อยากเกิดใหม่ในประเทศ ที่มีกีฬาเบสบอล ครับ อยากเป็นนักกีฬาอาชีพ

ขนาดผมเรียนดีระดับหนึ่งยังอยากกลับไปเลย 55

อยากสิ
ถ้ากลับไปได้ จะตั้งใจกว่านี้แน่นอน
ตอนนี้เห็นอาชีพบางอาชีพแล้ว
มันยกระดับทั้งเงินทอง ฐานะทางสังคมได้เยอะเลย

จักรวาลถูกรีเซ็ตใหม่หมด

ของผมอยากนะเรื่องเรียน ปกติขยันตอนมอปลายอยู่แล้ว
มาปล่อยตัวตอนปีหนึ่งปีสอง แล้วกลับตัวตอนปีสาม เลยรู้ว่าถ้าขยันผมทำได้สบาย
ถ้าตั้งใจตั้งแต่ปีหนึ่งผมว่า ทุนโทวิศวกรมากมาย ผมต้องได้ล่ะ


เพิ่งคุยกับเพื่อนมัธยมเลย รุ่นผมจบหมอกันเยอะมาก กระจายกันไปเป็นเฉพาะทางหลายจังหวัดแระ
คนนึงหมอกระดูกนครปฐม / คนนึงหมอหัวใจเชียงใหม่ / คนนึงหมอวิจัยกับต่างประเทศ
เคยถามมันแต่ละคนว่าเป็นไงบ้างวะ ชีวิตวัย 40 กูว่ามึงตัดสินใจถูกนะ ขยันเรียนกันชิบเป้ง ตั้งแต่มัธยมยันเรียนจบ

คำตอบที่ได้จากสามคนก็คล้ายๆกันเลยคือ
ตอนนี้อาชีพมันก็คงที่ดี รายได้ดี พาลูกเมียไปเที่ยว ส่งลูกเรียนได้ตามที่อยากส่ง พ่อแม่มาอยู่ช่วยเลี้ยงหลาน
เข้าคอร์สพิราทิส ออกกำลัง กินของดียังไงก็ได้ จะเสียดายอยู่นิดนึงก็รู้สึกว่าใช้ชีวิตวัยรุ่นไม่ค่อยคุ้มเท่าไร
พอมาเห็นโซเชียลหมอรุ่นใหม่ๆแล้ว รู้สึกว่าน้องๆใช้ชีวิตวัยรุ่นสนุกดี ส่วนหนึ่งคือบ้านน้องๆเค้าอาจมีตังค์กันแล้ว

ส่วนไอเพื่อนผมสามคนนี่ บ้านขายของ ทำนา อันนี้แค่มุมผมกับเพื่อนหมอวัย 40 นะ
คุณต้อง sacrifire บางอย่างเพื่อให้ได้บางอย่างมาอ่ะ ถ้าคุณไม่มีอะไร backups
เพื่อนหมอผมคนนึงจริงๆมันก็เกษียณได้แล้วด้วยซ้ำ เพราะลงทุนมานาน

ตอนนี้เหมือนพวกมันชดเชยชีวิตวัยรุ่นอ่ะ กันดั้ม โมเดลเต็มบ้าน เที่ยวรอบโลก

อยากกลับไปแก้ไขครับ
1.ป.1-ป.6 อยู่ห้องคิง แต่พอขึ้นม.ต้นดันมาอยู่ห้องรวมนักเลง ทำให้ผมไม่ตั้งใจเรียนตามเพื่อนไปด้วยเลย
2.โอกาสที่ดีที่สุดในชีวิตมีคนพร้อมรับผมเป็นลูกบุญธรรม ส่งเรียนออส จนจบป.ตรี แต่ผมปฏิเสธไป
3.ตอนเรียน ป.ตรี คือไม่ได้คิดอะไรเลย เรียนให้มันจบๆไป รู้แค่ว่าเรียนจบไป เดี๋ยวพ่อหาธุรกิจให้ทำให้
แต่วิกฤตก็เกิดขึ้น พ่อโดนโกงแทบล้มละลาย สุดท้ายตอนนี้ทำงานบ.

