ของผม ผมเลิกกับแฟนที่คบกันมานาน เพราะผมทำตัวแย่ เคยคุยกับคนอื่นระหว่างคบกัน

ไม่ได้แต่งงาน ไม่ได้มีลูกกัน ตอนเดินออกมา ทรัพย์สินที่ผมมี ผมให้แฟน(เก่า)หมด

ณ ขณะที่ตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตเขา ตอนนั้น เคลียตัวเองหมดแล้ว ไม่มีใครรอ เลิกคุยหมด

เดินออกมาแบบ ต่อให้อยู่คนเดียว ก็จะเลือกที่จะเดินออกมา เพราะผมรู้สึกว่า

ตอนผมมีโอกาสกลับไปซ่อมความสัมพันธ์กับเขา ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้วจริง ๆ

ผมยังรู้สึกอบอุ่นที่ได้กลับมาบ้านที่เราเคยตัดสินใจเลือกด้วยกัน สภาพแวดล้อมเดิม ๆ ลูกหมาที่เราเลี้ยงด้วยกัน

แต่ในใจผมไม่ได้นึกถึงเขา หรือรู้สึกอะไรกับเขาแล้ว ร่างกายก็ปฏิเสธ ไม่ได้อยากปฏิสัมพันธ์ หรืออยากมี Sex ด้วยเลย

ผมรู้สึกว่า ถ้าไม่รักเขาแล้ว ก็แค่เดินออกมา เพราะถ้ารักเขาจริง คงไม่มีเรื่องคนอื่นเข้ามาแทรก

ผิดก็คือผิด ไม่รักก็คือไม่รัก ลองพยายามซ่อมความสัมพันธ์แล้วมันไม่ดีขึ้น

ก็เดินออกมา ไม่อยากเห็นแก่ตัว หรือกลัวว่าถ้าออกมาแล้วจะไม่เหลืออะไร

ผมก็ตัดสินใจเลย ออกมาอยู่หอคนเดียว ค่าใช้จ่ายเพิ่มมากขึ้น

ผมไม่มีคนทำอาหารให้กินเหมือนแต่ก่อน ตอนเช้าซื้อข้าวกล่อง 50 บาท

แล้วก็อาศัยเน้นกินข้าวที่ทำงานเอา เที่ยง+เย็นก่อนกลับ

ผมซักผ้าเอง ซักถุงเท้าเอง จากเมื่อก่อนมีแม่แฟนคอยทำให้

เสื้อที่ทำงานส่งซักรีดกับป้าที่หอตัวละ 10 บาท

จากไม่เคยซื้อแฟ้บ ซื้อน้ำยาปรับผ้านุ่มเอง ก็ทำเองหมด

ตกเย็นเลิกงาน ผมพยายามเข้ายิม เพื่อที่จะไม่ต้องรีบกลับมาห้องว่าง ๆ เงียบ ๆ

จากเคยมีลูกหมาที่เคยรัก เวลาผมเซง ผมก็จะเล่นกับมัน กอดกับมัน

แต่ตอนนี้เด็ก ๆ ยังอยู่ที่บ้านแฟน แต่ผมตกลงกับเขาแล้ว

เรายังจะติดต่อกันในเรื่องของเด็ก ๆ ลูกหมาที่เลี้ยงด้วยกัน

ผมยังช่วยค่าใช้จ่ายค่าอาหารรายเดือน + ค่าไฟ ให้แฟนเวลาเปิดแอร์ให้น้องหมา

รวมถึงค่ารักษาพยาบาลของเด็ก ๆ

เคยคุยกับแฟนเก่าแล้วว่า วันหนึ่ง ถ้าต่างคน ต่างทำใจได้

เขาคงให้มาเจอน้องหมาเหมือนเดิม แต่เขาก็ต้องขอเวลาหน่อยเหมือนกัน

ผมรู้สึกชีวิตล้มเหลว อายุเลข 30+ ละ

บ้านไม่มีเป็นชื่อของตัวเอง มีแต่รถ 1 คันเหลือผ่อนอีก 4 ปี

แต่คิดว่าพอผ่อนรถหมด ก็คงไม่ซื้อบ้านละแหละ ตายก่อนผ่อนหมดแน่ ๆ

ผ่อนแค่รถ ยังโครตเหนื่อยมาก ๆ

ผมทำงานไปวัน ๆ ตกเย็นพยายามไปออกกำลังกายเพื่อให้เลิกคิดมาก

ผมรู้สึกชีวิตห่วยแตก การงานก็ไม่มั่นคง อาจจะตกงานวันไหนก็ไม่รู้ กับสภาวะโลกแบบนี้

ผมไม่ได้อยากกลับไปทำงานที่บ้านเพราะเคยทำแล้ว ผมอึดอัด

บวกกับว่าถ้าผมกลับไปแล้ว = ปิดตายตัวเองเลย รวมถึงคุณภาพชีวิตที่ทำงานตอนนี้

ยังดีกว่าที่บ้านด้วย ก็เลยยังเลือกที่จะไม่กลับไป

ผมรู้สึกผมตัวคนเดียวเวลาผมกลับไปที่ห้องนอนสี่เหลี่ยมโง่ ๆ ของตัวเอง

แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกมันเป็นเซฟโซนเดียวของผม เหงาหน่อย แต่บางครั้งก็รู้สึกส่วนตัวดี

ผมพยายามปลอบใจตัวเองว่า คนเราเกิดมาคนเดียว ตายก็ตายคนเดียว

อย่าเอาตัวเองไปผูกติดกับชีวิตคนอื่น ความสุขล้วนอยู่กับตัวเราเอง

ผมพยายามปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไรกับเรื่องของแฟนเก่า

ผมตัดสินใจถูกแล้วที่ไม่ยื้อความสัมพันธ์ต่อ ปล่อยให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่าผม

เลิกกันวันนี้ไม่ได้แปลว่าที่ผ่านมามันไม่มีความหมาย ที่ผ่านมามันก็ดีตามนั้นแหละ

ในเมื่อเลือกแล้ว ก็มีหน้าที่ใช้ชีวิตให้ดี โฟกัสงาน แล้วรักตัวเองให้มาก ๆ

บางวันก็คิดถึงชีวิตเก่าที่สะดวก สบายสุด ๆ บางวันก็คิดได้ว่ามันจบไปแล้ว

หลาย ๆ วัน รู้สึกเหมือนชีวิตมีรูรั่วทางความสุข บางวันดี ๆ ตกเย็นกลับห้องมาก็ซึม

ผมได้แต่หวังว่า สักวันชีวิตของผมจะปรับตัวได้ แล้วผมจะดีขึ้น

เข้าใจครับว่าผมทำตัวเอง รู้สึกตัดสินใจแย่จริง ๆ

ของแต่ละท่านเป็นไงบ้างครับ

เอ่อม ชีวิตท่านที่บอกล้มเหลว มันก็ไม่ได้ต่างจากชีวิตคนธรรมดาเลยหนี่ครับ

เราต่างก็ไปทำงาน กินข้าว กับมานอนห้องสี่เหลี่ยมโง่ๆ เหมือนกันทั้งนั้นแหละครับ

แต่รายละเอียดยิบย่อยมันก็แตกต่างกันออกไป

ผมก็เหมือนท่าน ทำงาน เย็นออกกำลังกาย ถึงบ้าน อาบน้ำ กินข้าว ดูหนัง อ่านหนังสือ เล่นเกม หลับไป ตื่นเช้ามา วนลูบอีกล้ะ เสาร์อาทิตย์ซักผ้าเอง ทำงานบ้านเอง

ชีวิตมันก็แค่นี้ป่าววะท่าน

เรื่องคุยกับคนอื่นตอนมีแฟนนี่แย่จริงครับ ไม่สมควรได้รับการให้อภัยใดๆทั้งสิน ปล่อยเขาไปอะดีแล้ว

แต่โสดตอน 30+ แล้วถ้าท่านดูแลตัวเองสม่ำเสมอ กินดีๆ ออกกำลังกายดีๆ นอนดีๆ ถ้าสภาพไม่เลวร้ายเกินไปอะนะ

ท่านจะมีสาวๆให้คุยเพียบเลย แต่อยุ่เป็นโสดอะดีสุดแล้ว ทำอะไรคนเดียว ไม่ต้องรอความคิดอีกคน

แต่ถ้าจะมีต้องมีดีๆไปเรื่อยไม่พาประสาท ได้คนมาหารค่าหอ ค่ากิน ประหยัดไปเยอะ ได้เพื่อนคู่ชีวิตมาอีกคน

เอ่อม ชีวิตท่านที่บอกล้มเหลว มันก็ไม่ได้ต่างจากชีวิตคนธรรมดาเลยหนี่ครับ

เราต่างก็ไปทำงาน กินข้าว กับมานอนห้องสี่เหลี่ยมโง่ๆ เหมือนกันทั้งนั้นแหละครับ

แต่รายละเอียดยิบย่อยมันก็แตกต่างกันออกไป

ผมก็เหมือนท่าน ทำงาน เย็นออกกำลังกาย ถึงบ้าน อาบน้ำ กินข้าว ดูหนัง อ่านหนังสือ เล่นเกม หลับไป ตื่นเช้ามา วนลูบอีกล้ะ เสาร์อาทิตย์ซักผ้าเอง ทำงานบ้านเอง

ชีวิตมันก็แค่นี้ป่าววะท่าน

เรื่องคุยกับคนอื่นตอนมีแฟนนี่แย่จริงครับ ไม่สมควรได้รับการให้อภัยใดๆทั้งสิน ปล่อยเขาไปอะดีแล้ว

แต่โสดตอน 30+ แล้วถ้าท่านดูแลตัวเองสม่ำเสมอ กินดีๆ ออกกำลังกายดีๆ นอนดีๆ ถ้าสภาพไม่เลวร้ายเกินไปอะนะ

ท่านจะมีสาวๆให้คุยเพียบเลย แต่อยุ่เป็นโสดอะดีสุดแล้ว ทำอะไรคนเดียว ไม่ต้องรอความคิดอีกคน

แต่ถ้าจะมีต้องมีดีๆไปเรื่อยไม่พาประสาท ได้คนมาหารค่าหอ ค่ากิน ประหยัดไปเยอะ ได้เพื่อนคู่ชีวิตมาอีกคน

ชีวิตท่านเหมือนผมเลย ผ่อนรถเช่าห้องไม่มีอนาคตเพราะจะตกงานเมื่อไรก็ได้ และที่บ้านไม่ใช่เซฟโซนถ้าผมตก

งานกลับไปอยู่บ้านผมจะได้ทำงานบ้านช่วยแม่ทำสวนช่วยพ่อโดยพ่อแม่ผมไม่ให้ตังผมใช้สักบาทให้แค่อาหาร แต่

พี่ผมแยกบ้านอยู่กับเมียพ่อแม่ให้ตังใช้เดือน2หมื่น ผมยอมอยู่คนเดียวตกงานตังหมดโดดแม่น้ำดีกว่ากลับบ้านอะ

แนะนำให้หาFWBครับมีตังก็นัดกันไปกินเที่ยว ไม่มีตังก็เน่าอยู่ห้องและหาข้อมูลลงทุนโน่นนี่นั่น สนุกนะเวลาลงทุน

แล้วได้ตัง แต่การลงทุนผมคิดว่ามันก็เหมือนทำงานทำธุรกิจอะ พอความรู้ถึงจุดๆนึงมันจะทำเงินได้

ช่วงนี้ก็เก็บตังรอซื้อps6ไปก่อน

รู้สึกทุกวันครับ

ไม่เคยประสบความสำเร็จอะไร
ก็เลยไม่ได้รู้สึกล้มเหลว
แบบ...มันก็กากๆ แบบนี้มานานแล้ว...

ช่วงนอยเฉยๆ เหมือนวันๆ ทำงาน กลับห้อง ไม่มีไรมากกว่านี้

ถ้าล้มเหลวจริงๆ มันต้องตกงาน ไม่มีข้าวกิน อะไรโน่น

เลิกก็หาใหม่ ไม่ได้ยากอะไร แค่มันรู้สึกว่า มูฟออนยากเท่านั้น

โหลดแอป ปัดหาคู่สักวัน ค่อยได้ตื่นเต้น เลิกนอย

คุณไม่ได้ล้มเหลวในการใช้ชีวิตนะ คุณแค่ล้มเหลวในความรัก

มันไม่ได้ผิด มันดีด้วยซ้ำที่บอกกับตัวเองว่าไม่รักเค้าแล้วก็ปล่อยเค้าไป

ชีวิตท่ายคล้ายๆ กับผมอ่ะ เลิกกับแฟนที่คบกันมานาน ผ่อนรถยนต์หมดคันหนึ่งก็ลำบากแล้ว บ้านหรือคอนโดไม่มีเพราะคิดว่าถ้าผ่อนอีกคงนาน+ลำบาก ตอนนี้มาขออยู่บ้านพี่ชายช่วยค่าน้ำค่าไฟให้ อนาคตอาจจะเก็บเงินไปดูคอนโดมือสองที่ราคาไม่แพงมากแล้วใกล้ที่ทำงานหน่อย เพราะบ้านพี่ไกล ส่วนงานคิดว่ามั่นคงแต่เงินเดือนน้อย รู้สึกไม่ได้ล้มเหลวนะ แต่แค่ยังไม่ดีมาก

อย่างโหดอันนี้

บอกไปวันรุ่นก็คงไม่เชื่อ
เพราะยังเป็นวัยที่ ยังทะเยอทะยานอยู่

หยุดเอาตัวเราไปเปรียบเทียบกับใครครับ สุขขึ้นทันที


เราสามารถสุขแบบตัวเราได้ครับ


ชีวิตผม รวยขึ้นมาไกลกว่าชีวิตวัยรุ่นเยอะ แต่ก็สุขเทาเดิม

เรื่องความรัก ไม่ว่าจะรักแบบไหน สุดท้ายมันต้องจากกันครับ

ทำใจ และเข้าใจ ว่ามันคือธรรมชาติ

อ่านๆดูท่านแค่มีชีวิตโสดปกติ ที่เคยทำผิดพลาดมา และยังไม่ก้าวผ่านความรู้สึกผิดนั้น
อาจจะเคยอยู่สบายกว่านี้มีคนทำอาหารให้ มีคนคอยดูแล มีสัตว์เลี้ยงไว้ฮีลใจ

แค่ตอนนี้กลับมาอยู่กับตัวเอง นับ 1 ใหม่แค่นั้นเองครับ เวลาจะเยียวยาได้ครับ
เริ่มดูแลตัวเอง รักตัวเอง ออกกำลังกาย เก็บเงินให้ได้เยอะๆ เดี๋ยวก็มีความสุขเองครับ

หมายเหตุ ผมยังไม่ได้อ่านของเจ้าของกระทู้หมดนะ (เพราะยาว) 55


แต่ผมขอเห็นด้วยกับอันนี้ ..... หยุดเอาตัวเราไปเปรียบเทียบกับใครครับ สุขขึ้นทันที


ผมแม่งชีวิตเบื่อๆเซ็งๆ พยายามอะไรมากมายเยอะแยะไปหมด เพราะ โลกออนไลน์มันทำให้ตัวเองมองคนอื่น อยากได้แบบเขา (โดยเฉพาะการพยายามทำธุรกิจให้ดัง มีชื่อเสียง)

พออายุเริ่มเยอะ มองแค่ตัวเอง(และครอบครัว) โฟกัสกับตัวเอง(และครอบครัว) ชีวิตโคตรมีความสุขเลย

แต่เข้าใจได้ ผมตอน20-40 ก็ยังไม่ได้คิดแบบนี้

พอเริ่ม 40 เริ่มต้องวัดความดัน เบาหวานนี่แหละ ถึงเข้าใจ

กลับบ้านเถอะลูก ผมโชคดี ยังมีที่บ้านเป็นเซฟโซน
อย่าจมปลักกับความคิดที่ว่าเราล้มเหลว
แบบที่เม้นบนว่าไว้ อย่าไปเปรียบเทียบกับคนอื่น
ลองทำอะไรใหม่ๆ หรือกลับไปทำอะไรที่เราอยากทำ
ที่ท่านบอกเข้ายิม มันอาจจะดูเดิมๆ ทำให้ยิ่งเบื่อ
อย่างผมกลับมาจับกีต้าร์ ก็ยังไม่เป็นเพลงเหมือนตอนวัยรุ่น

เคยเป็นตอนลาออกมาเที่ยวเล่น เล่นเกม เช่าการตูนมาอ่าน 2-3 เดือน คืออยู่คนเดียวจนเบื่อ ฟุ้งซ่าน

สุดท้ายกลับไปทำงาน เจอคน ดีไม่ดี มันก็สีสันชีวิต มีสังคม