สวัสดีครับ วันนี้พวกเรา "หนังหุ้มไมค์" จะมาชวนคุยเกี่ยวกับหนังเรื่อง The Platform ที่หลายๆคนน่าจะได้ดูผ่าน Netflix ไปแล้วในช่วงเดือนที่ผ่านมา และแน่นอนว่ามีหลายเพจที่เขียนบทความรีวิว ตีความสัญลักษณ์ต่างๆ ไปครบหมดแล้ว ดังนั้นผมก็จะไม่รีวิวหรือตีความสัญลักษณ์ซ้ำอีก แต่ผมว่ามีสิ่งหนึ่งที่ยังติดอยู่ในสมองของหลายคนแน่ๆคือ

“สรุปมันจบยังไงวะ?”

นั่นสิ....
>
>
>
>
(Spoil Alert ใครยังไม่ดูห้ามอ่าน)
>
>
>
>
ก็นั่นแหละครับ ด้วยความที่หนังเรื่องนี้มันจบแบบปลายเปิดมากๆ บทความนี้จึงจะเป็นบทความเชิงทฤษฎีสมคบคิด ที่ชวนให้ทุกคนมาถกเถียงกันว่า ถ้าคิดแบบนี้อ่ะ ตอนจบมันจะยังปลายเปิดอยู่หรือเปล่า หรือจบแบบเคลียร์ มาตอบคำถามที่ละข้อกัน

1.คุกมีกี่ชั้นกันแน่?

คำตอบของผมคือ 200 ชั้นนั่นแหละ มันมีแค่นั้นจริงๆ ตามที่ตัวละคร Imoguri ที่เคยเป็นคนของระบบบอกเลยว่ามันมีแค่นั้นและระบบไม่เคยผิดพลาด ส่วนที่เรายังเห็นคน(หรือศพ) ที่ยังอยู่ในชั้นที่ 200 ลงมา จนถึงชั้น 333 เป็นเพียงแค่ภาพความคิดของ Baharat กับ Goreng เท่านั้น ซึ่งเลข 333 เป็นเลขที่ทีมสร้างคิดมา คือ "เลขแห่งเทพเทวา" หรือ "การส่งข้อความพิเศษจากเทพผู้คุ้มครองที่ตอบรับแก่การสวดอ้อนวอน และมีความหมายถึงความเฟื่องฟู การตื่นตัวทางจิตวิญญาณ" และ การ "มีชีวิตและถือกำเนิดใหม่” ครับ (อ้างอิงจากเพจ Watchman) ซึ่งเป็นเลขที่จะใช้เป็น Message ลับที่จะทำให้คนดูหนังอย่างเราๆอินมากขึ้น

2.เด็กมีจริงมั้ย?

ผมว่าไม่มี และถ้าใครเคยอ่านบทสัมภาษณ์ของผู้กับกำ Galder Gaztelu-Urrutia แล้ว จะยิ่งรู้สึกเข้าไปอีกว่า เด็กคนนี้ไม่มีตัวตน ถึงจะมีตัวตนก็เป็นไปไม่ได้เลยที่เด็กจะอยู่รอดได้นานขนาดนี้ การที่ Miharu จะต่อสู้กับทุกคนเพื่อเอาอาหารลงมาให้ลูกในทุกวันหรือทุกสัปดาห์ มันไม่มีทางเป็นไปได้แน่ๆ และผมยังย้ำจุดเดิมคือ “Imoguri บอกว่าระบบไม่เคยผิดพลาด” ถ้ามีเด็กจริงๆ ระบบต้องตรวจเจอแล้ว อีกเรื่องที่จะย้ำทฤษฎีนี้ได้คือ ในนาทีที่ 36 ทีมพ่อครัวถกเถียงกันเรื่องพานาคอตต้า ทำให้ความเป็นไปได้ที่ของหวานชิ้นนี้ส่งถึงข้างบนได้นั้นเป็นเรื่องจริง นั่นก็แปลว่าเด็กไม่ได้กินอย่างที่เราเห็น (การสลับไทม์ไลน์ในหนังเป็นเรื่องปกติมาก Scene ที่มาก่อนไม่ได้แปลว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นก่อนเสมอไป)

3.แล้วเกิดอะไรขึ้นกับ Baharat และ Goreng

แนวคิดผมคือ 2 คนนี้ บาดเจ็บหนักกับพวกถือดาบ และอ่อนแรงมาเรื่อยๆ จนมาตายที่ชั้น 200 ซึ่งเป็นชั้นสุดท้าย แต่ด้วยความที่ก่อนตาย มีความมุ่งมั่นตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะทำให้ภารกิจสำเร็จ จึงทำให้จิตใต้สำนึกคิดว่าคุกมีมากกว่า 200 ชั้น และเด็กมีอยู่จริง! ตรงนี้แหละครับ หนังก็ทำให้เราคล้อยตาม แล้วทำให้เราคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากชั้น 200 คือเรื่องจริง การที่หนังทำให้เราเจอเด็กในตอนสุดท้าย เพราะเด็กเป็นสัญลักษณ์ของปาฏิหาริย์ยังไงล่ะครับ มันทำให้เราเชื่อว่า เห้ย ระบบผิดพลาดได้นะ มันมีเด็กอยู่จริงๆ สิ่งที่ Baharat กับ Goreng จะทำต้องไม่สูญเปล่า Message จะต้องส่งถึงคนข้างบนแน่ๆ ถ้าเค้าส่งเด็กขึ้นไป ซึ่งจริงๆ Scene นี้เป็นแค่ความคิดเท่านั้น Message ที่ถูกส่งไปจริงๆ คือพานาคอตต้านั่นแหละ

สรุป

ผมจะไม่พูดถึงเรื่องชนชั้นกับระบบแล้วนะครับ อย่างที่บอก คนอื่นพูดไปเยอะแล้ว แต่สิ่งที่อยากจะเสริมในตอนจบของหนังคือ

“เสียงของคนธรรมดา ไม่มีวันส่งไปถึงคนที่อยู่ข้างบน ต่อให้ส่งถึง คนข้างบนก็ไม่มีทางสนใจ”

เหมือนกับตอนที่พ่อครัวเถียงกันเรื่องพานาคอตต้า ฉากนี้สื่อได้ว่า ต่อให้ส่ง Message สำเร็จ พ่อครัวก็แค่เถียงกันว่า พานาคอตต้าเกิดอะไรขึ้น ทำไม่มีใครยอมกินเลย (อันนี้ผมคิดเองจากอากัปกิริยาที่ดูเหมือนต่อว่านะครับ) แต่สุดท้ายระบบก็ไม่มีทางเปลี่ยนอยู่ดี และหนังก็ยังย้ำอยู่หลายครั้งว่า คนข้างบนยกเว้น Imoguri Baharat และ Goreng ไม่มีใครสนใจคนข้างล่างหรอกครับ แหม ช่างเหมือนสังคมประเทศเราเหลือเกิน 55555

สุดท้ายนี้ ผมไม่ได้หมายความว่าความคิดนี้จะถูก และผมอาจจะคิดเองไปหลายอย่าง 555 แต่ผมรู้สึกว่าเออ พอคิดแบบนี้ตอนจบก็ Complete นะ ไม่มีไรค้างคาอีก ใครคิดเห็นอย่างไรมาแลกเปลี่ยนกันได้นะครับ ผู้กำกับเค้าต้องการให้เรามาเถียงกันอยู่แล้ว 5555

แอดพิง