ไม่ได้เข้ามาเล่นบอร์ดเกือบเดือน เพราะไปเที่ยวที่เนปาลมาครับ พอดีกับช่วงที่ทีมรักแพ้ 2 นัดติดพอดี (ไม่มีให้ดูด้วย)

ความตั้่งใจแรก จะไป Everest Base Camp แล้วก็ข้ามอีก 2 pass (Chola Pass and Renjo la Pass) ซึ่งใช้เวลาทั้งสิ้น 20 วัน...วันลาทุกอย่างเรียบร้อย แต่ก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดติดคือ ผมโดน lay off ก่อนเดินทาง ฮ่าๆๆๆ

วันลาที่ลาๆไป ก็กลายเป็นเงินกลับมา แต่นั้นแหละ ว่างงานแล้ว ได้เคลียหัวให้โล่งก่อนมาสู้ใหม่พอดี

ส่วนของที่ผมเตรียมไป



วันแรกไปถึง กาฐมันดุ ไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากแรกเงิน เพราะ ของค่อนข้างพร้อมมากๆ (ผมบอกเลยค่ของแพงงกว่าค่าทริปอีก) สิ่งที่ต้องตามหามีแค่ crampons ซึ่งมันก็อันไม่กี่บาท บริษัทที่ไปด้วยให้ยืม สรุปไปแรกตังอย่างเดียว แล้วก็บรีฟเส้นทาง ส่วนรูปข้างล่างคือภาพจากเครื่องบินที่บินจากไทยไปเนปาล เห็น Everest กับ Lhotse ให้เห็นแวบๆ ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดอะนะ




คืนนั้นไม่ทำไรมาก ถ่ายของจากกระเป๋าเดินทางตัวเอง เข้า duffle แล้วก็เตรียมเดินทาง



ก่อนที่วันต่อมา ฟ้าเปิดแบบดวงดีโคตรๆ ได้ขึ้นบินไป lukla ไฟท์แรก แต่ก็ต้องตื่นเต้นกับเครื่องบินลำเล็กเหลือเกิน รูปเครื่องบินเอามาจากในเน็ทนะครับ ไม่ได้ถ่ายไว้ แต่นั้นแหละครับ แอบหลอนๆอยู่ เพราะมันมีผู้โดยสารแค่ 15-16 คนเองมั่งทั้งลำ สิงที่กั้นผู้โดยสารกับห้องนักบินมีแค่ผ้าม่าน 1 ผืน 55555



มาถึงวันแรก ก็เตรียมเดินกันเลยครับ วันแรกไม่ไกลมาก จาก lukla ไป Phakding และมันง่ายครับ เพราะสนามบิน มันสูง 2880 มั่ง แต่ phakding มัน 2600 มันคือเราเดินลงนั้นเอง 3-4 ชั่วโมงเราก็ถึงที่พัก



หลังจากวัน phakding เราก็มุ่งหน้าสู่ประตูสำหรับ Everest region อย่างแท้จริงนั้นคือ Namche ซึ่งผมว่าแอบโหด เพราะขึ้นจาก 2600 เมตรไปสู่ 3440 เมตร เดินกันไป 6-7ชั่วโมง หนักๆ ดันเนินขึ้นบนไดกันรัวๆ เหนื่อยมากครับ เราจะอยู่ที่นี่กัน 2 คืน เพื่อปรับสภาพไม่ให้ขึ้นเร็วจนเกินไป (เพื่อป้องกัน AMS)

แต่วันที่ 2 ที่อยู่ก็ไม่ได้อยู่เฉยๆนะครับ เราต้องเดินขึ้นไป view point ซึ่งสูงไปประมาณ 3900 - 4000 และ ลงกลับมาที่เดิม



หลังจากปรับตัวเสร็จ เราต้องเดินทางต่อไป Deboche (เลย Tengboche ไปหน่อย) ซึ่งสำหรับผม Tengboche นั้นสวยมากๆๆๆครับ



วันรุ่งขึ้นเราก็เดินจาก Deboche ไปสู่ Dingboche ซึ่งเป็นวันที่เราอยู่ที่ระดับ 4410 และแล้ว เราทั้ง 3 คนก็เริ่มมีอากาศ AMS ครับ ภรรยาผมกินยามาก่อน เลยมีอาการนิดเดียว ส่วนฝาแฝดแฟนปวดหัวเหมือนไมเกรน หายใจไม่เต็มปอด ส่วนเราอยากอ้วกเฉยๆ

ซึ่งเราก็ตัดสินใจกินยาตั้งแต่วันนี้เลยครับ ถึงแม้เราจะอยู่ที่ Dingboche เพื่อปรับสภาพ แต่เราก็รู้ตัวว่าถ้าไม่กิน เราจะแย่กว่านี้แน่ๆ





และ แล้วจุดเปลี่ยนของทริปก็มาถึงครับ มีไซโครนเข้าจากอินเดียทำให้เกิดพายุหิมะ จากตอนแรก ต้องอยู่ที่ Dingboche แค่ 2 คืนเท่านั้น กลายเป็นผมต้องอยู่ถึง 5 วัน 4 คืนเต็มๆ ทำให้โปรแกรมมันรวนไปหมด ไกด์เลยบอกว่า

