-
เนื่องจากเป็นบทสัมภาษณ์ที่มีความยาวร่วม 3 หน้า ผมจึงขอแบ่งเป็น 3 ตอนด้วยกันครับ
-
ในบทสัมภาษณ์ตอนที่ 1 นี้จะมีเนื้อหาที่สำคัญคือ
・การตัดสินใจหยุดพักงานของซูมิน
・ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อหยุดพักงานไป
・ความกลัวที่เกิดขึ้นเมื่อตัดสินใจกลับมาทำกิจกรรมของวงอีกครั้ง
・ความหลงใหลในเสียงเพลงของซูมิน
-
-
=== ตอนที่ 1 ===
-
ขณะที่ทุกคนกำลังใช้พลังเพื่อปีนเนินเขาด้วยกันนั้น การที่คนหนึ่งเลือกตัดสินใจที่จะหยุดอยู่เฉยๆนั้นคงจะต้องมีความกล้าระดับหนึ่ง แต่มันจะต้องใช้ความกล้าที่มากที่สุดในการที่จะก้าวออกไปใหม่ได้อีกครั้ง
ด้วยความรู้สึกที่ต้องอยู่ห่างออกไป การต้องมาแผ่นหลังของเพื่อนๆที่เดินห่างออกไป พาลทำให้คิดว่ายังมีที่ให้ตัวเองยืนอยู่อีกหรือไม่ และด้วยความคิดต่างๆในหัวมากมาย ซึ่งในที่สุดทำให้เธอก็เกิดความคิดอย่างหนึ่งขึ้นมา
เธอคิดที่จะกลับไปสู่จุดเริ่มต้นใหม่ ราวกับเป็นการเลือกเกิดใหม่ (Just Like Starting Over) และแล้วท่ามกลางเมฆที่เริ่มจะสลายตัวก็มีแสงอาทิตย์ส่องมา ซึ่งทำให้เธอตัดสินใจที่จะก้าวออกไปเพื่อไปให้ถึงแสงสว่างนั้น
-
-
== นับตั้งแต่เดือนเมษายนที่เธอได้หยุดพักการทำกิจกรรมให้กับวงเคยากิซากะ 46 จนวันนี้ก็ผ่านไป 4 เดือนแล้ว ซึ่งซูมินเองก็ได้คัมแบ็กกลับมาอีกครั้ง ก่อนอื่นก็ขอพูดแล้วกันว่า ”ยินดีต้อนรับการกลับมา” ค่ะ ==
-
ซูมิน ： ขอบคุณค่ะ การถ่ายแบบวันนี้เป็นอะไรที่สนุกจริงๆค่ะ แล้วหนูก็ได้เห็นวิวที่สวยงามแบบที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวิวสวยสุดยอดแบบนี้ในประเทศญี่ปุ่นด้วย หนูเลยดีใจค่ะ
-
-
== พวกเราเองก็รู้สึกดีใจที่ได้เห็นซูมินแบบร่าเริงสนุกสนานอีกครั้ง เมื่อวันที่ 6 เมษายนที่ผ่านมา ซึ่งเป็นวันที่มีงานคอนเสิร์ตครบรอบ 1 ปีของวงเคยากิซากะ 46 นั้น ที่ด้านหลังเวทีหลังงานจบนั้น ในขณะที่ทุกคนกำลังกล่าวลากันนั้น ซูมินก็ร้องไห้ออกมาเลย ถึงตอนนั้นก็คิดว่าซูมินเค้าเป็นอะไรเหรอ แต่ทันทีหลังจากนั้นก็ประกาศออกมาเลยว่าซูมินขอหยุดพักงาน ถ้าเป็นไปได้อยากจะให้ซูมินเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับช่วงก่อนที่จะประกาศหยุดพักงานให้ฟังหน่อยค่ะ ==
-
