ใครเคยผ่าน วิกฤต ปี40 มาบ้างครับ บรรยากาศตอนนั้นเป็นไง
สภาพแวดล้อม คนรวย คนจนเป็ฯไง
มีคนรู้จักผมคนนึงทำธุรกิจมาตลอดชีวิต ไม่เคยบ่นเรื่องเศรษฐกิจไม่เคยได้ยินจากปาก
แต่ไม่กี่วันแกบอก แม่งยิ่งกว่าปี40

40 มันพังจากบนแล้วมากลาง ค่อยลงล่าง แต่ล่างไม่กระทบเท่าไร
แต่ 67-68-69 นี้มันพังจากล่างขึ้นบน แล้วจะยางยาว เพราะกำลังซื้อจากล่างนี่มันเข้าขั้นวิกฤติ

ไม่รู้ ผมนิยามถูกไหม
40 มัน คนรวย ล้ม แต่พนักงานเงินเดือนทั่วไป ไม่เท่าไหร่ยังอยู่ได้

แต่ รอบนี้ ชนชันล่างโดน ของแพงทุกอย่าง แต่ ค่าแรงกับเงินเดือนมันดันไม่ขึ้น เลยเลือกที่จะเซพเงิน
จับจ่ายน้อย พอระดับล่างไม่ใช้เงินจับจ่าย เงินมันฝึด พวกบนๆ ก็ เริ่มได้รับผลบ้าง ไม่มียอดซื้อ

อยู่ที่ตัวเรา รู้จักรอด ก็รอด

ปี 40 ผมอยู่ประมาณ ป.6 คาบเกี่ยว ม.1 บรรยากาศที่เชียงใหม่รอบนอกใกล้ ๆ เมือง ไม่ค่อยเจอปัญหาครับ แต่ตลาดนัดผุดขึ้นมาเยอะมากช่วงนั้น ราคาของจะถูกกว่าตลาดสดนิดเดียว ติดตามจากข่าวคนที่ล้มช่วงนั้นเปิดท้ายขายของกันเยอะมาก เอาของเก่า ๆ ออกขาย คนรายได้น้อยขึ้นไปถึงเกือบกลาง ๆ ไม่ค่อยเจอผลกระทบครับ แต่ผมจะบอกว่าหลังเงินบาทลอยตัว ช่วงนั้นแม่แลกเงินกลับมาบ้านแต่ละปีได้เงินเยอะกว่าเดี๋ยวนี้ 2 เท่า

ตอนนั้นเด็กมาก
แต่จำได้ว่า
คนออกมาขายของเปิดท้าย
เปิดร้านของกินโคตรเยอะ

อารมณ์เหมือนตอนโควิท
มีแต่คนหาไรมาขายดิ้นรน

ปี40มันยังไม่มีจีนเข้ามา ฟื้นง่ายรวยง่าย แต่ยุคนี้โหดสัสๆเพราะรัฐอ้าขารับจีนเข้ามาเสียบมิดด้ามขนาดนั้น

ตอนนั้นผมอยู่ ม. 1 ที่บ้านจากเคยเลิกเรียนไปกินข้าวดุสิตธานี , ธนิยะ , แชงกรีล่า บ่อยๆ

กลายกินข้าวบ้าน ขายรถ โดนเจ้าหนี้มาทวงหน้าบ้าน



(ตอนนั้นที่บ้านทำส่งออก ผมก็ไม่ได้สนใจธุรกิจที่บ้านมาก รู้แค่เจ๊งยับ)

ผมว่ามันไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่ อันนี้ผมพูดจากที่ผมเข้าใจนะ อาจไม่ถุกทั้งหมด

ปี 40 นี่มันฟองสบู่แตก คือ ของมีมูลค่า หรือที่เราเชื่อว่ามีมูลค่า มันสูญเสียมูลค่าไปในช่วงพริบตา

บางคนในบางสายงานที่ได้รับผลกระทบโดยตรง คือ พุ่งดิ่งลงมาในทันที คนรวยกลายเป็นคนเต็มไปด้วยหนี้สินในชั่วข้ามคืนแบบไม่ทันตั้งตัว

แต่ปัจจุบันนี่คือ เศรษฐกิจแย่แบบภาวะที่ไม่ใช่วิกฤติ เพียงแต่ว่ามันแย่ต่อเนื่องสะสมมาเรื่อยๆตั้งแต่พ้นโควิดใหม่ๆละ

หลายคนอาจจะไม่ล้มทันทีเหมือนปี 40 หรือ ตอนโควิดเข้า แต่มันไม่กระเตื้องกลับมาดีซักที

