เข้าใจมุมนี้ ผมก็เป็นครับ เอาตรง ๆ ก็คุยกับภรรยาไปเลยครับ ถ้าคุณไม่คิดว่าตัวเองจะปรับความรู้สึกได้
1. หลานมาก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น
2. แยกย้ายครับ

ทั้ง 2 กรณีนี้ ถ้าภรรยาเขาให้คุณเป็น No.1 เขาก็จะต้องปรับเหมือนกัน

ลองออกไปหากิจกรรมทำนอกบ้าน จะได้ไม่อึดอัด

ผมเข้าใจท่านนะ เพราะผมก็เป็นคนไม่ชอบให้คนอื่นมาอยู่ที่ตัวเองเหมือนกัน

แต่ปัญหาจะผ่านไปได้สำหรับคนที่อยู่ด้วยกันคือ "ตรงกลาง" ไม่ใช่ตามใจใครคนนึงจนสุดทาง

หรือหลานอาจจะมีพฤติกรรมอื่นที่ท่านไม่ได้เล่า และรู้สึกเป็นเชิงลบ อันนี้ก็ต้องพิจารณาต่อไป

ลองคุยกันดูก่อนมั้ยว่าทำไมเขาถึงอยากเอามาอยู่ จริงๆเขาอาจจะเหงาและอยากมีลูกก็ได้ ผู้หญิงมันมีสัญชาตญาณความเป็นแม่อยู่ในสายเลือดครับ ไม่ต้องลูกตัวเองก็ได้ จะสัตว์เลี้ยงหรือลูกหลานคนอื่น ถ้าเขาเข้ากันได้และรู้สึกผูกพัน ยังไงเขาก็จะอยากเลี้ยงดูคนนั้น ผมว่าคุณอาจต้องเข้าใจความเป็นผู้หญิงในจุดนี้ด้วย

ิจริงๆมันมีทางสายกลางที่ทั้งคู่สามารถปรับกันได้เยอะเลยนะ เช่น ลองลดระยะเวลาดูมั้ย จาก 1-3 เดือน เหลือ 2-4 อาทิตย์ ให้ภรรยาคุณค่อยๆปรับดู ส่วนคุณ ผมพูดตามตรง แบบที่เม้นบนว่าแหละ อาจต้องลองเปิดรับอีกด้านของภรรยาดูบ้าง ถ้าเขาอยากมีลูกและรู้สึกเหงา การมีอีกคนนึงในบ้านมันก็เป็นอะไรที่คุณต้องยอมและปรับเข้าหาเขาด้วย ไม่ใช่คาดหวังจะให้เขาปรับเข้าหาคุณอย่างเดียว ชีวิตคู่มันเป็นแบบนั้น

ไว้ถ้าหลานคุณทำตัวแย่มากๆ นิสัยไม่ดีมากๆ ลักขโมยหรืออะไรที่เป็นด้านลบแล้วภรรยาคุณยังฝืน คุณค่อยใช้เหตุผลนี้ในการที่บอกให้เขาเลิกเอาหลานมาบ้านก็ได้ แต่ถ้าเด็กมันไม่ได้ทำอะไรแย่ขนาดนั้น คุณลองเปิดใจให้เขาดู

ทุกอย่างมันพูดคุยและปรับกันได้ครับ โตๆกันแล้ว อย่าฝืนใช้วิธีดื้อใจแข็งให้อีกฝ่ายทำตามเลย ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก

ผมเข้าใจท่านนะครับ อาจจะลำบากหน่อย เพราะงั้นช่วงที่หลานมาอยู่เราก็ออกไปอยู่ข้างนอกครับ แต่ถ้าภรรยาท่านมองว่าไม่เป็นอะไร ท่านจะอยู่ไหนก็ได้ขอแค่หลานมาอยู่กับภรรยาท่านก็พอ ท่านก็ต้องพิจารณาแล้วแหละครับว่าควรทำยังไงต่อ ในเมื่อหาตรงกลางไม่ได้ จะแยกย้ายหรืออะไรก็ตัดสินใจดูครับ