ก็คงตั้งใจขึ้น กินอาหารมากขึ้น พักผ่อนมากขึ้น หน้าตาดีอยู่ ขาดแต่เตี้ยไปหน่อย อยากได้ซัก180 ก็พอ

และตอน มหาลัยจะไปเที่ยวให้มากขึ้น

ก็คงตั้งใจขึ้น แต่คงไม่ได้ขยันตัวเป็นเกลียวแน่ๆ อาจจะโฟกัสในการเลือกเรียนมากขึ้น เพราะตอนนั้นคิดแค่เรียนให้มันจบๆไปจริงๆ

ถ้าย้อนวัยไปช่วง ม.ปลาย กับมหาลัยได้

ผมจะลดความตั้งใจเรียน แล้วมุ่งไปเรื่อง H ให้มากกว่านั้น

ย้อนได้คงจะลองสักตั้ง ให้ขยันเพิ่มขึ้นอีกนิด แต่ธรรมชาติผมไฟไม่ลนก้นจะไม่ขยันเลย 555 โคตรเกลียดตัวเองเลย ปัจจุบันมองโลกความเป็นจริงล่ะ คือมองไปข้างหน้าวางแผนเป็นช็อตๆไปไม่กดดันตัวเอง รึว่าบางทีชีวิตของแต่ละคนมันถูกโปรแกรมมาแล้ว

ไม่จำเป็นหรอก จากคนที่ตั้งใจเรียนตอนเด็ก แล้วมีหลายคนที่ประสบความสำเร็จโดยไม่ต้องตั้งใจเรียนได้ แต่ต้องรู้จักประหยัด อดออมอะ แล้วเรียนเพื่อเข้าใจพอ เรียนไม่ต้องเก่งมาก แต่ต้องเข้าใจ ขยัน ประหยัด กล้าของานทำ และรู้ภาษาอังกฤษ ยังไงก็รับเงินเดือนแสน(สายวิดวะ) เพื่อนผมเรียนให้เข้าใจ เป็นเด็กแข่งรถด้วยซ้ำ แต่เรียนให้เข้าใจ ขยัน ประหยัด ทุกวันนี้อยู่ดีกินดี บางคนเรียนไม่เก่งแต่เขาตั้งใจและภาษาอังกฤษเป็นระดับบริหารก็ยังมี เพราะฉะนั้นอยากกินเหล้าก็กิน อยากเที่ยวก็เที่ยว แค่รักษาตัวไม่ให้เสียคน เรียนให้จบ ขยัน ประหยัดและได้ภาษาที่ 2-3-4 พอ