สวัสดีครับพี่น้องชาวss

พอดีมีเรื่องอยากปรึกษาครับ

เริ่มเลยคือตอนนี้ผมอายุ34 แฟน36
คบกันมา7-8ปีแล้วครับ
แฟนเป็นคนง่ายๆ ไม่ชอบอะไรที่เป็นพิธีการหรือวางแผนอนาคตไกลๆ
ซึ่งต่างกับผมที่เป็นคนคิดเยอะ คิดวนไปวนมา แต่ที่ผ่านมาอยู่ด้วยกันสบายใจดีครับ

ขอท้าวความก่อนนะครับ
ผมเป็นลูกคนโต ทำงานอยู่กทม ส่วนพ่อแม่เกษียณแล้วและย้ายกลับไปอยู่ตจว ไม่ได้มีอะไรให้ผมต้องห่วง

ส่วนแฟนเป็นคนตจว เป็นลูกคนเดียว พ่อแม่เปิดร้านเล็กๆน้อยๆของตัวเอง ที่ผ่านมาก็ไม่เคยต้องพึ่งพาแฟนหรือทำให้แฟนต้องเป็นห่วงเรื่องเงินครับ

แต่ช่วงปีนี้มีเรื่องเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง

ก่อนหน้านี้แฟนทำงานร้านอาหารมาตลอด เริ่มจากพนักงานทั่วไป แต่ขยันเข้าตานาย ก็เกือบจะได้ขึ้นเป็นผู้จัดการร้านแล้ว แต่ช่วงกลางปีร้านมีปัญหาเรื่องถอนทุน เจ้าของเลยเลิกทำ ทำให้แฟนตกงานไปช่วงหนึ่ง

หลังจากนั้นแฟนลองเปลี่ยนสายงานมาสมัครงานออฟฟิศ แต่ด้วยอายุและไม่มีประสบการณ์ตรง เลยต้องยอมลดเงินเดือนจากประมาณ40kมา20k
เขาก็ค่อยๆลองไป ดูเครียดน้อยลง
แต่ช่วงกลางปี คุณแม่ของแฟนป่วยหนัก ถึงตอนนี้อาการจะดีขึ้นแล้ว แต่ก็ทำให้พ่อแม่ทำงานได้น้อยลง ประกอบกับอายุมากขึ้น สุขภาพก็ไม่ค่อยดีเหมือนเดิม

ช่วงเดือนที่ผ่านมาแม่แฟนเลยถามแฟนว่าเมื่อไหร่ผมกับแฟนจะผูกข้อมือกัน เขาเป็นห่วง
ละไม่กี่วันต่อมาญาติก็ทักมาแฟนมาว่าแม่ดูซึมๆนะ เมื่อไหร่จะกลับไปดูแลแก
ตรงนี้แหละครับที่ทำให้เราเริ่มคิดมากกัน
ก็คุยกันตรงๆนะครับว่าเอาไงดี แต่สำหรับผมคือไม่มีแพลนจะไปตจว งานกำลังไปได้ดี และก็ไม่คิดว่าจะหางานเงินใกล้เคียงกับปัจจุบันได้
ส่วนแฟนเองก็ยังไม่รู้ว่าถ้ากลับไปจะทำอะไร ไม่มีธุรกิจหรือเงินทุน และก็ไม่อยากกลับไปอยู่เฉยๆแล้วใช้เงินพ่อแม่ด้วย

ตอนนี้เลยเริ่มสับสนครับ เพราะครอบครัวผมค่อนข้างลงตัวแล้ว
แต่ครอบครัวแฟนสถานการณ์เริ่มเปลี่ยน พ่อแม่อายุมากขึ้นและดูเหมือนจะอยากให้ลูกกลับไปอยู่ใกล้ๆมากขึ้น

ผมเลยไม่รู้ว่าควรคิดเรื่องนี้ยังไงดีครับ

ถ้าวันหนึ่งแฟนตัดสินใจกลับไปอยู่ตจว เราจะไปต่อกันต่อแบบระยะไกลได้ไหม หรือผมช่วยอะไรเขาได้อีกบ้างนอกจากเสนอเรื่องเงิน