ซูมิน ： ความจริงแล้วก็คือ ก่อนวันงานคอนเสิร์ตครบรอบ 3 วัน ตัวเองก็ตัดสินใจแล้วว่าจะขอหยุดพักงาน แต่ว่าพอดีตอนนั้นหนูมีทะเลาะกับคุณแม่ ก็พอดีคุณแม่บอกว่าจะไม่ไปดูงานคอนเสิร์ตของหนู แต่หนูอยากให้คุณแม่ไปงานคอนเสิร์ตเพราะว่านี่เป็นงานคอนเสิร์ตสุดท้ายก่อนที่หนูจะหยุดพักงานค่ะ แต่ถึงแม้ว่าหนูจะคิดว่ายังไงก็ต้องลากคุณแม่ไปงานให้ได้ก็ตาม แต่หนูเองก็ไม่ได้บอกเรื่องที่ตัวเองจะหยุดพักงานค่ะ ส่วนพี่ชายของหนูนั้น หนูมีบอกค่ะว่าจะหยุดพักงาน พี่ชายหนูก็เลยไปงานคอนเสิร์ตด้วย แต่หนูก็บอกด้วยว่า “อยากให้คุณแม่ไปงานคอนเสิร์ตด้วย” ดังนั้นพี่ชายของหนูก็เลยไปพูดให้คุณแม่ฟัง ซึ่งสุดท้ายคุณแม่ก็เลยไปงานด้วยค่ะ ส่วนคุณพ่อเองหนูก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ แต่มีบอกตอนหลังค่ะ ส่วนเรื่องที่หนูร้องไห้ตอนหลังแสดงเสร็จนั้น คือเหมือนกับว่าพอรู้ว่าตัวเองได้หยุดพักแล้ว ก็รู้สึกโล่งขึ้นค่ะ และหนูก็มีคิดว่าบางทีต่อไปหนูอาจจะไม่ได้ขึ้นไปยืนบนเวทีกับเมมเบอร์อื่นๆอีก ดังนั้นพองานไลฟ์จบแบบราบรื่นหนูก็รู้สึกดีค่ะ เรียกว่ามีความรู้สึกหลายอย่างพลุ้งพล่านขึ้นมาในตอนนั้นค่ะ
-
-
== มีบอกเมมเบอร์คนอื่นๆเรื่องที่ตัวเองจะหยุดพักงานหรือเปล่า?==
-
ซูมิน ：เป็นเพราะหนูหยุดพักงานโดยที่ไม่ได้บอกเมมเบอร์คนไหนเลย ทางสต๊าฟเป็นคนแจ้งเรื่องนี้ให้กับเมมเบอร์คนอื่นๆตอนหลังค่ะ ซึ่งตรงนี้เป็นอะไรที่หนูต้องขอโทษจริงๆค่ะ ตอนหนูยืนอยู่บนเวที หนูคิดแค่เพียงว่า “หลังจากจบงานนี้ คงอาจจะไม่สามารถเจอหน้าทุกคนได้อีกแล้ว” ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากงานคอนเสิร์ตอื่นๆที่ผ่านมา “หนูอยากจะจำสิ่งที่เห็นบนเวทีนี้ให้มันติดตาตรึงใจดีกว่า” ประมาณนี้ค่ะ
-
-
== เป็นอย่างนี้สินะ และก็ถ้าเป็นไปได้อยากจะให้ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยว่าอะไรเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้คิดที่จะหยุดพักงานค่ะ ==
-
ซูมิน ：= ช่วงที่หนูกำลังซ้อมแสดงงานคอนเสิร์ตนั้น อยู่ดีๆหนูก็คิดว่า “ถ้าหนูจะฝืนทำงานต่อไปในสภาพแบบนี้ หนูจะเป็นอะไรหรือเปล่า?” ความจริงจนถึงตอนนั้นถึงแม้ว่าหนูก็เคยมีพูดว่า “อยากจะหยุดพัก” แต่ว่าด้วยจังหวะเวลาที่ไม่เอื้ออำนวย หนูก็คิดว่าจะพยายามฝืนต่อไปอีกซักหน่อยค่ะ แต่ว่าพอถึงตอน 3 วันก่อนงานคอนเสิร์ต หนูก็แบบว่าต้องบอกเรื่องนี้ให้ทางสต๊าฟรู้ให้ได้ค่ะ อารมณ์ของหนูตอนนั้นก็ประมาณว่า “ช่วยหนูด้วย” แบบนี้ค่ะ ด้วยเหตุนี้หลังจากงานจบหนูก็เลยตัดสินใจว่าจะขอหยุดพักงานค่ะ แต่ว่ายังมีเรื่องละคร “เหล่าผู้ชมที่โหดร้าย” ซึ่งยังอยู่ในช่วงระหว่างการถ่ายทำอยู่ด้วย ซึ่งถ้าหนูหยุดไปแล้วเรื่องละครล่ะจะทำยังไง? ซึ่งการที่หนูหยุดพักทำให้บทละครต้องมีการแก้ใหม่ เมมเบอร์คนอื่นๆก็ต้องคอยรับภาระไปด้วย ซึ่งหนูเองก็ยังไม่ได้ขอโทษทุกคนเลย (ในวันนั้นที่ให้สัมภาษณ์) หรือว่าแม้แต่ทางสต๊าฟเองหนูก็ยังไม่ได้ขอโทษอย่างเป็นทางการเลย หนูเลยตั้งใจว่าค่อยๆทำให้ทุกๆคนกลับมาเชื่อมั่น ไว้ใจตัวหนูอีก หลังจากที่มันหายไปตอนที่หนูขอหยุดพักทำกิจกรรมค่ะ ต่อให้มันต้องใช้เวลานานกี่ปี จะนานเท่าไรก็ยอมค่ะ หนูคิดว่าหนูจะพยายามเต็มที่เพื่อให้ทุกคนรู้สึกพอใจอยากที่จะร่วมงานกับหนูค่ะ
-
-
== ต้องขอบคุณจริงๆที่ซูมินพูดสิ่งเหล่านี้ออกมาจากใจ ในช่วงระหว่าง 4 เดือนนี้ น่าจะมีเรื่องให้ครุ่นคิดอยู่มากมายเลยทีเดียว อยากจะถามว่าซูมินพอจะถามเรื่องอะไรพวกนี้ได้มั้ยคะ? ==
-
ซูมิน : ถึงแม้ว่าทางสต๊าฟจะมีบอกว่า “ไม่ต้องเร่งรีบมาก ใช้เวลาให้เต็มที่” ก็ตาม แต่ว่าที่ผ่านมา เดิมหนูก็ไม่ใช่คนที่เก่งเรื่องการเข้ากลุ่มกับพื่อนๆในวงเกิร์ลกรุ๊ปเท่าไร แล้วถ้ามาค่อยๆหยุดพักแบบนี้แล้วล่ะก็ เวลากลับมาก็จะลำบากค่ะ ซึ่งหนูรู้สึกไม่สบายใจค่ะ หนูเองก็ทนไม่ไหวเลยมีคิดว่า “วันพรุ่งนี้จะต้องพร้อมที่จะกลับมาให้ได้ แต่ถ้าหนูเองรีบที่จะกลับมาก็ไม่ดีเหมือนกัน แบบว่าคิดนู่นคิดนี่ไปมา” ค่ะ
-
-
== ถ้าสมมติว่าตอนที่ทุกคนกำลังเต้นเพลง Fukyouwaon ออกรายการทีวีนั้น แล้วตรงตำแหน่งที่ซูมินยืนอยู่ในเพลงนั้นโดนเว้นว่างไว้ ซูมินจะคิดอย่างไรคะ? ==
-
ซูมิน ： ถึงหนูจะรู้สึกดีใจแต่ก็ รู้สึกผิดมากๆเหมือนกัน ที่ตัวเองไม่อยู่ตรงนั้นเลยทำให้แถวที่จัดมาอย่างสวยงามต้องกลายเป็นช่องโหว่ขึ้นมา ถึงแม้จะถ่ายออกมาจะดูมีช่องโหว่แต่ก็จะพยายามบอกตัวเองว่าไม่ต้องไปคิดมากตรงจุดนั้นค่ะ อีกอย่างคือทุกคนก็ต้องมีถ่ายทำละคร และต้องพยายามทำงานต่างๆอย่างหนักท่ามกลางตารางเวลาที่ยุ่งสุดๆ แต่ว่ากลายเป็นว่ามีแค่เราคนเดียวที่ขอหยุดพัก ซึ่งตรงนี้ทำมีช่วงที่รู้สึกผิดอยู่เหมือนกันค่ะ
-
-
== ในช่วงที่ซูมินหยุดพักไปก็มีติดต่อกับเมมเบอร์เหมือนกัน ==
-
