ตั้งแต่ทำงานมา 13 ปี มีอย่างเดียวไม่ชอบการเป็นหัวหน้าคน ฝืนวิถีตัวเองมาก มันจะเจอปัญหาที่หัวหน้าเราเก่งชห. แต่เราเป็นหัวหน้าแบบนั้นไม่ได้ ลูกน้องเราแม่งจะไม่เชื่อเลย

มันก็คงเป็นอย่างงี้ไปเรื่อยๆครับ

ยุค boomer ตู้เย็น ทีวีใหญ่คือของแพง

ยุค gen x ยังใช้ชีวิตเป็น analog

ยุค gen y เน็ตเต่า ความชัด pixel ยังแตก

แต่ gen z มันผ่าน วิวัฒนาการ technology แบบก้าวกระโดดมาละ

ไอที่เราลำบากๆ กันมาใน เจนก่อน เจนนี้ไม่ใช่แค่ไม่ผ่านกันมา

เขาไม่รู้จักกันเลย

ลองให้เขาใช้ชีวิตไม่มีมือถือ ผมว่าเกิน 90% อาจจะใช้ชีวิตประจำวันไม่เป็นกันแล้ว

ทีนี้ก็เป็นโจทย์ของทุกเจน ว่าจะอยู่กันยังไง

โลกมันไม่ได้ perfect แบบใน social

งานยังเป็นสิ่งต้องทำ

อ้อ แล้วยังมี ช่วง covid ที่มี crypto มาให้ฟามกัน ซึ่งผมว่า gen z หลายๆคนอาจจะมองว่าเงิน ไม่ต้องใช้แรงมาก ก็หาได้ไม่ยาก ไปอีก

เป็นโจทย์ที่ยากครับ

น่าจะออกแนวนักต่อรอง คือใช้การต่อรองกับพ่อแม่ หรือในหมู่เพื่อน เพื่อให้ชีวิตเป็นในแบบที่ต้องการมาตลอด แต่พอเข้าระบบที่มัน irony มีสายพานเป๊ะ มีระบบแบบแผน หลักการชัดเจน ก็ลำบาก

ไอ้พวกไม่เคยผ่านประมูล hi5 msn เลยไม่รู้ว่าความลำบากมันเป็นยังไง

ของคนนี้อาจจะไม่แปลกมาก อยากทำงานน้อยๆ แล้วใช้ชีวิตสบายๆมันก็เรื่องปกติของทุกคน ทุกเจนแหละ

แต่ก็ต้องยอมรับว่าผมก็มีปัญหากับการทำงานของเจนนี่เหมือนกัน ขนาดผมมั่นใจว่าผมไม่สนอะไรเรื่องเจน ไม่คิดมาก ไม่ยุ่มยิ่มแล้วนะ แถมไม่ได้สังคมใหญ่แบบจะเจอคนเยอะแยะมากมายด้วย แต่พวกเจนนี้หลังๆยังมีปัญหามาให้เห็นติดๆกันตลอด(บริษัทผมรับเด็กฝึกงานปีละ 2-3 คน) หลังๆเลยแก้่ปัญหาไม่รับเด็กฝึกงานละ เหลือเชื่อว่าไม่มีคนมาช่วยมันจะดีกว่ามีคนมาช่วยอ่ะ

เราผลิตลูก เพื่อให้ลูกไปเป็นฟันเฟืองให้ระบบนายทุน รวยไม่ไหว

บางทีหากินกับคนที่ชอบทำอะไรจวนตัว ไม่มีการบริหารจัดการเวลาก็ดีเหมือนกัน ยอมจ่ายทุกราคา พวกนี้คิดไม่เป็น และมักง่าย ชอบหนีปัญหา ใช้ชีวิตให้รอดไปวันๆ ไม่คิดวางแผนชีวิต นานวันไปคนจำพวกนี้โดนภาวะความขี้เกียจกัดกินตัวเองจนไม่สามารถยกระดับชีวิตตัวเองได้ งานการไม่ทำ ชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน ขี้นินทา หวังน้ำบ่อหน้า หาความสุขฉาบฉวย พึ่งพาแต่ผู้อื่น ชีวิตหมกมุ่นกับดวงชะตา บ้าหวย ติดเหล้า บุหรี่ ติดการพนัน ติดกาม สกปรก น้ำไม่อาบ ชอบผลัดวัน พอกปัญหา
พร้อมจะเอาเปรียบตลอดเวลา โทษทุกอย่างยกเว้นตัวเอง ขี้เงี่ยนจนชีวิตบรรลัยไม่ควบคุมจิตใจ แถมมีลูกเยอะ ภาระยากจนฉุดรั้งชีวิต ทำให้หลุดจากระบบการศึกษา พอขาดการศึกษาก็โง่เป็นควายเลย ขาดความรู้ไปต่อกรคนอื่น เอาเงินอนาคตมาใช้ ไม่มีก็กู้ และสุดท้ายคนเหล่านี้แม่งหนี้สินล้นตัว แล้วยังส่งต่อความวิบัตินี้จากรุ่นสู่รุ่นอีก ดิ้นไม่หลุดก็วนลูปไปเรื่อยๆ เป็นปัญหางูกินหาง