หนี้สินที่แบกรับมานาน ที่เค้าสู้มานาน มันก้เลยจะรับไม่ไหวนั่นแหละ

พ่อผมเป็นข้าราชการไม่กระทบ ส่วนแม่ทำงานบริษัท แค่ไม่มีโอทีกับโบนัสปีนั้นครับ แต่เพื่อนผมลาออกไปเรียนรัฐบาลร่วม 10 กว่าคน เพราะสู้ค่าเทอมไม่ไหว จากนั่งรถตู้โรงเรียนก็นั่งรถเมล์หรือสองแถวมาเรียน

เอาแบบรวมๆคนที่กระทบปี40 คือคนรวยมากกว่า คนทั่วไปโดนทีหลังก็ปลายๆเหตุแล้ว

แต่บ้านผมโดนเต็มๆ พ่อทำบริษัทนำเข้ายื้ออยู่6เดือนมาตายเพราะอุบัติเหตุ แม่บอกเสียทุกอย่างในชีวิต
จากคนที่เกือบจะหลุดพ้นชนชั้นปานกลางหายไปกับตา ต้องขายบ้านขายทุกสิ่งใช้หนี้ แม่จากเป็นแม่บ้านต้องหางานทำ

แม่ ผม น้อง ต้องอยู่ห้องเช่า3คนเป็นสิบปี จากอยู่โรงเรียนท็อปๆ ไปอยู่โรงเรียนเกรดรองเกือบขั้นสุด
สิ่งอำนวยความสะดวก มาจากความช่วยเหลือจากญาติๆ คอมเครื่องแรกของผมได้คือตอน ม6

อยากทำรายงานต้องไปใช้คอมออฟฟิศแม่ คือเงินทุกบาทให้ผมกับน้องเรียนจ่ายค่าเรียนพิเศษยับๆ
กว่าจะรอดคือน้องกับผมได้ทุนมหาลัยทั้งคู่ แล้วแม่เป็นสายบัญชีได้ย้ายงานไปบริษัทใหญ่ ถึงจะเริ่มซื้อบ้านซื้อรถ

ผมรู้ว่าชีวิตเปลี่ยนตั้งแต่ย้ายโรงเรียนละ เพื่อนรอบข้างคนละขั้วเลย เรียนจบมาเลยถามลายละเอียด
แม่บอกปัจจุบันยังไม่ถึงที่เคยมี แกบอกผมกับน้องต้องเรียนต่างประเทศทั้งคู่ แต่ล้มก่อน

ปี40 คนที่รับผลกระทบหลักๆจะเป็นคนในเมืองมากกว่าคนชนบท

คนเมืองที่ทำหรือเกี่ยวกับภาคการเงินและอสังหาริมทรัพย์หรือคนที่ทำธุรกิจที่เกี่ยวกับค่าเงินเช่นนำเข้าสินค้าหรือกู้เงินจากตปท.จะโดนหนักสุด ส่วนอื่นก็พลอยโดนหางเลข กระทบตามกันมากบ้างน้อยบ้าง

ภาคเกษตรและราชการแทบไม่เป็นอะไรมาก

40 นี่คือ ม. 1 ม. 2

ตอนนั้นที่บ้านผมน่ะจน อยู่เป็นทุนเดิม

แต่ญาต รวย ล้มเลยนะ คอืพลิกกลับด้านเลย

จากที่เค้าเคยกินอยู่หรูหรา พาผมกินเบียร์แต่ ท.1 ม.2 นี่คือ รัดเข็มขัดเลย แล้วกลับมาเป็นชนชั้นกลาง ขายที่ดินกิน ทันที (เค้าสายไม่เรียนน่ะนะ ไม่ต้องทำงานทำการอะไร แต่บ้านผมไม่ได้ พ่อแม่ ไล่ไปโรงเรียนหมด)

แต่เท่าที่รู้ ตอนนั้นอุดม กำลังดังใหม่ๆ ยุค ซาวเบาท์
ตลาดหุ้น กับข่าวเศรษฐี ฆ่าตัวตาย เรื่อยๆ

ประมาณนี้ นึกออกจะมาใหม่

กับเรื่องหลวงตา มหาบัวออกบริจาค ช่วยชาติ

เท่าที่นายหัวเล่ามา(พ่อ-แม่) หนักพอสมควร แต่ก็รอดมาได้ แล้วหลังจากนั้นธุรกิจที่บ้านก็ได้ดี

วะว้าว