พอดีวันนี้เอาจักรยานเสือหมอบไปสูบลมมาพอดีดันทะลึ่งจะใช้ที่สูบลมกากๆที่บ้านสูบแม่งลมดันออกหมดเลยยางแบนปั่นไม่ได้เลย ก็เลยต้องเข็นไปร้านจักรยาน พอไปถึงเจ้าของร้านป้าแก่ๆบอกสูบไม่ได้นะอันนี้ร้านป้าไม่มีที่สูบ แล้วก็ถามเราว่าน่าจะซื้อจักรยานที่ร้านกับป้านะสูบง่ายไม่ยากแถมมีขาตั้งด้วย ผมแม่งตอนนั้นก็ยืนมึนนอยู่ตูอุสาเข็นมาตั้งไกลแม่งนี้ต้องเข็นกลับอีกหรอวะ แต่พอดีตาไวไปเห็นที่สูบลมของจักรยานเสือหมอบพอดี ก็เลยยืนนับเงินในเป๋าตังมี700กว่าพอดีเลยก็เลยเดินเข้าไปถามป้าแกว่าใช้ได้ไหมแกก็เงียบไม่ตอบซะงั้นกูนี่อึ้งไปเลย พอซื้อเสร็จก็มานั่งสูบหน้าร้าน พอดีเห็นมีลุงแก่ๆคนหนึ่งน่าจะผัวเจ้าของร้านไอ้เราซื้อที่สูบมาก็สูบไม่เป็นแม่งสูบไปลมทำไมไม่เข้าสักทีวะ ก็เลยขอให้ลุงแก่ช่วยลุงแกก็ทำแบบโครตหยิ่งพอคุยพอถามแกแม่งก็ไม่ตอบเหมือนกูคุยอยู่คนเดียว แต่แม่งคนคิดในใจมึงไม่ได้ซื้อจักรยานร้านกูนี่หว้าจะช่วยมึงทำไม ผมแม่งก็นั่งอยู่หน้าร้าน 10กว่านาที นั่งสูบจนกว่าลมจะเข้า คนเดินผ่านเข้าร้านไปมาก็มองอยู่ได้สาสอย่ามองได้ไหมกูอายกูสูบไม่เป็นเว้ยย สรุปนั่งหน้าร้านสูบกว่าลมจะเข้า พอเสร็จก็ปั่นกลับบ้านด้วยอารมณ์หัวร้อนอย่างรุนแรง แม่งเอ้ยยยโคตรโมโหเลย

ปล.บอกเลยผมโง่สุดๆเพิ่งรู้ว่าจักรยานเสือหมอบแม่งไม่มีที่สูบลมตามร้านใหญ่ๆ ต้องไปซื้อที่สูบที่ใช้เป็นของตัวเองตูแม่งก็อุสาเข็นไปก็นึกว่าเหมือนจักรยานคันอื่นๆ ที่เวลายางแบนเข็นไปร้านจักรยานเติมลมหน่อยครับ หยิบสายเติมจ่ายตังจบ แม่งไม่ใช่เลยโคตรลำบากแล้วป้ากับผัวป้าแกเสือกหยิ่งอีก