ในฐานะแฟนมาดริด เวลาเจอบาร์เซโลน่า กระทั่งก่อนหน้านี้ 3-5 ปี ที่ฟอร์มไม่ดี ช่วงเปลี่ยนถ่ายลองผิดลองถูก เวลาเจอมาดริด ผมรู้สึกเลยว่าแม่งแบบ วิ่งสู้ กระหาย อยากชนะตลอดเวลา ไม่สนคะแนน เกมท้ายปี แต้มขาดยังไงก็ตามสู้แบบ อยากชนะ ชห. เลย

คือมันน่ากลัวเสมอๆ ไม่รู้ว่าภายในเค้าสอนหรือปลุกใจจิตวิทยายังไงนะ แต่การเจอบาร์ซ่าทุกช่วงเวลาผมไม่เคยมีความคิดแม้แต่นิดเดียวเลยว่าจะง่าย ช่วงบาร์ซ่าฟอร์มตกมันก็สู้ แต่มาดริดมันเก็บรายละเอียดเล็กๆที่บาร์ซ่าพลาดได้เฉยๆ

พอดีไปนั่งดูไฮไลท์เก่าๆมา มันเป็นแบบนั้นจริง จะเกมที่ชนะขาด แพ้ หรือยังไงก็ตามมันโคตรกระหายเลย ยิ่งเด็กๆที่แบบพึ่งเข้ามาในซีน 2-3 ปี แล้วดูมีแววนะ แมม่งดูโคตรมีอนาคต โคตรกระหายเลย


ไม่ใช่มาดริดไม่โฟกัสไม่กระหายนะ แต่ผมประเมินจาก eye test ผมเองเลย มันไม่เท่ากันกับนักเตะบาร์ซ่า แน่นอนผมแช่งและอยากชนะง่ายๆ อยากให้ฟอร์มบาร์ซ่าไม่ดี แต่การชนะในเกมที่สูสีมันสนุกมากนะ เกมล่าสุดที่ชนะ 2-1 มันสนุกค่อนข้างมาก นักเตะไม่ได้นอกเกมหนักแบบ 10 ปี ก่อน โค้ชสู้ด้วยเทคติกตัวเอง นักเตะก็ต่างทำหน้าที่ตัวเอง ผมเห็นคอนเทนอวยมาดริด มู นู่นนี่เยอะหลังเกมจบ แต่ผมแค่คิดว่า เกมมันออกได้ทั้ง 3 หน้า เราอวยกันหลังเกมมันก็อีกเรื่อง ถ้ามูทำได้ดีเท่านี้แต่แพ้ มูจะถูกอวยไหมทั้งๆที่ทำได้ดีเท่าเดิม

ใดๆก็ตามผมก็สบประมาทมูไว้นะ ว่าผมไม่ค่อยชอบแนวทางการทำทีม นำแล้วชอบรับ คือถ้านำเร็วปุ้ปการตื่นมาดูบอลจะไม่สนุกและ แม่งปล่อยเค้ากดไม่ว่าเจอทีมไหน แต่ 6-7 นัดหลังเหมือนจะเปลี่ยนไปละ อาจจะเพราะไม่มีวินิ ทีมเล่นดี


สุดท้าย คนที่เก่งสุดในบาร์ซ่าคือ ฟลิค ผมคิดว่ามันคือกุญแจที่บาร์ซ่าตามหามานานมาก ดีใจที่ไม่ได้โดน 4-0 สู้ได้ ก่อนเกมใครจะคิดว่าจะชนะได้ 5555