ผมบอกกับตัวเองตลอด ชีวิตไม่มีคำว่าง่าย มีแต่จะยากขึ้น

อาชีพที่ผมทำอยู่มันเติบโตบนความจวนตัวของคน
ยอมจ่ายทุกราคา เพราะเมื่อคนเราไม่วางแผน ปัญหาเล็กๆ จะลุกลามเป็นวิกฤตทันที

ผมคือผู้เก็บเกี่ยวจากความวุ่นวาย
ในระบบเศรษฐกิจ สังคมแบบนี้ ถ้าทุกคนมีระเบียบวินัย วางแผนเป๊ะหมด โอกาสในการทำกำไรแบบก้าวกระโดด ของงานบริการและงานช่างก็จะลดลงไปด้วย ความสะเพร่าของคนกลุ่มหนึ่ง จึงกลายเป็น แหล่งรายได้ชั้นดี ของคนที่มีวินัยและความเชี่ยวชาญ

โลกนี้ไม่ได้โหดร้ายกับคนที่ยากจน แต่มันโหดร้ายแบบไร้ความปรานี กับคนที่ขี้เกียจและไม่ยอมใช้สมองวางแผนชีวิตตัวเอง

ใครๆก็อยากสบายแหละ แต่มันขึ้นอยู่กับแต่ละคนทนความลำบากได้แค่ไหน

น้องๆยังทนลำบากตอนอายุยังน้อยๆไม่ได้ ก็บอกว่าตอนอายุเยอะขึ้นก็ขอให้โชคดีละกัน ถ้าไม่รีบปูฐานตั้งแต่ตอนนี้

GenY ก็อยากออกครับ แต่ออกแล้ว..

เข้าใจน้อง เวลาและประสบการณ์จะสอนเอง ใครๆก็อยากได้ชีวิตแบบนั้น แต่ชีวิตจริงมันไม่ได้สวยหรูเหมือนในจอโทรศัพท์

ผมแอบสงสารนะ น้องเติบโตมาในทุ่งลาเวนเดอร์โดยไม่สงสัย หรือ มีคนมาสอนเลยว่าเลเวนเดอร์พวกนั้นใครเป็นคนปลูก พอเจอโลกแห่งความจริงที่ตัวเองต้องปลูกลาเวนเดอร์เลยรู้สึกว่าชีวิตมันโหดร้าย

จริงๆชีวิตที่น้องอยากได้ ทุกๆคนก็อยากได้ เพียงแต่ จะได้มาก็ต้องใช้ความสามารถ ไม่ก็ใช้เงิน ทุกๆคนที่ฝันแบบนี้มันจะมีคนที่พยายาม กับคนที่บ่นอย่างเดียว คนที่พยายามแล้วไปไม่ถึงฝัน อย่างน้อยชีวิตเค้าก็จะดีขึ้น หรือเค้าก็จะยอมรับมันได้ ส่วนคนที่บ่นก็จะทำได้แค่บ่นต่อไป

หวังว่าน้องจะพยายามละกัน

ยิ่งถ้าใครผ่าน Morroc มาได้นี่ ชาตินี้ไม่มีวันโดนแก๊ง callcenter หลอกอ่ะ
พวกนั้นกลอุบายเด็กๆไปเลย

เพื่อนผมลูกเจ้าของโรงงานปั้มเหล็กส่งนอก เงินเหลือๆสบายไปอีกสิบชาติ พ่อมันยังให้ไปสมัครทำงานกะบริษัทเลย

จะได้เรียนรู้ชีวิต

Morroc นี่บ่งบอกอายุเลยนะฮะ ใครผ่านที่นั่นมารับรองสแกมเมอร์ไม่ได้แดรกกุหรอก

สรุปสั้นๆ ตังไม่พอใช้ ที่บ้านอาจจะให้เงินมาเยอะกว่ารายได้จริง ตอนเรียนมันเลยอิสระ

จ่ายค่าหอ ค่าน้ำไฟ ที่เหลือเที่ยว ดีไม่ดี พ่อแม่จ่ายให้ด้วยมั้ง

แต่พอชีวิตจริง โดนหักค่ามาสาย ค่าโน่น ค่านี่ จนเงินไม่พอไปเที่ยว พ่อแม่ไม่ให้แล้ว บอกโตแล้ว

มันเลยรู้สึกว่า ทำไมชีวิตยากจังวะ ไม่มีเงินใช้ ไม่มีเวลาเที่ยว เพราะต้องไปทำงานหาเงิน

จริงๆ ควรจะฝึกลูกตั้งแต่ ช่วงมหาลัย ให้รู้จักคุณค่าของเงิน ไปทำพาทไทม์เอา จะได้รู้เงินหายาก

แล้วไม่ต้องให้เงินลูกไป รร มากกว่าหรือเท่าค่าแรงของบริษัทด้วย ไม่งั้นมันไม่ขนขวาย

เพราะสมัยเรา สมมติพ่อแม่ให้เดือนละ 7000-10000 รวมค่าหอ บีบให้ใช้จนพอ

พอทำงานเราได้ 15k-30k มันเลยรู้สึกดีกว่า มีแรงอยากทำงาน อยากใช้ชีวิตมากกว่า