เจอในเฟส อ่านละตรงใจ

—

เอิร์นขอพูดในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง
และในฐานะคนที่เคยเผชิญหน้ากับความรุนแรงทางเพศ

ล่าสุดมีข่าวทนายชื่อดังลวนลามนักศึกษา
ทั้งที่เป็นทนายส่วนตัวของพ่อเธอ
รู้จักกัน สนิทกัน และควรเป็น “คนที่เด็กรู้สึกปลอดภัย”

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังข่าวออกมา
ไม่ใช่การตั้งคำถามกับการกระทำของผู้กระทำ
กลับเป็นการตั้งคำถามกับผู้หญิงคนนั้นแทบทั้งหมด

เธอหน้าตาดีไหม
เธอส่งสัญญาณอะไรหรือเปล่า
ทำไมถึงขึ้นรถไปด้วย
ทำไมถึงถ่ายรูปให้ดู
ดูไม่ออกหรือยังไงว่าผู้กระทำกำลังจะเข้ามาจีบ

ทุกคำถาม
ล้วนพยายามหาความผิดจากผู้หญิง

เสียงจำนวนมากบอกว่า “เข้าใจผู้กระทำ”

เพราะถ้าเป็นตัวเองก็คงห้ามใจไม่ได้

เด็กมันยั่วเอง
หน้าตาดีขนาดนี้ ใครจะทนไหว

สิ่งนี้ไม่ใช่ความคิดเห็นส่วนบุคคล
แต่คือ การโทษเหยื่อและการควบคุมพฤติกรรมทางเพศของผู้หญิง

ผู้หญิงถูกทำให้ต้อง

ควบคุมเสื้อผ้า
ควบคุมท่าทาง
ควบคุมสายตา
ควบคุมความเป็นมิตร
ควบคุมแม้กระทั่ง “ความสวย” ของตัวเอง

ในขณะที่ผู้กระทำ
ไม่เคยถูกสอนให้ต้องควบคุมความต้องการของตนเองเลย

ประโยคอย่าง “หน้าตาดี ใครจะห้ามใจไหว”

ไม่ใช่คำอธิบายธรรมชาติของมนุษย์
แต่มันคือ การปัดความรับผิดชอบออกจากผู้กระทำ

หรือแม้กระทั่งการสัมภาษณ์ล่าสุดที่บอกว่า
“ ไม่รู้ผีห่าซาตานตนไหนเข้าสิง”

คือ การลดคุณค่าความเป็นมนุษย์ของผู้กระทำ
เหมือนกับบอกว่าไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

และในขณะเดียวกัน
ก็ลดผู้หญิงให้เหลือเพียง “วัตถุทางเพศที่ใครก็ล่วงละเมิดได้”

เอิร์นอ่านคอมเมนต์เหล่านั้น
แล้วมันพาฉันย้อนกลับไปยังประสบการณ์ของตัวเอง

เอิร์นเคยอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
สถานการณ์ที่ถูกพยายามลวนลาม
แต่เลือกทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เลือกยิ้ม เลือกนิ่ง เลือกไม่พูด

เพราะตอนนั้นคิดว่า
ถ้าทำตัวให้ปกติ
ถ้าไม่ทำให้เรื่องมันใหญ่
ความรู้สึกแย่ ๆ จะหายไปเอง

สิ่งนี้ในทาง จิตวิทยาเรียกว่า
“การยินยอมที่ไม่แท้จริง”

มันไม่ใช่การยินยอมจากความสมัครใจ
แต่เป็นการตอบสนองของร่างกายและจิตใจ
เมื่อเผชิญกับภัยคุกคามหรืออำนาจที่เหนือกว่า

ร่างกายอาจนิ่ง
อาจตามน้ำ
อาจพยายามเอาใจ
ไม่ใช่เพราะอยาก
แต่เพราะต้องการเอาตัวรอดและลดอันตราย

โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่
ผู้กระทำมีอำนาจมากกว่า
ไม่ว่าจะเป็นอายุ ฐานะ อาชีพ หรือความสัมพันธ์

ดังนั้น สิ่งที่สังคมถามว่า

“ทำไมยังไปกินข้าวด้วย”
“ทำไมไม่ปฏิเสธให้ชัด”

