Barcelonistu พิมพ์ว่า:
อย่าไปเลย หื่นแบบมักเน่ น้องๆจะไม่ปลอดภัย
ใบไม้แห้งปลิวไหวในสายลม
เหมือนกับน้ำตาของมักเน่
มันร่วงหล่นลงในใจ
ขณะที่มักเน่ไม่มีใคร
จู่ๆ ลุงตู้บอกว่าอย่าไปเลย
ด้วยข้อความที่ไม่เป็นจริง
แผนการเดินทางของมักเน่
ต้องหยุดชะงัก
มักเน่เดินออกมาข้างนอก
ใกล้ต้นไม้ใหญ่ริมทาง
ได้แต่เฝ้ารอ
ภาวนาว่าคนอื่นๆ จะไม่คิดกับมักเน่แบบนั้น
กิ่งไม้ถูกซัดโถมด้วยความเจ็บปวด
มักเน่ต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้
ขณะที่กำลังสูญเสียความฝันไป
ตอนนี้เหมือนฝนจะตก
NMB กำลังจะจัดคอนเสิร์ตในไทย
ที่นั่งในห้องหัวใจมักเน่ยังคงเว้นว่าง
...มักเน่วิ่งหนี
หน้าต่างใจชั่งขุ่นมัว
แม้ว่ามักเน่จะฝืนทำเป็นเข้มแข็ง
แต่ความเหงาก็ไล่ตาม
ความทรงจำเข้ามาทุกที
เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ
มักเน่หวั่นกลัวแม้แต่จะพลิกหน้าหนังสือ
มักเน่เองก็รู้ดี ตั้งแต่แรก ลึกๆ ในใจ
ความเจ็บปวดคงไม่จางหาย
แล้วมักเน่ก็ต้องอยู่คนเดียว
・
・
・
My Locker
