ถอดความช่วงนึงที่น้องมันพูด

"อยากใช้ชีวิตแบบคนตอแหลอ่ะ อยากตื่นขึ้นมากินมัฉฉะ ไปพิลลาทิส เสร็จแล้วก็มานั่งกินข้าวกับเพื่อน เม้าๆๆๆๆ ตอนเย็นกลับบ้าน ทำงานนิดหน่อย ทำงานเสร็จนอน ไปกินเหล้า ตื่นขึ้นมาก็ทำแบบเดิม ใช้ชีวิตแบบ care free อ่ะ คืองานเป็นส่วนนึงของชีวิต ไม่ใช่ว่าชีวิตคืองาน อยากทำงานแล้วได้เงินแล้วเอาเงินไปใช้ชีวิต"

สรุปสั้นๆ น้องอยากทำงานน้อยๆแล้วได้เงินเยอะๆ มาใช้ชีวิต ก็ดูเอาแล้วกันฮะกับความคิดของน้อง  

จริงๆมันมีนะครับงานแบบนี้ แถมไม่ต้องจบสูง ประสบการณ์ไม่ต้องเยอะ

Sex Worker

-ตื่นตอนไหนก็ได้
-กินข้าวกับเพื่อนตอนไหนก็ได้
-ไปพิลลาทิสตอนไหนก็ได้
-รายได้เยอะ(ถ้ารับรอบเยอะ)
-เม้าๆๆ จะเลิกงานตอนไหนก็ได้ในแต่ละวัน
-ทำงานนิดหน่อย(วันละ 2-4 รอบ น่าจะอยู่ได้)
-ใช้ชีวิต Care Free เที่ยวตอนไหนก็ได้
-งานไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ทำตอนไหนก็ได้
-WFA เผื่อลูกค้าอยากให้ไป ตจว. ได้เที่ยวไปในตัว

ไม่ได้จะแซะ แต่งานนี้ตอบโจทย์สุดแล้วในวัยแค่นี้ประสบการณ์แค่นี้  

เอาจริงผมว่าไม่แปลกนะ เชื่อว่าทุกเจนก็อยากมีชีวิตแบบนี้ งานน้อย เงินหนา มีเวลาใช้ชีวิตอย่างอื่น

แต่มันแปลกตรงที่คนพูดยังไม่มี Career path ในชีวิต นี่แหละ  

บางทีหากินกับคนที่ชอบทำอะไรจวนตัว ไม่มีการบริหารจัดการเวลาก็ดีเหมือนกัน ยอมจ่ายทุกราคา พวกนี้คิดไม่เป็น และมักง่าย ชอบหนีปัญหา ใช้ชีวิตให้รอดไปวันๆ ไม่คิดวางแผนชีวิต นานวันไปคนจำพวกนี้โดนภาวะความขี้เกียจกัดกินตัวเองจนไม่สามารถยกระดับชีวิตตัวเองได้ งานการไม่ทำ ชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน ขี้นินทา หวังน้ำบ่อหน้า หาความสุขฉาบฉวย พึ่งพาแต่ผู้อื่น ชีวิตหมกมุ่นกับดวงชะตา บ้าหวย ติดเหล้า บุหรี่ ติดการพนัน ติดกาม สกปรก น้ำไม่อาบ ชอบผลัดวัน พอกปัญหา
พร้อมจะเอาเปรียบตลอดเวลา โทษทุกอย่างยกเว้นตัวเอง ขี้เงี่ยนจนชีวิตบรรลัยไม่ควบคุมจิตใจ แถมมีลูกเยอะ ภาระยากจนฉุดรั้งชีวิต ทำให้หลุดจากระบบการศึกษา พอขาดการศึกษาก็โง่เป็นควายเลย ขาดความรู้ไปต่อกรคนอื่น เอาเงินอนาคตมาใช้ ไม่มีก็กู้ และสุดท้ายคนเหล่านี้แม่งหนี้สินล้นตัว แล้วยังส่งต่อความวิบัตินี้จากรุ่นสู่รุ่นอีก ดิ้นไม่หลุดก็วนลูปไปเรื่อยๆ เป็นปัญหางูกินหาง

ผมบอกกับตัวเองตลอด ชีวิตไม่มีคำว่าง่าย มีแต่จะยากขึ้น

อาชีพที่ผมทำอยู่มันเติบโตบนความจวนตัวของคน
ยอมจ่ายทุกราคา เพราะเมื่อคนเราไม่วางแผน ปัญหาเล็กๆ จะลุกลามเป็นวิกฤตทันที

ผมคือผู้เก็บเกี่ยวจากความวุ่นวาย
ในระบบเศรษฐกิจ สังคมแบบนี้ ถ้าทุกคนมีระเบียบวินัย วางแผนเป๊ะหมด โอกาสในการทำกำไรแบบก้าวกระโดด ของงานบริการและงานช่างก็จะลดลงไปด้วย ความสะเพร่าของคนกลุ่มหนึ่ง จึงกลายเป็น แหล่งรายได้ชั้นดี ของคนที่มีวินัยและความเชี่ยวชาญ

โลกนี้ไม่ได้โหดร้ายกับคนที่ยากจน แต่มันโหดร้ายแบบไร้ความปรานี กับคนที่ขี้เกียจและไม่ยอมใช้สมองวางแผนชีวิตตัวเอง