งั้นเอาแลกกับรูปคิดแคทกับเมษาก็ได้ครับ

เธียเตอร์จากสิงหาไปปลายปี อัพเดทจากปลายปีไปปีหน้า

ละครเหรอ ขนาดวงพี่ยังดูไม่จบเลย

ขอโทษที่ไม่ได้ไปหาครับ ไม่แก้ตัวครับ แต่ผมก็เสียดายจริงๆที่ไม่ได้มีเวลาไปมีตติ้ง

กว่าผมจะทำธุระกับเพื่อนที่นัดกันไว้ก่อนหน้าก็เกือบบ่าย 3 แล้วครับ ตอนนั้นคิดว่าเอาไงดี เพราะว่าต้องไปต่อที่สนามบินอีก

ก็เลยไม่ได้บอกครับ นั่งแท็กซี่ไปต่อสุวรรณภูมิแล้วเช็คอินรออยู่ที่สนามบินเลย

ขอโทษอีกครั้งครับ ถ้าหากมีโอกาสครั้งหน้าอีก อยากเจอสมาชิกในชมรมนี้นะครับ

เธอเตี้ย เธียเตอร์ ย้ายไปปีหน้าเลยเหรอเนี่ย อย่าบอกนะว่าจนป่านนี้ก็ยังหาที่ลงไม่ได้

ไม่เป็นไรครับท่าน ไม่ได้คิดมากหรอกครับ มีอีเว้นต์อีกเยอะ ไม่เจอกันงานนี้ เด๋วก็ได้เจอกันสักงานหน้าอยู่ดีแหละครับท่าน

ขอบคุณมากครับ

งานจับมือครั้งหน้ายังมีคับ

จับมือเจนนิษฐไปแล้วครับ มือนุ่มมาก

ผม: สวัสดีครับ มาจากสุโขทัยครับ
เต็น: โห...มาไกล สุโขทัย อ๋อ สุโขทัยต้องแคบหมู
ผม: (สะตั้น บทพูดที่เตรียมมาพูดหายไปหมด 555+) เปล่าครับ สุโขทัยไม่ใช่แคบหมู สุโขทัยต้องก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย
เต็น: เอ้อ...ใช่ ๆ ก๋วยเตี๋ยว

หมดเวลาไปกับช่วงสะตั้นครับ

ขออนุญาตแชร์ความประทับใจที่มีต่อเมมเบอร์แคนๆหน่อยครับ

ที่ไปครั้งนี้ตั้งใจไปหาแคนแคนจริง ๆ ตอนแรกกะจับแค่คนเดียวด้วยซ้้ำ(มีบัตรจับมือ 3 ใบ แต่เพื่อนเตือนสติบอกว่าจับคนอื่นด้วยก็ดี) ก็เลยจับแพรวา, เจนนิษฐ์, แคนๆ ตามลำดับ

ตอนที่จะไปจับแคนๆ ก็เตรียมคำพูดมาดีเหมือนกันครับ
ถึงคิวของผม เดินเข้าไปหามองหน้าอย่างเดียว มือไม่มอง ต้องเอาให้คุ้มหน่อย ฮา
ตัวจริงน้องผิวออกจะแทนน้ำผึ้ง ให้เดาคงจะชอบเที่ยวบ่อย ผิวสีเลยไม่ขาวมาก

ผม: มาจากสุโขทัย (บทพูดเหมือนเดิม)
แคนๆ: (ไม่พูด..อ้าปาก ว้าว)
ผม: มางานนี้ตั้งใจมาหาแคนแคนเลยครับ
แคนๆ: ว้าววว
(...ถึงตรงนี้น้องไม่พูดอะไร อ้าปากว้าวอย่างเดียว บอกตรงๆ ผมสะตั้นเต็มๆ 555555 มันเขินจนอายครับ ทำอะไรไม่ถูก ลิ้นรัวพูดไม่เป็นประโยค)
ผม: ผมคามิ..คากิ คามิ^%#@$#*)(ตั้งใจจะพูด คามิโอชิ)
แคนๆ: หัวเราะดังๆ 555 ถูกแล้วววววววว!!
ผม: ผมก็หัวเราะตัวเอง ก้มคำนับแคนๆ แคนๆก็ก้มคำนับ ต่อด้วยประโยคท้ายว่าเป็นกำลังใจให้นะครับ

ประโยคสนทนามีเพียงเท่านี้ครับ ผมไม่รู้คิดไปเองคนเดียวหรือเปล่านะ แคนๆจับมือแน่นมากครับ
ตอนจะปล่อยมือ น้องเค้าจะให้เราปล่อยก่อน แถมมีดึงนิด ๆ ตรงจุดนี้ได้ใจผมไปเต็มๆ ก่อนจะเดินออกมา ยิ้มโบกมือให้ น้องก็ยิ้มตอบรับ

ระหว่างที่ผมหยิบกระเป๋า เห็นคนที่ต่อข้างหลังผมกำลังหยิบสุ่มนามบัตร
ผมก็หันไปมองแคนแคน น้องเค้าก็มองครับ ยิ้มส่งให้ผมก่อน ผมก็เขินแล้วก็ยิ้มกลับ
(...ตอนนั้นคิดว่ายิ้มให้ผมหรือเปล่า ก็เลยหันมาที่กระเป๋า แล้วเดินออกไป แต่ในใจคิดว่าเออ เราก็มาทั้งทีนะ จับมือเดี๋ยวก็กลับละ ไงก็ขอมองน้องอีกสักที...)
น้องเค้าก็มองแล้วส่งยิ้มให้เป็นครั้งที่ 3 ครับ
ให้ความรู้สึกเหมือนยิ้มที่จริงใจ ขอสารภาพตามตรงว่าโคตรคุ้มค่าที่ไปจับมือน้องแคนๆ

ตอนซื้อเข็มกลัดไม่คิดว่าจะได้เฌอปรางหรือสิคเลยครับ

แคนแคนได้มาในราคา 150 บาท คุ้มค่ามาก

อยากได้ ริสแบนด์ไปซื้อที่งานไหนต่อไป ได้มั่ง

เออวะ ซื้อมาให้พี่นานแล้ว ลืมส่งไปให้ ขออภัยอย่างสูง

ได้เฌอด้วย

จัดมาเด่วโอนไปให้เลย นึกว่าลืมล่ะ