พิมพ์ซะยาว ถือว่าได้บ่นด้วยส่วนหนึ่งครับ 555

ถ้าใครมีประสบการณ์แนวนี้หรือมุมมองที่ผมอาจมองข้ามไป ก็แนะนำได้เต็มที่เลยครับ บางทีผมอาจจะคิดมากและคิดวนเกินไปจนมองไม่เห็นทางออกก็ได้ครับ
กราบ

ครอบครัวพ่อแม่ ก็คือครอบครัวพ่อแม่ครับ ครอบครัวท่านก็คือครอบท่าน

ท่านต้องสร้างครอบครัวที่เป็นของท่านเอง ถ้าทุกคนคิดแบบนี้หมดว้่า ตัวเองต้องกลับไปอยุ่ครอบครัวเดิมตัวเอง ก็แย่หมดสิครับ สิ่งที่เราทำได้คือ สร้างครอบครัวตัวเองให้มั่นคงแข็งแรงที่สุด อย่างน้อยเค้าหายห่วงเราแล้วหนึ่ง แล้วค่อยหาเวลาไปเยี่ยม บ่อยๆ เอาครับ

มันจะ ยุติธรรมไหม ถ้า แฟนท่านนต้องย้ายตัวไปอยู่ใกล้ครอบครัวเดิม แล้ว ฝ่ายท่าน ไม่มีครอบครัว ของท่านเหรอ หรือแม่แต่ปัญหาที่หลายคู่เจอ คือ ไปพาครอบ ครัว ของอีกฝ่ายเข้ามาอยู่ด้วย ไม่ว่าจะเป็น พี่น้อง หรือ พ่อแม่ก็ดี ทำให้ ตัวเองอึดอัด ท่าน ท่องไว้เสมอครับ ท่านต้องสร้างครอบครัวที่เป็นของท่านเอง ให้มั่นคงที่สุด ถ้า มั่นคงแข็งแรงแล้ว ท่านจะมีเหลือ ช่วย หรือซัพพอร์ตคนอื่นได้ระดับนึง อย่ากลับไปตายหมู่ ในยุคแบบนี้ งานก็หายาก

อันนี้ประสบการณ์ผมนะครับ
ผมเคยคบกันนานมากประมาณ7-8ปี ทุกอย่างก็ราบรื่นดีมาตลอดที่ทำงานผมกับเขาค่อนข้างไกลแต่เราเจอกันทุกอาทิตย์ จนมาวันนึงพ่อเขาป่วยแล้วก็เสียแบบไม่ทันตั้งตัว จากที่เคยชิวๆอะไรง่ายกลายเป็นว่า แม่เขาอยากให้เขากลับบ้านต่างจังหวัดอยู่บ้านคนเดียวไม่ได้ เขาเลยลาออกจากงานกลับบ้านไปเรียนต่อและหางานทำแถวบ้าน เรื่องมันก็เหมือนไม่มีอะไรพอผมไปหาเขาไปเยี่ยมเขาบ่อยๆแม่เขาก็อยากให้ผูกข้อมือเพราะกลัวคนแถวบ้านนินทา แต่ผมก็บ่ายเบี่ยงไปเรื่อยมาตลอดจนเขาถามว่าเราจะเป็นยังไงกันต่อเรา เราจะคบกันทางไกลแบบนี้จริงหรออยากให้ผมย้ายมาอยู่กับเขา แต่ผมย้ายไม่ได้แน่นอนเพราะทางบ้านพูดเด็ดขาดว่าไม่ให้แต่งออก สุดท้ายก็พยายามคุยพยายามคบกันเรื่อยมาจนมานั่งคุยกันหนักๆว่าจะเอาไงกันต่อจนได้สรุปว่า เราสองคนควรแยกย้ายใช้ชีวิตหาคนที่ดูแลและอยู่ด้วยกันได้ดีกว่าไหม ก็เลยเลิกกันแต่ทุกวันนี้ก็ยังเป็นเพื่อนกันดีอยู่ครับ

ส่วนตัวคิดว่ารักทางไกลไม่มีจริงๆอะ

ใครทำได้ก็โอเค เทพ

แต่ผมเห็นคนใกล้ตัวผมไม่รอดซักคน

ท่านก็ทิ้งงานที่ดีและลงตัวไปไม่ได้ด้วย ไม่งั้นเงินหายนี่จบเลย ปัจจัยหลัก สำคัญกว่าชีวิตคู่อีก

