ลาออกด้วยเหตุผลอะไรกันบ้างครับ (แน่นอนว่าเรื่องเงินคงเป็นเหตุผลนึง)

แต่อยากอ่านเรื่องเหตุผลอื่นๆของเพื่อนๆครับ

ไปเริ่มต้นที่ใหม่ เป็นอย่างไร เปลียนแปลงไปอย่างไร

วันนี้ก็ว่างครับอยากฟังเรื่องชาวบ้านเฉยๆ สะเด้ยยยย

---------------------

ของผม ขึ้นเงินเดือนหลักร้อย ไปก่อนละ

ได้งานใหม่กับลาออกเพราะอยากพักผ่อน

เคยใส่ไปแค่นี้

ล่าสุดเลยก็เบื่อวิสัยทัศน์ผู้บริหารระดับดับสูงคนใหม่(ตอนนั้น) ไม่รู้มาเป็นได้ยังไง สั่งอะไรแต่ละอย่างมีแต่คำถาม สุดท้ายก็ลาออกดีกว่า สุขภาพจิตดีขึ้นเยอะ หาอะไรทำเองเริ่มลงตัวมีเวลาเที่ยวเยอะขึ้น ส่วนบริษัทเก่าก็กำลังขาลง

ที่แรก เชียงใหม่ ฝุ่น ทำ จ-ส หัวหน้าประสาทมากทั้ง 3 คนเลย
ทำงานในห้องพิมพ์ สารเคมีเน้นๆ เงินเดือนน้อยมาก ออก

ที่สอง ขึ้นเงินเดือนไม่ตามตกลง ทัั้งๆที่ผมรื้อระบบงานพิมพ์เขาหมดเลย เร็วขึ้น มีประสิทธิภาพขึ้น ทำ จ-ส ออก

ที่สาม ทำงานวันละ 9 ชม ไม่ไหว ออกมาหน้าตึกฟ้ามืดนี่โคตรท้อเลย เงินเดือนน้อยอีก ออก

ที่ปัจจุบัน อยุ่ยาวๆ เพอเฟกต์

เหตุผลที่ลาออกส่วนใหญ่เรื่องเงินล้วนๆเลย อยากได้เงินเพิ่มผมหาที่ใหม่อย่างเดียว แต่ตอนนี้อายุ30ละไม่กล้าหางานใหม่ติดคอมฟิดโซนของตัวเองอยู่

รวยแล้ว

เหตุผลผมจะประมาณนี้
อยู่ safe zone มานาน 30-เกือบ 40 เข้างานสบาย มาบ่ายกลับดึก ทำงานที่บ้านก็ได้ งานไม่เยอะมาก เงินเดือนพอไปได้
แต่บริษัทมันไม่โต แล้วทักษะเราก็ไม่เยอะมาก เจนอายุของลูกค้าเริ่มถูกเปลี่ยน ทำให้จากลูกค้าเก่าเริ่มหายเพราะเจนใหม่ใช้เจ้าอื่น
สมมุติว่าถ้าบริษัทไปต่อไม่ได้ตอนเราสัก 45 คราวนี้ไม่รู้จะทำอะไรดีเลยครับ เลยตัดใจลาออกย้ายงาน

ที่แรก ทำเสาเว้นเสา อยากหยุดเสาทิต

ที่2จะให้ไปเขมรหลายเดือน

ที่3,4กฏระเบียบเยอะ (โรงงาน)

ที่5หยุดเดือนละ2วัน

้ที่ปัจจุบัน ใกล้บ้านงานน้อยเงินก็น้อยตามงาน ก็แค่ตัดบ้าน เมีย ลูก ออกจากชีวิตอยู่โสดๆตีหม้อมีfwbก็มีชีวิตรอดได้

ผู้บริหารทั้งคนไทยและคนญี่ปุ่นไม่ชอบผม ทั้งที่ผมถือว่าเป็นดาวรุ่งของยักษ์ใหญ่รถยนต์ในรอบ 10 ปี

โดนรุ่นน้องเลื่อนตำแหน่งแซง ทั้งที่ทำอะไรไม่เป็น ทุกอย่างต้องมาถามผม

ออกมาแล้วต้องถือว่าชีวิตดีกว่าตอนนั้นครับ เป็นทางที่อาจจะลำบากกว่า แต่เดาไม่ถูกเลยว่าถ้ายังอยู่จะเป็นยังไง

เพราะเพื่อนที่เป็นเทคนิเชี่ยนเป็นได้แค่วิศวกรอาวุโส ทั้งที่อายุเหลืออีกปีเดียวก่อนเกษียณ

สังคมครับ ทำงานเอกชนมาก่อน เห็นมาทุกอย่าง โดนมาจนมันบีบ ให้เราต้องหาทางเลือกใหม่

สมัยทำอยู่เอกชน เงินเดือนเยอะจริง แต่ต้องแลกอะไรหลายๆอย่าง คือ กลับดึกเกือบทุกวัน 2-3 ทุ่มตลอด เพื่อนร่วมงานถูกบีบให้ลาออก สภาพหน้าที่การงานดูไม่ค่อยมั่นคงในชีวิตเท่าไหร่ พอได้มาทำ ขรก งานเยอะ เงินเดือนน้อย แต่รู้สึกมันคงในชีวิตมันก็เป็นความรู้สึกที่ดีอยู่ นะ 4.30 คือไม่ต้องคิดไรต่อละ ลุยกันอีกทีวันใหม่ เลย

มีหลากหลายเหตุผลเลย
- หงุดหงิดที่เก่า = พักทำงานอยู่บ้าน แล้วหัวหน้าเก่าโทรมาตามให้กลับไปรับตำแหน่งแทนแก
- ได้ตำแหน่งที่ใหม่ = เจ้านายเก่าอวยพร ที่ใหม่ประสบความสำเร็จดี
- (ต่อเนื่องจากข้างบน)ได้ตำแหน่งที่ใหม่อีกที่ = เจ้านายเก่าบอกเขาเสียบุคลากรคุณภาพ ที่ใหม่ประสบความสำเร็จเหมือนเดิม
- (ต่อเนื่องจากข้างบน)ทะเลาะกับเพื่อนที่เลื่อนตำแหน่งไปเป็นเอ็มดี = ขอออกทันทีสายวันนั้นเลย ได้เปลี่ยนสายงาน/เรียนรู้งานใหม่ทางด้านไอที ประสบความสำเร็จ
- ลาออกจาสายไอที กลับมาทำสายงานเดิม = เจ้านายเก่าพยายามจ่ายให้ แม้ยินยันว่าออกแล้วก็ยังจ่ายโบนัสแบบข้ามหน้าข้ามตาคนอยู่ ที่ใหม่(รู้จักกัน)ก็ราบรื่น
- ลาออกจากที่ข้างบน ตามนายย้ายบริษัท = อันนี้แรง ด่ากับผู้บริหารภูมิภาคเอเชียต่อหน้ากันเลย ที่ใหม่ก็ราบรื่นปรกติจนถึงปัจจุบันครับ

สรุปคือ ส่วนใหญ่ก็นึกสนุก ย้ายงานใหม่ ซึ่งผมไม่ค่อยเกี่ยงเรื่องเงิน แต่ต่อให้บางทีรับน้อยลงนิดหน่อย ก็ก้าวพรวดพราดเลยเหมือนเดิม
มีแค่บางครั้งที่ทะเลาะกับผู้บริหารแบบจริงจังเลยแล้วลาออกครับ

Income น้อยไป เพราะ งานที่ได้รับก็ไม่เยอะ บริษัท ทำธุรกิจ ที่ดูเช้าชามเย็นชาม ผมไม่ได้ โปรโมท ตามผลงานที่สมควรได้ เค้าเน้น อายุ+Royalty มากกว่า

เงิน กับ ภาระ ที่เพิ่มขึ้น

เพิ่งลาออกไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
สำหรับผมคือ Toxic ตั้งแต่ระดับ Operator ยัน Mgr. เป็นองค์กรที่ห่วยจัดๆ ที่สุด อุ้มคนไม่ทำงานมากกว่าคนทำงาน จ้องจะจับผิด อิจฉาคนที่เขาทำงานได้ดี ลูกน้องไม่เคารพหัวหน้า วุ่นวายไปหมด
สุดท้ายผมแม่งยื่นออกเลย เพราะไม่ใช่สภาพการทำงานที่จะไปต่อกันได้แล้ว และโชคดีที่อีกโรงงานนึงเขา Offer มาพอดีด้วย
ให้เงินเพิ่มเยอะพอสมควร

รวมๆทำงานมามากกว่า10ปี

ที่แรก:ไม่มีการสอนงานที่เป็นแบบแผน มองไม่เห็นอนาคต ไกลบ้าน แต่กัดฟันเรียนรู้เองจะสภาพงานได้เยอะอยู่ ทำที่ไหนก็ได้ทำโปรไฟล์ไว้ดี
ที่ที่สอง: ดีเกินไป T_T ออกจากเซฟโซนไปทำตามความฝัน
ที่ที่สาม: ภาพฝันที่สร้างไว้พังทลาย ไม่มีการสอนงานที่เป็นแบบแผน วัฒธรรมองกรค์ติดลบ
ที่ที่สี่: ....