แมวตัวแรกที่ครอบครัวเลี้ยง เป็นสัตว์ตัวแรกที่แม่ผมยอมให้เลี้ยง ก่อนหน้านั้นครอบครัวผมไม่เลี้ยงสัตว์เลยแม้แต่ตัวเดียว แต่เพราะหลานสาวอ้อนขอย่า

กลายเป็นว่าพอเอามาเลี้ยงจริงๆ ก็รักกันทั้งบ้าน ยิ่งแม่ผมยิ่งติดแมว เลี้ยงดีกว่าลูก เช้ามาหาข้าวให้แมวกินก่อน คนไปหากินเอง

เลี้ยงอยู่สองปี คืนนึงมันออกไปเที่ยวแล้วไม่กลับมา ตอนเช้ามีคนที่อยู่บ้านถัดไป 4-5 หลังโทรมาหาว่ามันโดนรถชนแล้วปีนเข้าไปตายในบ้านเค้า

วันนั้นร้องไห้กันทั้งบ้าน หลานไปเที่ยวตจว.กับเพื่อน แม่ผมก็ไม่กล้าบอก รอจนกลับมาถึงบอก หลานก็ร้องไห้แทบขาดใจ



ตอนนั้นคิดว่าบ้านผมคงไม่เอาอะไรมาเลี้ยงอีกแล้ว มันสะเทือนใจ ไม่อยากสะเทือนใจแบบนั้นอีก



แต่กลับกันเลย เพราะแมวตัวนั้น บ้านผมเลยคุ้นกับสัตว์เลี้ยง หลังจากนั้นก็มีเรื่องให้ต้องเลี้ยงแบบเลี่ยงไม่ได้

แมวที่ผมเลี้ยงก็เจอมันเพราะวิ่งมากลางถนน ต้องจอดรถแล้วเอามันขึ้นรถกลับบ้าน อายุน่าจะแค่เดือนเดียวเลยมั้งตอนที่อุ้มมา

แม่ผมก็เจอหมาท้องแก่คลอดเองไม่ได้ สุดท้ายพาไปให้หมอผ่าออก อีกไม่กี่วันแม่มันก็ตาย ต้องหอบลูกที่เพิ่งเกิด 10 ตัวกลับมาป้อนนม ทั้งบ้านเข้าเวรผลัดกันป้อน คอยเช็ดอึเช็ดฉี่ ทุก 2 ชม.เหมือนเลี้ยงเด็กเพิ่งเกิดจริงๆ จาก 10 ตัวค่อยๆ ตายไปทีละตัวๆ จนสุดท้ายเหลือ 3 ตัว ศพลูกหมาพวกนี้ก็ฝังกระจายทั่วบ้านผมเลย



จะบอกว่า ถ้าเลี้ยงได้ก็เลี้ยงเถอะครับ ดูแลเค้าดีก็เหมือนเราได้ช่วยให้ชีวิตนึงมีความสุข ไม่ต้องไปคุ้ยขยะกิน คอยวิ่งหนีแมวเจ้าถิ่นตัวอื่น

รักมันให้เต็มที่ แค่นี้มันก็คุ้มที่มีชีวิตอยู่แล้วครับ ส่วนมันจะอายุยืนยาวแค่ไหน ก็ปล่อยไปตามธรรมชาติ



สู้ๆ นะท่าน Gangjjang เดี๋ยวก็ดีขึ้นครับ