กลับไปเรียนสายคอม ยุคนั้นคิดอย่างเดียวว่าจบคอมมีแค่ พนักงานบริษัทกับเปิดร้านคอม

พลาดจัด ทั้งๆที่ชอบคอม,โปรแกรม ที่สุด

เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้
ถ้าย้อนไม่ได้ (ซึ่งก็ไม่ได้อยู่แล้ว)
วิธีที่จะเปลี่ยนตัวเองให้เร็วที่สุด ก็คือตอนนี้
ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ตอนนี้ คือ เร็วสุด เท่าที่ทำได้แล้ว
ผมเคยฟังคลิป ของ คิปโชเก้ ไปพูดปัจฉิมนิเทศ ที่ไหนซักที่
เค้าพูดเปรียบเปรย ว่า
การจะปลูกต้นไม้ซักต้น ให้โตพอได้ร่มเงา ต้องใช้เวลา 10-25 ปี
ถ้าคุณคิดจะปลูกต้นไม้ ให้โตทันก่อนคุณตาย
วิธีที่เร็วสุดก็คือ ปลูกวันนี้
การเปลี่ยนตัวเองก็เช่นกัน แต่ต้องถูกวิธี ถูกทางด้วยนะ
การที่จะเดินไปข้างหน้าได้ต้องทิ้งบางสิ่งไว้ข้างหลังเสมอ

ของผมไม่เชิงไม่ตั้งใจเรียน
คือเรียนแหละ แต่แค่ไม่เต็มที่
เพราะตอนนั้นรู้แล้วว่าอยากเรียนอะไร (นิเทศ)
ซึ่งไม่ได้ซีเรียสว่าจำเป็นต้องเข้ารัฐบาลไหมด้วยครับ

แต่ถ้าย้อนไปได้ ผมอยากกลับไปทุ่มเวลาเรียนแบดมินตันมากกว่า

เพิ่งมารู้ตอนโตว่า สมองก็เหมือนกล้ามเนื้อ คือ ต้องฝึก ต้องใช้ มันจึงจะแข็งแรง (ฉลาด/คิดเร็ว) แต่สมองต่างกับกล้ามเนื้อตรงช่วงเวลาในการฝึกมันจำกัดแค่ประถม-มัธยม

จึงได้รู้ความจริงของชีวิตว่า "เราจะเรียนยาก ๆ ไปทำไม"


by chatgpt

ถ้าย้อนได้ ส่วนตัวเรื่องเรียนช่างหัวแม่ม ขอ all in btc ดีกว่า

ถามว่าทำไมไม่ซื้อหวย กลัวลืม

มันมีหลายจุด ที่ผมอยากกลับไปแก้
แต่ก็นะ หลายจังหวะชีวิตมันก็ไม่เป็นใจด้วย

ทำให้ไม่ตัดสินใจเลือกทางที่ดีที่สุด
เมื่อความพยายามไม่เพียงพอ
เลยไปไม่ถึงเป้าหมาย

ถ้าเอาความคิดตอนนี้ ไปใส่ตัวเองในตอนเด็ก
ตอนนี้คงไปเป็นนักวิจัยอะไรสักอย่างอยู่ต่างประเทศละ

ไม่เลยฮะ

ผมไม่ชอบชีวิตเรียนวัยเด็กเลย 5555

เห็นหลานมันเรียนแล้วแบบ กูโชดดีชิบ

ไม่ครับ เพราะตั้งแต่เด็กจนเรียนจบมา ผมว่าการศึกษาประเทศเรามันโคตรไร้สาระ (ไม่นับพวกวิชาชีพตอนมหาลัย)

ยกตัวอย่าง ภาษาไทย ทุกวันนี้มีใครยืนท่องบทกลอนในห้องทำงานไหม
สังคม กพอ สปช สวดมนต์ กระบี่กระบอง ลูกเสือ อะไรอื่นๆ อีกเยอะแยะมากมาย ผมนึกถึงมันทีไรเสียเวลาชีวิตจริงๆ

ผมเชื่อว่าคนเราสามารถทำอะไรได้หลายอย่างมากๆ ถ้าเราได้เรียนรู้มันฝึกฝนบ่อยๆ
แต่ไม่ใช่การเรียนแล้วไปนั่งสอบโง่ๆ

ยาก สิ่งที่พลาดไปในอดีต ปัจจุบันยังขี้เกียดจะแก้ไข้เลยอย่างเช่นเรื่องภาษาตอนเด็กๆโดดไม่ก็หลับวิชาอังกฤษประจำ โตมาก็คิดได้ทำไมไม่ตั้งใจเรียนอย่างน้อยให้พื้นฐานแน่นๆก็ยังดี