อ่านโพสต์นี้แล้วจะร้องไห้เลยผมกำลังจะฟูมฟายแล้วแต่เพื่อนดันเรียกให้ไปรับพอดี
แปลจดหมายจากคุณพ่อนานาเสะที่เขียนถึงในงานขาวแดงครับ ขอบคุณเพื่อนในเพจที่กรุณาแปลและส่งมาให้ครับ
.
“เด็กผู้หญิง ที่ชื่นชอบการวาดรูป
เด็กผู้หญิง ที่ไม่ถนัดการออกไปยืนต่อหน้าผู้คน
เด็กผู้หญิง ที่เอาแต่ร้องไห้
นิชิโนะ นานาเสะ
ตั้งแต่ตอนนั้นก็พยายามอย่างหนักเสมอมา หลังจากนี้ก็ขอให้เดินไปในเส้นทางที่ตัวเองอยากเดินอย่างสุดความสามารถนะ เด็กสาวที่ต้องจากบ้านเกิดที่โอซาก้าตั้งแต่อายุ 17 คงจะเหงามากๆ เลยสินะ ทางนี้ก็รู้สึกว่าไม่ต้องเป็นห่วงเพราะมีแต่เรื่องดีๆ ที่เข้ามากมาย พ่อก็อยากจะขอบคุณจากใจจริง
โควฮาคุครั้งสุดท้าย ขอให้แสดงด้วยรอยยิ้มที่สง่างามของลูกนะ นานาเสะ”
.
.
.
ขอขอบคุณ “ตี้จับมือนาจังคนที่1” ผู้แปลครับ