ซูมิน ： ใช่ค่ะ มีซุไกกับอากาเน็นที่มีติดต่อมาพอสมควร อย่างเช่นแบบส่ง Line มาว่า “ยังคอยอยู่นะ” อะไรแบบนี้ค่ะ และก็ยังมีอาโออิกับเนรุส่งมาบอกว่า “ถ้ารู้สึกค่อยยังชั่วแล้ว ไปกินข้าวกันนะ” และก็มีส่งรูปมาแล้วก็บอกว่า “ตอนนี้เมมเบอร์ทุกคนก็กำลังอยู่ในอารมณ์แบบนี้นะ” ซึ่งทำให้หนูมีกำลังใจขึ้นมาค่ะ ทำให้มีความคิดว่าอยากจะกลับมาค่ะ แต่พอกำหนดช่วงเวลาที่จะกลับมาแล้ว พอถึงเวลานั้นที่หนูกำลังจะกลับมา หนูกลับไม่มีความกล้าค่ะ รู้สึกกลัว ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองจะต้องทำแต่ก็ไม่สามารถก้าวออกไปข้างหน้าได้ หนูเองก็มีปรึกษากับทางสต๊าฟว่า “จะทำยังไงดี” ด้วยค่ะ
-
-
== การที่ซูมินเลือกที่จะกลับมานั้นเป็นเพราะสำหรับตัวเองนั้นเพลงเป็นสิ่งที่สำคัญใช่ไหม？ ==
-
ซูมิน ： ใช่ค่ะ ถ้าไม่มีเพลง หนูก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ค่ะ เหราะหนูเป็นคนที่ชอบร้องเพลงมากค่ะ ดังนั้นในวงนี้ถ้าจะมีสิ่งหนึ่งที่หนูสามารถทำให้ได้ก็คือ การร้องเพลงค่ะ หนูอยากจะร้องเพลงให้เก่งมากกว่านี้มากๆค่ะ
-
-
== ในอัลบั้มแรกของวงที่มีชื่อว่า “ฉันอยากให้ผ้าสีขาวนั้นแปดเปื้อน” นั้น ซูมินก็ได้มีเพลงโซโล่เป็นของตัวเองอย่าง “ Natsunohana wa HimawariDakejanai” นั้น ซึ่งก็ได้ฟังเสียงร้องของซูมินในเพลงนั้นแล้ว ซึ่งการอัดเพลงนี้ก็เหมือนกับการกลับมาทำกิจกรรมของวงเป็นทางการแล้วหรือเปล่าคะ? ==
-
ซูมิน : ถ้าจะให้พูดตามตรงก็คือ การกลับเข้าวงเคยากินั้นเป็นสิ่งที่หนูกลัวค่ะ ตอนที่ออกอัลบั้มเป็นช่วงที่หนูมีคิดเรื่องการจบการศึกษาออกจากวงค่ะ ตอนนั้นหนูกำลังตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับสต๊าฟด้วย แต่ว่าพอทางสต๊าฟบอกหนูมาว่า “ในอัลบั้มนี้ซูมินจะได้ร้องเพลงโซโล่ด้วยนะ” พอหนูได้ยินเข้าก็เลยเปลี่ยนความคิดว่าจะไม่ยอมจบการศึกษาจากวงแบบนี้ง่ายๆค่ะ เป็นเพราะว่าหนูนั้นหลงใหลในโลกของเสียงเพลงมากค่ะ หนูเลยอยากที่จะพยายามเรื่องร้องเพลง แต่ว่าเป็นเพราะหนูกำลังอยู่ในช่วงพักงานของทางวงอยู่ หนูก็ไม่คิดว่าตัวเองจะได้ร้องเพลงโซโล่หรือว่าแม้กระทั่งเพลงในยูนิตร่วมกับเมมเบอร์คนอื่น หนูลองคิดถึงว่าของเมมเบอร์ในวงและแฟนๆของวงจะคิดยังไงกับเรื่องนี้แล้ว หนูก็รู้สึกกลัวขึ้นมาค่ะ
-
-
== แฟนๆทุกคนพร้อมจะต้อนรับการกลับมาของซูมินเสมอนะคะ ==
-
ซูมิน : ถ้าเป็นอย่างนั้นหนูก็จะดีใจค่ะ ............
-
-
==== มีต่อตอนที่ 2 ครับ =====  

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10211412129152839&set=gm.1857123597934388&type=3&theater