แฟนท่านก็เริ่มลังเลกูกลับดีมั้ยว้า

มันออกได้ไม่กี่ทางหรอก

-รักมาก ช่างหัวแม่งงานที่ทำ ท่านก็ย้ายไปอยู่ใกล้ๆเขา แต่งงานกันซะ ให้ผู้ใหญ่ชื่นใจ หางานทำใหม่

ท่านก็ต้องเจียดเลือดตัวเองหน่อยเพื่อให้ครอบครัวของท่านเองรอด แต่นี้แม่งได้ใจผู้หญิงเต็มๆเลย

คือถ้ารักมากมันก็ได้ไง แต่ถ้ายังไม่ชัวร์ก็ พักก่อน

-รักทางไกล รอดก็ดี แต่ เด้วก็ไม่รอด 55+

-แยกทางกันเลย ทางใครทางมัน ไม่เสียเวลาชีวิตทั้งคู่

ดีนะแม่ผม พอพ่อตาย ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากผมเลย ถ้าป่วยจริงผมก็คงแค่เทียวไปดูอะ

คิดแบบทรพีเลยนะผมอะ ตอนดีๆไม่ดูแลตัวเองเองอะ กินแต่ละอย่าง พฤติกรรมแต่ละอย่าง

ป่วยก็รับกรรมไปเองดิ ทุกวันนี้ก็ไม่คุยกันอยุ่ละ ปล่อยเขา

ทุกวันนี้ผมอยุ่กับเมียอีกจังหวัดกับแม่เขา แฮปปี้

เอาจากประสบการณ์ผมเลยนะ คนแก่วัยนี้มักเวิ่นเว้อไปหน่อย เอาแต่ใจตัวเองในระดับนึง อยากให้ลูกมาอยู่ใกล้ๆจะได้อุ่นใจ เป็นวัยเริ่มกลัวนั่นนี่ กลัวเป็นอะไร กลัวตายมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงหันเข้าหาวัดกันไงครับ ไม่สนหรอกว่าบางทีลูกกลับมาจะมีงานไหม จะทำมาหากินยังไง อย่าไปอะไรมาก เป็นวัยที่พูดไปเรื่อยๆล่ะครับ จะได้ยินบ่นแบบนี้บ่อยๆ จนใจเรามันอ่อนไปเอง

ข้างบ้านผมเป็นคุณยายอยู่คนเดียวกับแมว ลูก 2 คนนานๆมาหาที แกไปไหนมาไหนก็จะเรียกรถพ่วงรู้จักพาไป ผมยังคิดเลยว่าถ้ามีอะไร จะทำไงดีวะเนี่ย แต่ลูกเค้าต้องทำงาน อยู่ไกล ทำได้แค่ส่งเงินมาให้ แวะมาหาตอนหยุดยาวๆสักที ชีวิตมันก็ประมาณนี้ล่ะ

ส่วนแม่ผม ว่านินทาแกก็ได้ อาจด้วยโรคด้านสมองแกส่วนนึง เจ็บนิดหน่อยอาการออกเยอะ ผมกับพี่ได้แต่มองหน้ากัน มีพี่สาวอยู่ด้วยตลอด แกยังโทรมาหาผมตลอดเมื่อไหร่จะมาหา แม่ครับเราห่างกันแค่ 10 กว่าโล มีอะไรผมไปหาแกตลอดล่ะ อาทิตย์นึง 3-4 วันอย่างน้อย ไปโรงพยาบาลลูกพาไปแค่คนเดียวไม่ได้ ต้องไป 2 คน ล้อมหน้าล้อมหลังแก แกถึงอุ่นใจ แต่พอพี่สาวผมไม่อยู่แวะไปดูบ้านสวน แกก็อยู่คนเดียวได้นะ(มีหมาอยู่ด้วย 4 ตัว)

เพราะฉนั้นอย่าไปอะไรมากครับ ถ้ามีเวลาก็พาแกไปโรงพยาบาลตรวจร่างกายแบบดีