ส่วนตัว ในฐานะคนทำเบเกอรี่ขาย = ไม่ได้แพงมาก เป็นราคาที่เหมาะสมกับการขายพารากอนแล้ว


ลองเทียบกับ French Pastry ที่ขายในห้างเทียร์เดียวกัน พวก Paris Mikki ก็ได้ range ของราคาและปริมาณสินค้าที่ได้คือระดับเดียวกันเลย


แต่เจลาโต้นี่คนหมั่นไส้เยอะเพราะสตอรี่สมสู่อาชา กับหน้าตาท่าทางเจ้าของนี่แหละ
(ผมยอมรับเลยว่าผมก็ไม่ชอบทั้งสองอย่างนี้เหมือนกัน )

ผมมีเงินนะ แต่คงไม่กินหรอก555

ตอบจริงจังผมไม่ได้โม้หรือขี้คุยนะ ผมมีตังค์ยังคิดว่ามันแพงเลย

แพงก็คือแพง เหตุผลมากมายอะไรสุดท้ายก็คือแพง

อยู่ที่ค่าที่ล้วนๆเลยหัก25-35%เข้าห้าง ต้อง+เยอะแหละ
ญี่ปุ่นราคาไม่เกิน200บาทหรอก

เจ้าของไม่ได้เป็นคนอิตาลีแท้ ๆ = เป็นได้แค่ของเลียนแบบ ปลอม เปลือก

ของเลียนแบบราคาเท่านี้ = แพงครับ

เค้าคิดว่า แบรนด์เค้ามีมูลค่า มีสตอรี่แบบนี้

และวัตถุดิบก็ใช้ของเกรดพรีเมียมจริง ตามเค้าว่านั่นแหล่ะ

ก็เป็นต้นทุนจริง

แต่กินแล้วจะคุ้มค่าไหม อยู่ที่คนกิน

ส่วนตัวคิดว่า โมเดลธุรกิจของเค้า ระยะยาวไม่น่าเวิค (น่าจะอยู่ได้ไม่นาน)

แต่สิ่งนึงที่เป็นของจริงคือ แพชชั่นเจ้าของ อันนี้ผมนับถือเลย

พวกที่อ้าง ใช้ของดี นำเข้า บริการเลิศ เอาใจใส่

จนบอกเราเต็มปากว่าคุ้มราคา ทำด้วยใจล้วนๆ คุ้มสุดๆ

" แล้วที่จริงคุณได้มาร์จิ้นกันเท่าไรครับ ? "

เมียผมอยากกินเลยพาไปมา เจอต่อแถวยาวเหยียด จะไปลงเรือที่ ไอค่อนต่อเลย อดกิน เสียดาย

ผมคิดแค่ว่า ผมไม่เหมาะกับร้านนี้


แต่ไม่ตัดสินว่า แพงไม่แพง มันแล้วแต่คนจริงๆแหละ

บางทีมันก็เป็นเรื่องของปริมาณด้วยหรือเปล่า ถ้าทำให้มันแก้วใหญ่กว่านี้หน่อย ผมว่าต้นทุนรวมมันก็ไม่สูงขึ้นมาก แถมดูคุ้มค่าขึ้นอีก

แพงไม่แพงดูที่ยอดขายครับ ถ้ายอดขายไม่ดีแปลว่ามันแพง แพงในที่นี้ไม่ใช่แพงที่ราคา แต่แพงเกินมูลค่า(Value)ของสินค้า ไม่ว่าจะราคาเท่าไหร่ หลักสิบหลักร้อยหรือหลักร้าน ถ้าลูกค้ารู้สึกว่าเงินที่จ่ายไปมันไม่คุ้มค่ากับ Value ของสินค้า เมื่อนั้นคือแปลว่าสินค้าแพง

กรณีนี้เนี่ย ผมว่าไม่แพงหรอก คิดถึงทำเลถึงอะไร สตอรี่ที่เขาใส่เข้าไป มันไม่เหมือนเคสไข่เจียวปูนะ อันนั้นเขาก็ใส่มูลค่า แต่มูลค่าอันนั้นมันคือชื่อเสียง มันจับต้องไม่ค่อยได้ ไม่เหมือนไอติมที่มูลค่าคือคุณภาพของวัตถุดิบ

ทั้งนี้ทั้งนั้น พฤติกรรมผู้บริโภคมันแปลก ทำไมไข่เจียวปูสี่พันยังขายได้ เพราะมูลค่าที่ใส่เข้าไปนั้นมันไปโตด้วยตัวเอง คล้ายๆการอินเซปชั่นในหนังอ่ะ คือพอมันดังและมันแพง คนก็จะไปซื้อแล้วเหมือนได้ติดตราไปว่าชั้นมีมูลค่าเพิ่มขึ้นมานะ

เอาง่ายๆ เหมือนกินกาแฟสตาร์บัคแล้วมันโก้อ่ะ ถามว่าคนที่ด่าว่ามันแพง แต่ถ้ามีโอกาสมีเงินก็กินอยู่ดีนั่นแหละ กินแล้วมันดูดี หรือคนที่ใช้รถ MG แต่อยากติดตรา Mercedes ก็เพราะอยากได้มูลค่าตรงนั้น

กรณีไอติมเนี่ย ผมว่าราคามันยังสมเหตุสมผล เพราะยังมีคนมาเถียงว่าไม่น่าแพงขนาดนี้ แต่ถ้าราคามันสูงกว่านี้ เล่นใหญ่ไปเลยว่ากินแล้วมันโก้ ราคาแพง แดกแล้วถ่ายออกมาเป็นทองคำ แบบนั้นลูกค้าจะออกมาปกป้องแบรนด์เอง

ถ้าวัดที่ปลายทาง คือ ความฟินหลังกิน
สำหรับผมถือว่าแพง
ผมไม่ได้มีกิเลสเรื่องของกินขนาดนั้น
กินอันนี้ หรือ ไอติมตู้เซเว่น สำหรับผมฟินเท่ากัน
แล้วทำไมต้องไปจ่ายราคาที่สูงกว่า

สำหรับผมอีกครั้ง อันนี้ เอาไว้ถ่ายอวดลงโซเชี่ยลเท่านั้น
ไม่ต่างจากไข่เจียว 4000

ไม่แพงอ่ะ ยิ่งตอบในมุมคนทำอาหารยิ่งไม่แพงเลย
เพราะคุณจะรู้เลยว่าคุณทำเองไม่ได้ ไหนจะอุปกรณ์
ไหนจะค่ารถ ค่าเสียเวลาไปคัดวัตถุดิบ เสียเวลา เสียทุน
ในการทดลองสูตรอีก ถ้าจะเอาให้เป๊ะ เผลอๆ หมดเป็นหมื่น
ยังไม่ได้เลย

ถ้าอร่อยแล้วเราคิดว่าคุ้มตีว่าไม่แพงละกัน นี่ก็มีร้านข้าวต้มข้างทางใกล้บ้าน
อย่างผัดฉ่าทะเลจาน 300 ให้อย่างน้อย เทียบกับร้านพวกชื่อดังริมหาดระยองยังเทียบปริมาณไม่ได้เลย
ก็บ่นๆกับภรรเมีย ต้มยำถ้วยเล็กๆ 350 ที่อื่นได้เป็นหม้อ ก็มองหน้ากันปริมาณ โลเคชั่นไม่ได้เลย
แต่ก็สรุปว่าเอออร่อยก็จบได้วะ (อันนี้พอรู้ราคาอาหารทะเลใกล้บ้านเลยรู้ว่าปริมาณมันไม่ใช่เลย)