ไป EBC ได้นะ แต่จะข้าม pass(ช่องเขา) ไป gokyo lake ไม่ได้แน่ๆ เพราะหิมะตกหนัก การไปคือเอาชีวิตไปเสี่ยง ไกด์จึงให้เราตัดสินใจว่า 1 เราจะยังไป EBC แล้วเดินกลับลงมา หรือ 2 เราจะไป Gokyo lake โดยการเดินย้อนกลับลงไปอีกเส้นทางนึง

โดยไกด์บอกว่า ส่วนตัวเค้ามองว่า EBC ไม่มีอะไรเลยนอกจากหินก้อนนั้น ถ้าอยากดูวิวสวยๆ Gokyo Lake is a must ซึ่งเราตัดสินใจกันเรื่องความปลอดภัยเป็นหลัก และ ในเมื่ออีกที่สวยกว่า เห็น Everest ชัดกว่า ทำไมจะไม่ไปละ

อ่ออ ลืมเล่าอีกอย่าง ระหว่างที่ติดอยู๋ที่ dingboche มี teahouse ฝั่งตรงข้ามไฟไหม้อีก ระเบิดเป็นระยะๆ เพราะมีถังแก๊สวางอยู่ แล้วดับเพลิงนี่เลิกหวัง เพราะหิมะยังตกอยู่ น้ำในท่อแข็งไปหมด ผมเห็นหลายๆคนพยายามปาหิมะเข้าไป แต่นั้นแหละ ทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากรอมันมอดไปเอง




เมื่อเราตัดสินใจได้แล้ว และ พายุหิมะผ่านพ้นไปแล้ว เราจึงเดินทางจาก Dingboche ไป Phortse ซึ่งลงจาก 4410 ไปแถวๆ 3800 ซึ่งบอกตามตรงว่าทางเดินแอบน่ากลัวครับ ทางมันไหลืเขาเลย ตกไปก็ยาวๆเลย

เราเดินกันเหนื่อยมาก เพราะต้องผ่านทางที่หิมะถล่มลงมา และ ไม่รู้ว่ามันจะถล่มอีกตอนไหนเมื่อไร (ผ่านจุดที่เป็นลักษณะนี้ประมาณ 4-5 จุด)




เหนื่อยแทบสลบสำหรับวันนี้ เพราะเดินกันประมาณ 14 โลได้ Elevation gain นี่ไม่ต้องไปนับมันละไม่ไหว เหนื่อยโคตรๆ

ซึ่งวันนั้นผมปวดขี้ขั้นสุดอีกต่างหาก ต้องให้ลูกหาบพาวิ่งเข้าหมู่บ้าน เรียกได้ว่าหมดแรงจริงๆ ก่อนที่วันถัดมาเป็นอีก 1 วันที่ ท้อโคตรๆ แบบไม่เคยท้ออะไรแบบนี้มาก่อน คือรู้ว่าเดินไกล แต่ไม่คิดว่าทุกอย่างที่เห็นมันจะขาวไปหมด ขาวแบบ ขาววววว ไม่เห็นปลายทางใดๆเลย

ซึ่งวันนี้ แทบไม่มีวิวอะไรให้ได้มองดูมันเลย (จริงๆมันมีแหละ แต่เราไม่มีอารมณ์จะไปดูมันแล้ว) เดินกันประมาณ 12 โล ไป Machhermo ซึ่งสูงประมาณ 4400 อีกครั้ง




หลังจากนั้น เราก็เดินทางจาก Machhermo ไป Gokyo ที่อยู่สูง 4800 (หนาวโคตรๆเลย)



วันรุ่งขึ้น เราต้องขึ้น Gokyo Ri ซึ่งถือว่า ท้าทายมากๆ สำหรับเราๆ ฮ่าๆๆ เพราะระยะทางมันแค่ 4 กิโลไปกลับ แต่มันคือการไต่จาก 4800 เมตรไปที่ระดับ 5357 เมตร ซึ่งชันโคตรๆ กว่าจะถึง เหนื่อยโคตรๆๆๆๆๆ




หลังจากลงมาจาก Gokyo Ri เราก็ต้องตัดสินใจว่าจะข้าม Renjo la pass ไหม ซึ่งมันเหนื่อยมากแน่ๆ (สูงพอๆกับ Gokyo Ri แต่ยากกว่า) ตอนแรกก็อยากจะข้าม สักพักมีฝรั่งกลุ่มนึงเดินเข้ามาใน teahouse และบอกว่าข้ามไม่ได้ หิมะที่ตกมาเมื่อไม่กี่วันก่อนยังไม่ละลายเลย สูงระดับอกเดินไม่ได้ เพราะเจ้าตัวไปลองมาแล้ว ต้องกลับมาที่เดิม

สุดท้ายทริปนี้ EBC ไม่ได้ไป Pass ไม่ได้ข้ามสัก Pass

บางทีก็ต้องยอมรับว่าต่อให้เตรียมตัวมายังไง ธรรมชาติก็มีแผนการของตัวเองเสมอ ฮ่าๆๆๆ

สรุปเราก็เดินกลับมาทางเดิม ก่อนจะบินกลับบ้าน ใช้เวลา 20 วันเท่าเดิม แต่ติดหิมะไป 4 วัน แถมเดินย้อนอีก

แน่นอนว่าริปนี้ผมลองทุกอย่างที่ลองได้ เนื้อ Yak เนื้อควาย กินหมด ฮ่าๆๆๆๆ

สวยครับ ปักๆเผื่อตาม