แต่แท้จริงแล้วสมอง
แค่กำลังเลือกทางเลือกที่ทำให้เรารอด
ไม่ใช่ความยินยอม

กระบวนการโทษผู้เสียหายจะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใคร

ถ้าหน้าตาไม่อยู่ในมาตรฐาน
สังคมจะพูดว่า
“หน้าตาแบบนี้ ใครจะเอา กุเรื่องขึ้นมาเองหรือเปล่า”

แต่ถ้าหน้าตาดี
สังคมจะพูดว่า
“หน้าตาแบบนี้ ใครจะไปทนไหว”

นี่คือกับดักทางสังคม
ที่ผู้หญิงไม่มีวันชนะ
ทำอะไรก็ผิด

ในฐานะที่เป็นผู้รอดชีวิตจากความรุนแรง

เอิร์นไม่แน่ใจนัก
ว่าสังคมต้องการความจริงมากแค่ไหน

เพราะที่ผ่านมา
ได้ยินเพียงเสียงที่โทษผู้เสียหาย

และคำกล่าวอ้าง
เพื่อปกป้องผู้กระทำ

เอิร์นเคยถูกคนในกระบวนการรักษากฎหมายพูดกับฉันว่า

“หน้าตาเหมือนดาราหนังโป๊ญี่ปุ่น
ไม่แปลกหรอกที่ใครจะอยากทำแบบนั้นกับคุณ”

นี่ไม่ใช่แค่คำพูดหยาบ

แต่มันคือ
ความรุนแรงจากระบบอำนาจของรัฐในรูปแบบที่มองไม่เห็น

การใช้ตำแหน่ง อำนาจ และภาษา
เพื่อบอกผู้หญิงว่า

“ร่างกายของเธอสมควรถูกละเมิด”

และถ้าผู้หญิงคนหนึ่งเลือกไกล่เกลี่ยเรื่องเงิน
แทนการดำเนินคดี
เธอจะถูกตราหน้าว่า “หน้าเงิน” ทันที

ทั้งที่ไม่มีใครรู้เลยว่า
ต้นทุนของการเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมมันหนักหนาแค่ไหน

มันคือการถูกสอบซ้ำ
เล่าเรื่องเดิมซ้ำ
ถูกตั้งคำถามซ้ำ
ต้องเห็นหน้าผู้กระทำซ้ำ
และถูกตัดสินซ้ำจากสังคม

เอิร์นไม่ได้บอกว่า “เงินแก้ทุกอย่างได้”

แต่บอกว่า
ผู้หญิงมีสิทธิ์เลือกวิธีเยียวยาตัวเอง
โดยไม่ต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้ใครดู

ในระบบรัฐที่ไม่ได้รองรับกระบวนการคดีทางเพศ
ที่ทำให้ผู้เข้าสู่กระบวนการรู้สึกปลอดภัยและเป็นมิตร

อย่างน้อยเธอก็ควรมีทางเลือกอื่น
เช่นการรับเงินเยียวยาบ้างหรือเปล่า
เพราะนั่นคือคำขอโทษที่ชัดเจนที่สุด

เป็นคำขอโทษที่เขาต้องเสียอะไรบางอย่างเช่นกัน

เอิร์นเป็นหนึ่งในคนที่เผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้
และรู้ดีว่าไม่ว่าทางไหนก็เจ็บ

สุดท้ายแล้ว
ปัญหาไม่ใช่ผู้หญิง
แต่คือสังคมที่ไม่ยอมรับว่าผู้กระทำต้องรับผิดชอบการกระทำของตนเอง

ปัญหาไม่ใช่การตัดสินใจของเหยื่อ
แต่คือระบบที่ทำให้ทุกทางเลือกของเหยื่อล้วนเจ็บปวด

ด้วยรักและเคารพผู้ที่ผ่านความรุนแรงทุกท่าน
ครูเอิร์น นลินรัตน์ ตู้ทับทิม

โหนกระแส

—

คือตั้งแต่แรก อ่านแชท ดูไทม์ไลน์ และสิ่งที่เด็กตอบสนองหลังเกิดเรื่อง ก็คิดอยู่แล้วว่าเด็กไม่เห็นจะดูอ่อยหรือทำผิดตรงไหน ทุกอย่างเริ่มจากทนายตัณหากลับล้วนๆ ตั้งแต่ขอไลน์ ขอส่งรูปตัวเองไปอวด ขอให้น้องส่งรูปมาทั้งที่น้องเลี่ยงๆแล้ว จนเกิดเรื่องน้องก็เงียบไปไม่ตอบ แต่ทนายมันเซ้าซี้ไม่หยุด น้องก็พรั่งพรูออกไปว่าไม่โอเค และไม่ขอเจออีก แต่ทนายก็ยังเซ้าซี้

