สวัสดีครับไม่ได้เข้ามานานเลย
ล่าสุดผมไปงานจับมือของ เคยะกิ เมื่อวันที่10ที่ผ่านมาเลยมารีวิวให้อ่านกันครับ
ก่อนอื่นต้องบอกว่าผมพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้นะ พูดได้แบบเป็นคำๆง่ายๆ เริ่มเลยละกัน

เมมเบอร์ที่จับด้วยมี คาคิซากิ เมมิ(2), โคอิเคะ มินามิ, อุเอมูระ รินะ, โยเนทานิ นานามิ


บุ1 : เมมิ รอบแรก

จริงๆบุ1 น้องใส่ชุดเดรสสีดำนะครับ แต่หลังจากนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นชุดในรูปในบุต่อๆไปรู้สึกพลาดมากๆ
พอเข้าไปปุ๊ป
ผม : สวัสดีครับ มาจากไทยนะครับ
เมมิ : อ่ะ ขอบคุณนะคะ
ผม : พึ่งเคยมาครั้งแรกนะ (พูดแบบตะกุกตะกัก)
เมมิ : ดีจัง ขอบคุณที่มานะคะ
หมดเวลาโดนสตาฟลาก ก็บ๊าบยบายกัน (รู้สึกเวลาหมดเร็วมาก)
รวมๆแล้วน้องตัวเล็กๆน่ารักมากแต่รีแอ็คชั่นน้อยไปหน่อย อาจเพราะเป็นบุแรกเลยยังไม่ค่อยตื่น

หลังจากผ่านครั้งแรกไปละรู้สึกบทสนทนาไม่เวิร์ค เลยตัดไม่ต้องแนะนำตัวละเพราะอยากเห็นรีแอ็คชั่นมากกว่านี้หน่อย
บุ1 : มี่จัง (โคอิเค มินามิ)

ชุดสีชมพูตามรูปเลยครับ ผิวขาวน่ารักนุ่มนิ่มมากยิ้มทีแทบไม่เห็นตาเลย
ผม : สวัสดีครับ พึ่งมาครั้งแรกนะ
มี่ : ยิ้ม ขอบคุณนะคะ
ผม : ตัวจริงน่ารักมากเลย
มี่ : อมยิ้มก้มหน้าแล้วส่ายหัว เหมือนจะบอกว่าตัวเองไม่น่ารักแล้วพูดขอบคุณเบาๆ
เป็นรีแอ็คชั่นที่ทำผมเกือบตาย น่ารักโคตรๆ
หมดเวลาโดนลากเหมือนเดิมเลยบอกว่าแล้วเจอกันอีกนะบ๊ายบาย


บุ1 : เมมิ(รอบที่2)
จริงๆก็ไม่รู้จะพูดอะไรละ กะจะมาบอกว่าน้องน่ารักอย่างเดียวฮ่าๆๆๆ
ผม : สวัสดีครับ ยิ้มให้
เมมิ : ยิ้มรับไม่พูดอะไร
ผม : น่ารักจังเลยน้าาาา
เมมิ : ขอบคุณมากค่าาาา
จบบทสนทนาผมเลยจ้องตาอย่างเดียวน้องเลยทำแก้มพองลมแบบข้างเดียวบอกเลยว่าน่ารักมากแค่นี้ก็ฟินละ
จนหมดเวลาโดนลากแบบฟินๆ

บุ2 : อุเอมูระ รินะ(หารูปวันนั้นไม่ได้ น้องยังไม่ได้อัพบล๊อค )
ก่อนเข้าไปจับมือโดนสตาฟทักอะไรอยู่ในกระเป๋าเสื้อ (ผมเอาบัตรจับมือกับพาสปอร์ตใส่ไว้)ให้เอาไปใส่ตระกร้า ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็เข้าได้ไม่มีปัญหา จังหวะนั้นสติหลุดหมดที่เตรียมจะพูดก็เลยลืม
ผม : สวัสดีครับ คนไทยนะครับ (หลุดมายังไงไม่รู้ทั้งที่ไม่คิดจะพูดละ )
มู : เอ้ ขอบคุณนะ (น้ำเสียงดูตื่นเต่นมาก) บีบมือแน่น แล้วถามผมอะไรซักอย่างฟังไม่ออก
ผม : สตั้นอยู่
มู : ยังคงพูดอยู่ (ซึ่งสติผมไปหมดละ)
สดท้ายสตาฟบอกหมดเวลา แล้วน้องบอกว่างั้นมาเจอกันอีกนะแถมยังเดินตามมาจนสุดโตะ ส่วนผมได้แค่ยิ้มแล้วตอบว่าอื้อแล้วจะมานะไป
สรุปน้องจับมือดีมากดูคึกสุดๆแต่ผมดันกากเองเจ็บใจสุดๆ


สุดท้ายบุ 4 โยเน่ซัง (บุ3ผมไม่มีบัตร)
เห็นว่าน้องอยู่ในกลุ่มเด็กหัวดี เลยคิดไว้ว่าจะพูดอังกฤษกับน้อง ระหว่างยืนรอเลนน้องเริ่มเลทกว่าเลนคนอื่นเกือบ20นาที พอเริ่มให้จับมือผมมองเข้าไปดูสีหน้าน้องไม่ค่อยดีเหมือนจะไม่สบาย ผมก็คิดละเอาไงดีเลยมองไปเห็นพวกซุ้มลูกโป้งกับซุ้มดอกไม้ด้านหลัง3-4อันเลยเดาว่าคงเป็นวันพิเศษบางอย่าง พอถึงคิว
ผม : สวัสดีครับ พึ่งมาครั้งแรกนะ(ENG)
โยเน่ : อึ้งไปพักนึงแล้วยื่นหน้ามาให้พูดซ้ำ
ผม : พูดซ้ำไปอีกที
โยเน่ : อ้าขอบคุณนะคะ มาทั้งภาษาญี่ปุ่นทั้งอิ้งเลย ฮ่าาา
ผม : (คิดในใจ ENG คงไม่เวิร์คละ) เลยชี้ไปที่ซุ้มดอกไม้ลูกโป้งด้านหลังแล้วบอกว่ายินดีด้วยนะ
โยเน่ : ยิ้มกว้าง ยิ้มทีโลกสดใสมาก(นึกว่าจะไม่ได้เห็นละ) แล้วบอกขอบคุณนะ
หมดเวลา น้องบอกแล้วเจอกันนะทั้งสองภาษาพร้องโบกมือส่งจนสุดเลยผมก็โบกมือบ๊ายบาย

สรุปรายบุคคล
- เมมิ : ตัวเล็กน่ารักมาก รีแอ็คชั่นน้อยไปนิดแต่ก็กลมกล่อมกำลังดี
- มี่จัง : ผิวขาวน่ารักมาก รอยยิ้มนี่ทำให้แทบละลาย รีแอ็คชั่นกำลังดีเลย
- รินะ : น่ารักมากสมกับฉายาภูติแห่งชิบะ คึกสุดๆเมื่อเทียบกับคนที่เหลือ
- โยเน่ซัง : วันนี้เหมือนจะไม่สบาย แต่พอยิ้มทีโลกก็สดใสทันตา

จบแล้วครับ ปล.ถ้าได้ภาษาญี่ปุ่นมากกว่านี้คงจะดีกว่านี้เยอะ เห็นคนอื่นเค้าพูดได้หลายประโยคแล้วอิจฉาจริงๆ