เข้าใจท่านเลยเคยเป็นงี้อยู่ช่วงหนึง ของผมคือเปลี่ยนที่เราหนะครับ หลานก็ดีด้วยช่วยงานบ้านบ้าง ถ้าเขาไม่มีภรรยาท่าน เขาก็คงจะไม่มีใครแล้ว ไม่รู้จะอธิบายยังไงภาษาอีสานเขาเรียกว่า เหลือโตนชาติมัน ท่านลองคุยกับตัวเองดูว่าหลานอยู่แบบไหนตัวเองจะไม่อึดอัดบ้าง แบบมาอยู่แค่ปิดเทอมอะนะ แล้วลองคุยกับภรรยาต่อรองดูครับ

ดูเหมือนหลาน ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรเท่าไหร่

คนที่มีปัญหา กลับกลายเป็นท่าน ที่ไม่ชอบอะไรผิดแปลกในชีวิต

พูดยากนะเรื่องนี้ เข้าใจว่าหวงความส่วนตัว
แต่มันก็มีวิธีผ่อนปรนกันได้บ้าง

จากลักษณะการอธิบาย ภรรยามีความผูกพันธ์ลึกซึ้งกับหลาน
ไม่ใช่แค่ญาติเห็บไรให้เลี้ยงดูพึ่วพาไปที
ภรรยาท่านรักหลานจนแทบจะเหมือนๆกับลูกคนนึง

ผมว่า .. ท่านต้องเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ และเปิดใจกว่านี้
พยายามหาจุดที่ทำให้เกิดทั้งกิจกรรมสร้างสัมพันธ์ และสร้างเส้นแบ่งความพอดี

ใช่ .. ผมว่าทุกอย่างอยู่ที่ท่าน ต้องเข้าใจและยอมรับ และต้องหาวิธีที่จะอยู่ มากกว่าผลักไส
ลองหาข้อดีในตัวหลาน ลองเป็นเข็มทิศชีเทางอะไรบางอย่างให้เค้า
ไม่แน่ วันนึง ท่านอาจจะรักหลานคนนี้เหมือนเปฌนลูก อย่างที่ภรรยาท่านเป็น

ม.3 เดวโตกว่านี้มันก็ไม่มาแล้ว

ยากตรงหลานชายนี่แหละผมว่า แอบเก็บความในใจไว้ภายใต้แว่นเรแบรนด์สีดำ ~

มาทรงนี้คือเลี้ยงเป็นลูกละครับ ตายไปมรดกก็คงยกให้หมด

ถ้าให้ทำความเข้าใจ
1. บ้านท่านอาจจะไม่ใหญ่มาก มันเลยไม่มีมุมส่วนตัวหรือเปล่าครับ ผมเข้าใจนะคือเราเจ้าของบ้าน มันจะมีมุมส่วนตัวมุมนึงๆอ่ะ
2. หลานได้ช่วยงานบ้านอะไรมั้ย อย่างน้อยๆลองให้ภรรยาคุณตั้งกฎช่วยทำงานบ้านดู เช่น ตื่นมาเก็บที่นอน เก็บห้องน้ำที่เขาใช้ ทำความสะอาดโต๊ะกินข้าว ล้างจานหลังกินแล้วก็ให้เขาล้างเฉพาะที่เขากินนั่นแหละ
3. ไม่ชอบตรงที่มาอยู่นานใช่มั้ย ผมเข้าใจได้นะ อาทิตย์นึง-สองอาทิตย์ก็นานแล้วสำหรับผม นี่อยู่เต็มปิดเทอมเลย แต่ถ้าบ้านผมใหญ่มันไม่มีปัญหาอยู่แล้วอ่ะ

เข้าใจเลยครับ ถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว ประมาณว่าปกติห้องน้ำมีแค่ท่านกับภรรยาเข้า ไปๆมาๆมีหลานมาเข้าอีก มาแปปๆกลับพอไหว แต่นี่อยู่เป็นเดือนๆ คงทำให้รู้สึกอึดอัด