คืออ่านแล้วต้องรู้จักคิดถึงบริบทของคู่สนทนาและเวลานิดนึง ทนายคือเป็นผู้ใหญ่มีหน้าตา ดังมากๆในสังคม วางตัวน่าเชื่อถือ ไม่มีพิษภัย ออกทีวีแทบทุกวัน ดูแลคดีพ่ออยู่ แล้วแถมออกปากบอกจะช่วยโปรโมทร้านสูทให้(น่าจะหวังผลเรื่องเด็กนี่แหละถึงเอ่ยปากจะช่วยนั่นนี่) ส่วนเด็กคืออายุ 18 พึ่งเข้ามหาลัย หวังผลเรื่องงาน และคงไว้ใจทนายเพราะบริบทข้างบน ถ้าอ่านดีๆและคิดในมุมของแต่ละฝ่ายดู มันเห็นได้ง่ายและชัดมากๆว่าใครต้องการอะไรจากการติดต่อกันนี้

สิ่งที่เห็นในสังคมทุกที่ทั้ง online/offline คือ 90% โทษเด็ก บางคนก็จะบอกว่าทนายก็ผิดแหละ แต่เด็กผิดด้วย หรือบอกว่าเหตุเริ่มจากเด็กเองมากกว่าอะไรประมาณนี้ ว่าเด็กแรดเอง อ่อยเอง ทำไมไม่หนีออกมา ทำไมไปรับนัด ถ้าไม่คิดอะไรทำไมไม่ทำแบบนั้นแบบนี้? คือถ้าว่ากันด้วยตรรกะคิดเองไม่ได้ ลองไปศึกษาเรื่อง GBV ดู เช่นแบบภาวะ freeze ของเหยื่อเป็นยังไง ซึ่งเคสนี้ชัดมาก หลังเกิดเรื่องเด็กหายไปไม่ตอบไลน์ทนาย แต่ทนายเซ้าซี้ไม่หยุด จนผ่านมาเป็นเดือนทนายก็อ้างเรื่องงานทักมาหาอีก แต่ไม่วายยังวกกับไปเรื่องเดิมจนน้องไม่ไหว สุดท้ายเรื่องก็ถึงพ่อ จนมันไปกันใหญ่ถึงขั้นเรียกค่าเสียหายกันนี่แหละ

ส่วนตัวเบื่อคำว่าสังคม ใช้การเหมารวมเพื่อจุดกระแส ให้คำพูดดูมี impact

ผมว่าหลายคนเค้ารู้แหละทนายผิด แต่เค้าพูดถึงอีกมิติไง มนุษย์มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาให้คะแนนเป็นข้อๆแล้วบอกอันไหนถูกอันไหนผิดหรือมองข้ามได้ การที่คนเค้าวิจารณ์ทั้งพ่อทั้งฝ่ายหญิงก็เข้าใจได้ มันก็มีแหละที่ victim blaming แต่อย่างในโพสต์นี้ก็เหมารวมไปเลยว่าวิจารณ์ผู้หญิงหรือพ่อ = blam เหยื่อ


โพสต์พวกนี้ผมข้ามหมด เพราะเรามีวิจารณญาณพอ ไม่ต้องให้เพจหรือสื่อไกรมาใช้ถ้อยคำชักจูง เอาจริงๆเรื่องทนายนี่ผมมองเป็นเรื่องของวงการบันเทิงเลย ดูเอาแง่คิดอะไรบางอย่าง หรือความบันเทิง แต่ไม่ได้ไปอิน ไม่มีใครน่าสงสารหรอกเคสนี้ ผมคิดแบบนั้น

