หากพูดถึง แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ในตลาดนักเตะยุคก่อน ภาพจำของเราคือ "อาเสี่ยสายเปย์" ที่เดินเข้าโชว์รูมแล้วชี้เอาซูเปอร์คาร์แบบไม่ถามราคา (ก่อนจะพบว่าเครื่องพังตอนเอามาขับจริง) แต่ตัดภาพมาที่ปัจจุบันในยุคของ INEOS ภายใต้การนำของ เซอร์ จิม แรตคลิฟฟ์ และทีมงานหลังบ้านชุดใหม่ กลยุทธ์การซื้อขายของทีมกลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จนแฟนบอลเริ่มสงสัยว่า นี่คือการบริหารที่ชาญฉลาด หรือแค่ "การลงทุนแบบครึ่งๆ กลางๆ" กันแน่?

1. จากเสี่ยสายเปย์ สู่พ่อบ้านตึ๋งหนืด
ในยุคของ เอ็ด วู้ดเวิร์ด หรือแม้กระทั่งช่วงแรกๆ ของยุคก่อนหน้านี้ เราชินกับการเห็นทีมทุ่มเงินมหาศาลไปกับดีลที่ทำให้แฟนบอลต้องกุมขมับอย่าง แอนโทนี่ หรือการจ่ายค่าเหนื่อยแพงหูฉี่ พอมายุค INEOS ทีมงานเลยตั้งปณิธานว่า "เราจะไม่ยอมโดนฟันหัวแบะอีกต่อไป!" ซึ่งฟังดูเข้าทีครับ แต่ปัญหาคือพอเขี้ยวจัดเกินไป เวลาจะไปสู่ขอเป้าหมายเบอร์ต้นๆ อย่าง ลูอิส ฮอลล์ (ที่นิวคาสเซิ่ลตั้งกำแพงไว้ทะลุ 60-70 ล้านปอนด์) หรือเล็งมิดฟิลด์ตัวท็อปๆ บอร์ดบริหารก็มักจะเกิดอาการ "มือสั่น" ไม่กล้าจ่าย สู้ราคาไม่ไหว และเลือกที่จะถอยทัพไปดื้อๆ กลายเป็นว่าอยากได้ของพรีเมียม แต่ต่อราคาเหมือนเดินซื้อของตลาดนัด

2. กลยุทธ์ "ของดีพรีเมียร์ลีก" เซฟโซนหรือกลัวแป้ก?
ช่วงหลังเราจะเห็นกลยุทธ์ใหม่ที่เน้นเพลย์เซฟแบบสุดๆ ด้วยการกว้านซื้อนักเตะที่พิสูจน์ตัวเองแล้วในพรีเมียร์ลีก อย่าง มาเธอุส คุนญ่า หรือ ไบรอัน เอ็มเบวโม่ ถามว่าใช้งานได้ดีไหม? ถือว่าสอบผ่านเลยครับ เพราะไม่ต้องรอปรับตัว แต่ในมุมมองของการสร้างทีมระดับลุ้นแชมป์ การเน้นแต่ของสำเร็จรูปเกรดบีบวก มันก็เหมือนการกินฟาสต์ฟู้ดประทังชีวิต มันทำให้อิ่มและรอดตายไปวันๆ แต่ไม่ช่วยให้ร่างกายแกร่งพอจะไปเบียดแย่งแชมป์กับ แมนฯ ซิตี้ หรือ อาร์เซน่อล การไม่กล้าเสี่ยงลงทุนกับยอดแข้งเพื่อยกระดับทีมจริงๆ ทำให้ปีศาจแดงบินไปไม่สุดขอบฟ้าสักที

3. แดนกลางหลวมโพรก กับการแก้ปัญหาแบบปะผุ
สิ่งที่สะท้อนความครึ่งๆ กลางๆ ได้ดีที่สุดคือปัญหาในตำแหน่ง "มิดฟิลด์ตัวรับ (เบอร์ 6)" ในขณะที่ทีมขาดแคลนตัวเก็บกวาดขนานแท้ แถม มานูเอล อูการ์เต้ ที่เคยหวังพึ่งก็มีข่าวพร้อมจะเลหลังขายออกแบบยอมขาดทุน แมนยูกลับเลือกที่จะไม่ทุ่มซื้อตัวรับธรรมชาติระดับท็อปเข้ามาแก้ปัญหาให้จบๆ แต่กลับปล่อยให้กุนซืออย่าง ไมเคิ่ล คาร์ริค ต้องมานั่งจัดตัวแบบจับฉ่าย เอามิดฟิลด์สไตล์เบอร์ 8 อย่าง ค็อบบี้ เมนู, เมสัน เมาท์ หรือ ยูริ ตีเลอมันส์ มายืนผสมกันเพื่อขัดตาทัพ ตำแหน่งอื่นพร้อมซื้อมาเสริมได้ แต่จุดสลบของทีมกลับไม่ยอมควักกระเป๋าลงทุนให้เด็ดขาด อาการแบบนี้เรียกว่าขี้เหนียวผิดที่ผิดทางชัดเจนครับ

บทสรุป: รัดเข็มขัดจนหน้าเขียว
จริงอยู่ที่ INEOS เข้ามาล้างบางระบบ "เอะอะก็ทุ่ม" ซึ่งเป็นเรื่องดีที่ทีมไม่ตกเป็นหมูในอวยให้สโมสรอื่นมาขูดรีดอีกต่อไป แต่การเปลี่ยนขั้วมาเป็นสายประหยัด ขยับตัวช้า และเพลย์เซฟจนเกินเหตุ มันก็ทำให้แมนยูกลายเป็นทีมที่ "กำลังจะดี แต่ก็ไปไม่สุด" เสียที

ท้ายที่สุดแล้ว ถ้าอยากจะกลับไปทวงบัลลังก์พรีเมียร์ลีก ทีมไม่อาจสร้างแชมป์ได้ด้วยการเดินเก็บของเซลล์หรือหวังพึ่งโชคจากการซื้อนักเตะสายเซฟโซนเพียงอย่างเดียว บางครั้ง... การลงทุนที่คุ้มค่าที่สุด ก็คือการยอมหลับตาจ่ายแพงให้กับจิ๊กซอว์ชิ้นที่ถูกต้องครับ

ตอนนี้ปัญหาหลัก คือแผงหลัง

ตัวเดิมๆ ปัญหาเดิมๆ ยังลงเป็นตัวจริงอยู่เลย

แล้วทีมจะไปข้างหน้าได้ไง