ท่านพูดถึงเรื่องหย่ามาแล้ว แปลว่าได้มีการตกผลึกความคิดมาได้ส่วนหนึ่ง หากยังไม่มีลูก ผมว่าการเริ่มต้นใหม่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ผมเข้าใจท่านนะ ผมว่าภรรยาท่านอะต้องแยกแยะ ต้องเกรงใจท่าน ช่วยเลี้ยงมาขนาด ม.3 แล้ว ลูกก็ไม่ใช่ ต้องพอแล้ว นอกจากมีปัญหาจำเป็นต้องมาอยู่ด้วยจริงๆ เดือดร้อนขาดแคลนที่อยู่จริงๆ อันนี้ผมว่าท่านควรใจกว้าง แต่เคสนี้เอามาอยู่ด้วย ด้วยเหตุผลอะไร ผมว่าไม่ใช่เรื่องอะ ผูกพัน คิดถึง ก็ไปหา แวะไปเยี่ยมที่ ตจว ดิ จะเอามา กทม. เพื่อ ละมาอยู่ซะนาน ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเอามาอยู่ด้วยอะ อยู่ต่างจังหวัดไปเหมือนเดิมก็ได้หนิ

หย่าเหอะครับจะได้สบายใจ หรือไม่ก็ทำใจเพราะภรรยาท่านดูเเล้วก็ไม่น่าจะยอม

เด็กวัยนี้ไม่วุ่นวายหรอกครับ ส่วนมากจะเก็บตัวอยู่เเต่ในห้องออกมาก็ตอนกินข้าวเเค่นั้นแหละ

ผมเข้าใจท่านนะ ไม่ได้สร้างปัญหาแต่มันอึดอัดไม่ส่วนตัว นิสัยคนไม่เหมือนกัน

ถ้าเป็นผมคงต้องพยามคิดให้เป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้แบบเม้นท์บนว่า

ด้านบนเขียนได้ดี และผมก็มีความเห็นคล้ายๆแบบนั้นอะครับ

ผมว่าผมเข้าใจท่าน เพราะผมก็เคยมีญาติมาอยู่บ้านตอนเด็กๆ ก็ไม่ชอบเหมือนกัน

แต่กรณีนี้ แฟนท่านเป็นคนเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก ผูกพันธ์เหมือนลูกมันเข้าใจได้

จะไปโทษน้องแฟน โอเคมันก็ผิดแหละ แต่นอกประเด็นและบ่นไปก็เป็นความคิดลบเปล่าๆ ต้องปล่อยวางมันไป

แฟนอาจจะผิดที่อาจจะจูนในจุดนี้กับท่านน้อยไปหน่อยก่อนจะแต่งงาน หรืออยู่ด้วยกัน อะไรก็ตามแต่

แต่ทางที่ดีที่สุดคือ ปรับทัศนคติท่านเองอะครับ มันยาก แต่ผมว่ามันทำได้นะ

ถ้าปรับให้หลานกลายเป็นคนในครอบครัวจริงๆ ที่อยู่ร่วมกันแบบปกติไปได้เลย แบบนี้มันดีที่สุดอะครับ

คืออย่างเคสนี้ ท่านยังอยู่ฝั่งผู้ใหญ่ อยู่ฝั่งกำหนดกฎได้ คิดในแง่ดี

หนักกว่าท่านผมว่าคือคนที่ต้องไปอยู่แล้วมีพ่อตาแม่ยายอยู่ด้วยแล้วไม่ค่อยถูกกัน อันนั้นผมว่าหนักกว่าเยอะ

แต่ถ้าทำไม่ได้จริงๆ ท่านก็ต้องไปทางตรงกลาง ต้องปรับเข้าหาเยอะๆเหมือนกัน

เช่นว่า จาก3เดือน เหลือเดือนครึ่ง แต่ท่านอาจจะต้องไปเยี่ยมเยียนหาบ่อยๆ ให้แฟนได้ไปเจอกันบ่อยๆ

เช่นอาจจะ 2 เดือนครั้ง มีหยุดยาวอะไร หรือไม่มีก็แบ่งวันลามาเพื่อไปเจอหลาน อะไรทำนองนั้นอะ

ผมว่ามันก็ต้องครึ่งๆอะครับ ไม่งั้นในมุมแฟนท่าน ท่านก็คือคนที่จะเอาแต่ได้อย่างเดียวเหมือนกัน มันก็นะ