สังคมไทยป่วยมานานแล้ว

เมื่อก่อนมีข่าวข่มขืน ถ้าผู้ต้องหาหล่อ หรือเป็นคนที่มีคนชอบมากๆ

จะโจมตีผู้หญิงแทนว่าอ่อย แต่ตัวยั่ว บลาๆ

ทั้งที่เขาถูกข่มขืน

ตัดสลับภาพมาสมัยนี้ ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่

ยกตัวอย่างเคสพรี่โดม เหยื่อคือเขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงด้วย มีคนชอบเยอะ

คุณเห็นไหม มีกระแสโจมตีโดมด้วย แต่ใดๆ คนก็ยังเข้าข้างพรี่โดมอยู่ดี แล้วเหยื่อยังโดนเบลมอยู่ดี

นี้ขนาดทำจะจะชัดเจนเลยนะนั่น

แล้วคาดหวังให้ประเทศเปลี่ยนแปลงยังไง ในเมื่อประชากร ร้อยละ 70%+++ ยังมีความคิดแบบนี้อยู่เลย

จริงๆสงสัยอยู่นะ คนที่เชียร์เคสทนาย ทำไมไม่เอาลูกสาวไปยื่นดอกไม้ แอดไลน์ไว้คุยกันให้กำลังใจกันไปเลย

แหม๋


ถ้าเหยื่อจะไม่โดนเบลมเลย มันต้องระดับไอ้หนุ่มหน้าตาโจร ไม่เป็นคนดัง คนไม่ชอบ

สาว หน้าตาระดับ SSS นางเอกอะไรทำนองนั้นแหละ

ประเทศเราวิ่งไปตามความถูกใจ ไม่ใช่ความถูกต้อง ขอแค่ถูกใจ อะไรก็ได้

แอบอ่าน ss ใช่ไหม

ตรรกกะคนไทยส่วนมากมันป่วยจริงครับ จนบางเรื่องผมยังต้องนั่งย้อนความคิดเพราะลังเลตัวเอง หรือว่าตูคิดผิดไปเองวะ เพราะเสียงส่วนมากแม่งความคิดสวนทางกับเราตลอด เห็นผิดเป็นถูก เห็นถูกเป็นผิด

เคสไอ้ทนายนี่คือมันหวังเคลมน้อง แล้วงงว่าเหยื่อกับพ่อไม่มีสิทธิ์จะเรียกค่าเสียหายหรือแสดงความโกรธหรอ ? เอาภาพเหยื่อทั้งพ่อทั้งลูกไปล้อเลียนกันสนุกมือจัดๆ โคต ห เลยไอ้พวกนี้

เห็นด้วยกับเจ้าของโพสต์ 1,000%

ผมอ่านโพสต์ทุกตัวอักษร หลักการมันเป็นแบบนั้น

แต่จะมีคนไทยคนไหนมาอ่านอะไรยาวๆ แบบนี้ เฮ้อออออ

เห็นด้วยกับความเห็นข้างบนว่า สังคมไทยมันป่วย ไม่แปลกที่ รปห. ทุกครั้งโดนปั่นโคตรง่าย ผิดถูกไม่สน เพราะกุยึดติดว่าต้องแบบนี้ กุเชื่อแบบนี้ ปชต.อะไรกุก็ไม่สน พอเห็นอะไรที่เป็น Victim Blaming ผมมักจะคิดว่าคนพวกนี้เป็นสลิ่ม เพราะความคิดไม่มีหลัก ไร้ตรรกะ เอาความเชื่อตัวเองเป็นตัวตั้งมากกว่าข้อเท็จจริงที่อยู่ตรงหน้า

ไม่พูดถึงเคสนี้นะ ต่อให้ผู้หญิงอ่อย ตั้งใจบริหารเสน่ห์ ก็ไปเตะเนื้อต้องตัวไม่ได้เขาก่อนไม่ได้ทั้งนั้น

