอแบบ 60-65 ไปเลยได้ไหม

ถ้าแกเบื่อไม่แปลกเลยที่แกจะเป็นแบบนั้น ต้องใช้คำนี้ละอยู่จนเบื่อโลกจากไปอาจจะมีความสุขกว่า เพราะแค่ร่างกายแกเจ็บนู้นปวดนี้ทำให้การใช้ชีวิตปกติของคนแก่แกก็เบื่้อไปอยู่แล้วยิ่งไม่มีสิ่งที่กระตุ้นให้แกอยากอยู่ต่อไม่แปลกใจเลยที่แกจะคิดแบบนั้น

ลองคิดในมุมของตัวเองในวัยนั้น
เพื่อนค่อยๆหายตายจากไปทีละคน คุยกับคนที่อยู่คนละเจนบางทีก็คุยไม่รู้เรื่อง
ลูกหลานเริ่มไม่สนใจ สุขภาพแย่ ติดเตียง เริ่มรู้สึกเป็นภาระกับลูกหลาน
สู้ตายดีกว่า ตัวเองจะได้ไม่ทรมาณ และไม่ต้องลำบากลูกหลาน

แม่ผมเองติดเตียงตั้งอายุ 62 ทุกวันนี้ 68 อัลไซเมอร์ไปแล้ว
ตอนยังดีๆ แกก็บ่นเมื่อไหร่จะตายๆไปสักที ลำบากคนนั้นคนนี้
เป็นภาระให้กับลูกๆ

ผมเลยพอจะเข้าใจ

ผมก็พิมพ์เรื่องเดิมๆซ้ำๆกันเรื่อยๆเลยกับเรื่องพวกนี้

กฏหมายการุณญฆาตยังไปไม่ถึงไหนเลย นี่ขนาดสำหรับบุคคลป่วยระยะสุดท้ายด้วยนะ (ถ้ามีเงินยังพอมีโอกาสบินไปทำประเทศอื่นได้)

นับประสาอะไรกับบุคคลทั่วๆไปที่ไม่ใช่ระยะสุดท้าย ซึ่งผมเข้าใจว่าตอนนี้ยังไม่มีประเทศไหนรับรองเลยด้วยซ้ำ

แล้วลองนึกดูคนที่ถึงอายุนึง ไตร่ตรองดีแล้ว ไม่ได้มีเหตุผลจะต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว อยากจากไป ไม่เป็นภาระใคร ต้องทำยังงัย

ก็เหลือแต่ ฆตต.แบบนี้อ่ะ กลายเป็นต้องเสี่ยงทรมาณ แล้วบางทีทำไม่สำเร็จกลายเป็นทรมาณกว่าเดิม แถมเป็นภาระคนใกล้ชิดอีก

แลกกับเหตุผล มนุษยธรรม/ศีลธรรม เนี่ยนะ..เออตอนขยันทำสงครามกัน ทำคนอยากมีชีวิตต้องตายไป เ-ือกไม่ค่อยนึกถึง ดัดจริต ชห.

อาม่าผมก็เคยบ่นไม่อยากอยู่แล้วเหมือนกัน แต่สุดท้ายไปเพราะป่วยนะ
เหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของคนเรามันเปลี่ยนไปตามช่วงอายุ
แก่ขนาดนั้นอาจจะ ดูแลหลาน เที่ยว รึยังมีความสุขจากบางอย่างอยู่ เช่นบางคนไปวัด
แต่ถ้าไม่มีความสุข ไม่มีเป้าหมาย มันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากจะอยู่ต่อเหมือนกัน

รับตัวเองไม่ได้ จากที่เคยเดินเหิน เข้าห้องน้ำ กินข้าวได้ปกติ
กับ คิดว่าตัวเองเป็นภาระลูกหลาน

ผมว่าก็เป็นซึมเศร้าอะแหละ

คนแก่รอบๆตัวผม ส่วนมากก็จะพูดแบบนี้

ผมถึงอยากอยู่แค่30ไงหรือ50 55ตามสายเมาในหมู่บ้าน อยู่นานลำบากหาตังใช้ กินไรก็ไม่อร่อยลิ้นเพี้ยน

เยก็ไม่ได้ ของกินหมอก็ห้ามโน่นนี่ อยู่นานเพื่อ ผมก็สงสัยคนที่ดูแลสุขภาพจัดๆแดกคลีนสุดๆทำไปเพื่อ

เกิดมาแล้วไม่แดกอร่อยเลยเหมือนขาดความสุขการกินไปเลย

ตั้งใจไว้แล้วครับ ว่าจะอยู่แค่ 70 ปี ถ้าไม่เป็นไรไปก่อน พอใกล้ 70 จะขายอสังหาให้หมด

จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แล้วจากไปแบบไม่รบกวนใคร

ชีวิตคนแก่ไม่สนุกเด้อ สัก 60+ หรือ 55+ ( ถ้าดูแลร่างกายไม่ดี )


ขึ้นบันได ก็ลำบากแล้ว

เดินก็เซ เดินปกตินี่หละ เดินตรงธรรมดายังยาก

สะดุดอะไรทีนี่ เสียวสุดๆนะครับ

ล้มทีนึงแบบแค่สะดุดฟุตบาทล้ม นี่มีเดินไม่ได้อีกเลย ไม่ก็พิการนะ คนแก่ล้มนี่เรื่องโคตรๆๆๆใหญ่

นอนก็ยาก ตื่นก็ง่าย

ตาก็มองไม่ค่อยเห็น หูก็ไม่ค่อยได้ยิน


อย่าง ลุงป้อม ถ้าเป็นคนปกติ ผมว่าเผลอๆ ไปตั้งแต่ที่แกร่วงบันไดตอนนั้นแล้ว ไม่รวยจริงไม่รอดมาทุกวันนี้อะ


ยิ่งเป็นพวก เบบี้บูมเมอร์ ที่ปรับตัวเข้ากับ เทคโนโลยี ไม่ได้ วันๆไม่มีไรทำนะ มือถือ คอม ใช้ไม่เป็นไม่ชอบ

นั่งหงอยๆในบ้าน ทะลึ่งลุกมาทำอะไรพลาดที ไป รพ. ได้ตลอดเวลา

ยายผม 95 แล้ว ล้มแล้วผ่าตัดเมื่อปลายปี ตอนนี้ยังเดินไม่ได้ เริ่มหลงลืม ข้าวก็ไม่ค่อยอยากกิน แกเริ่มปลงละ สงสารแต่แม่ผมดูแลแกคนเดียว พี่น้องไม่ค่อยกลับมาดู

เคยเป็นกันมั้ยเวลาไม่สบาย
ปวดหัว ปวดฟัน ไม่มีแรงขยับตัวยาก
มันมีอารมณ์แบบไม่อยากอยู่เหมือนกันนะ

ทีนี้ลองนึกถึงคนอายุมาก เค้าเจออะไรแบบนี้แทบทุกวัน
ถ้าอยู่คนเดียวเหงา คงอารมณ์นั้นหล่ะ

โห แล้วเลือกวิธีที่โคตรจะทรมานด้วยนะ กินสารเคมีแบบนั้นกว่าจะตาย

ซึมเศร้าในคนแก่

ญาติผม 70-80 พอบ่นว่า ไม่ค่อยอยากอยู่ละ อยู่ก็เป็นภาระ สักพัก 3-4เดือน ก็ตรอมใจ ไปไว เหมือนกัน