ถ้าจะตึงทั้งคู่ ไม่ปรับหากันทั้งคู่ มันคุ้มกันไหมกับเรื่องแค่นี้ ท่านคงต้องตัดสินใจเอง

และก็อย่างที่ด้านบนว่าอีก เต็มที่อีก3ปี เข้ามหาลัย มันก็โนสนโนแคร์ใครแล้ว เผลอๆมอปลายก็ไม่อยากมาแล้วมั้ง

ชีวิตคู่มันต้องมีตรงกลาง ยอมได้ แต่ไม่ใช่ยอมจนสุดทาง

ถ้าผมอยู่ในสถานการณ์นี้ ผมจะพูดกับภรรยาตรง ๆ ว่าผมหวงความเป็นส่วนตัว แบบไหนบ้างก็พูดไป และผมให้อยู่ได้แค่ 1 อาทิตย์ ไม่เกินนี้

แล้วถ้าภรรยายังดื้อดึง ครบ 1 อาทิตย์ ผมจะเก็บของแล้วไปนอนโรงแรมสัก 1-3 คืน ค่อยเข้าบ้านมาคุยอีกรอบ

ถ้าภรรยายังยืนยันเหมือนเดิมอีก ให้หลานอยู่ต่อ ซึ่งถ้าเป็นผมนะ ผมจะไปจากตรงนี้

สำหรับผม ในชีวิตคู่ ถ้าภรรยาแข็งกร้าว ไม่มีความยืดหยุ่น ไม่มีความเข้าใจกัน ไม่มีความพยายามที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขทั้งสองฝ่าย ผมจะยุติความสัมพันธ์

โชคดีที่ชีวิตคู่ผมไม่ได้เป็นแบบนั้น มีลูกสาว 6 ขวบ อยู่ด้วยกันทุกวัน มีความสุขดี

ส่วนชีวิตคู่ของคุณ ก่อนที่จะตัดสินใจขั้นสุดท้าย ที่ไม่จำเป็นต้องคิดแบบผม อยากให้มองรอบด้านจริง ๆ ถ้าความสัมพันธ์จบ ชีวิตจะเดินไปต่อยังไง ใช้เหตุผล คิดให้รอบคอบ

เป็นกำลังใจให้นะครับ

มันพาลให้ไปนึกถึงตัวเองช่วงเด็กยังไงก็ไม่รู้นะครับ คือผมเคยเป็นเด็ก ตจว. ที่อยากจะมาใช้ชีวิตอยู่ กทม. มากๆ
คือช่วงปิดเทอมใหญ่ ถ้ามีโอกาสเป็นไปได้ผมอยากจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้มาอยู่ กทม.เลยครับ มันเหมือนเป็นค่านิยมของเพื่อนๆ สมัยนั้นด้วยแหล่ะ อีกอย่างไม่แน่ใจว่าอุปทานหมู่หรือเป็นเรื่องจริงที่ว่า ไปอยู่ กทม. ตลอดทั้งเทอม พอเปิดเรียนกลับมา ตัวขาวขึ้นกว่าเดิมชัดเจนเลย ผมก็ย้อนกลับมานึกว่าบางทีน้าเขยเราจะคิดแบบนี้กับเราบ้างมั้ยนะ หรือลุง ป้า ที่เคยไปอยู่ด้วยจะรู้สึกยังไง ขอบคุณที่แชร์อีกมุมนึงให้ฟังนะครับ

เพื่อนผมกับแฟนก็หย่ากันเรื่องนี้แหละครับ แฟนเพื่อนผมชอบเอาหลานมาอยู่บ้านช่วงปิดเทอม
ทั้งปิดเทอมเล็กปิดเทอมใหญ่ ช่วงปิดเทอมนี้มันทะเลอะกันตลอดเพื่อนผมก็มาระบายตลอด
สุดท้ายตกลงกันไม่ได้ก็หย่ากัน

อยุ่ยาว 1-3 เดือนก้โหดไป ถ้าแก้ไม่ได้ก้หย่าเลยครับ


ขนาดเพื่อนหรือญาติมาขอนอนบ้าน 1-2 วัน ผมยังอึดอัดเลย