ขอเนื้อๆ สรุปคือ หัวมู้สินะ

เข้าข้างคนทำผิด(กม.)จนน่าเกลียดจริงๆแหละสมัยนี้

อ่านคอมเม้นตามโซเชียลแล้วแทบรู้สึกป่วยใจเลย

ที่ผมเห็นไม่มีใครตั้งคำถามกับทนาย เพราะทุกคนก็เข้าใจตรงกันว่าเขาน่ะผิดแน่ๆอยู่แล้วนะ
เลยเหลือแค่คำถามเกี่ยวกับน้องผญ ว่าอะไรยังไง
ตามเนื้อหาในโพสมันก็ใช่ครับ ชีวิตจริงมันจะมีเรื่องความกลัว ความเกรงใจนู่นนั่นนี่มากมาย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่ามันก็มีพวกblackmail, เปลี่ยนใจทีหลัง รึแย่สุดทำเป็นขบวนการอยู่จริงๆ ซึ่ง..ผมก็มีคนรู้จักโดนมาแล้วจริงๆเหมือนกัน
เหยื่อน่ะน่าสงสารที่สุดอยู่แล้ว ครั้งนี้เหยื่อเป็นน้องผญ แต่ข่าวดังคนต่อไปเหยื่ออาจจะเป็นผช.ที่โดนล่อแล้วไม่จ่ายเลยออกโหนกระแสก็ได้ เวลามีอะไรแบบนี้อยากให้ดูเป็นรายเคสมากกว่าจะมาเหมารวมว่าจะสงสัยผญทำไม แบบนี้น่ะผญถูกอยู่แล้วนะ
ครั้งนี้ผมก็ว่ามันชัดแหละ แต่แค่ไม่อยากให้เราถูกกระแสชี้น้ำ รึทำให้มันกลายเป็นมาตรฐานสังคมว่ากรณีแบบนี้คนที่ประกาศตัวว่าเป็นเหยื่อน่ะเค้าถูกตามนั้นแน่ๆ victim blameกับการตั้งคำถามจริงๆมันไม่เหมือนกัน เราสงสัยได้แค่อย่าพึ่งไปตัดสินรึถ้าใจมันไปแล้วก็แค่หยุดตัวเองก่อนพูดรึพิมพ์ลงไปก็น่าจะพอโอเคแล้วครับ

เพราะสังคม มันเป็นแบบนี้แหละครับ ถูก ผิด สังคมตัดสินเอง ไม่มีความยุติธรรมบนโลกนี้หรอก สังคมล้วนๆ

การบอกว่าการกระทำ....จะไปเพื่อความเสี่ยงในการโดนล่วงละเมิด
ก็โดนบอกว่าจะไปจำกัดเสรีภาพก็ผญได้ยังไง ผชมีหน้าที่100%ในการห้ามใจตัวเอง
ส่วนฉันจะยั่วยังไงก็ได้เป็นสิทธิของฉัน
สรุป การด่าผญที่เพิ่มความเสี่ยงเท่ากับ victim blaming (โทษเหยื่อ) ผมเข้าใจถูกไหม

ไม่ถูกทีเดว

บางคนเค้าแต่งตัวปกติ เอ็งไปคิดว่าเค้ายั่วไง

หลงประเด็นเอาที่ว่าแต่งยั่วสิหรือการกระทำอื่นๆที่เพิ่มความเสี่ยงสิ ถ้าทำตัวปกติไม่ไปเพิ่มความเสี่ยงแต่โดนล่วงละเมิดก็ไม่ใครไปด่าหรือvictim blamingอยู่แล้ว

ส่วนตัวเบื่อคำว่าสังคม ใช้การเหมารวมเพื่อจุดกระแส ให้คำพูดดูมี impact

ผมว่าหลายคนเค้ารู้แหละทนายผิด แต่เค้าพูดถึงอีกมิติไง มนุษย์มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาให้คะแนนเป็นข้อๆแล้วบอกอันไหนถูกอันไหนผิดหรือมองข้ามได้ การที่คนเค้าวิจารณ์ทั้งพ่อทั้งฝ่ายหญิงก็เข้าใจได้ มันก็มีแหละที่ victim blaming แต่อย่างในโพสต์นี้ก็เหมารวมไปเลยว่าวิจารณ์ผู้หญิงหรือพ่อ = blam เหยื่อ


โพสต์พวกนี้ผมข้ามหมด เพราะเรามีวิจารณญาณพอ ไม่ต้องให้เพจหรือสื่อไกรมาใช้ถ้อยคำชักจูง เอาจริงๆเรื่องทนายนี่ผมมองเป็นเรื่องของวงการบันเทิงเลย ดูเอาแง่คิดอะไรบางอย่าง หรือความบันเทิง แต่ไม่ได้ไปอิน ไม่มีใครน่าสงสารหรอกเคสนี้ ผมคิดแบบนั้น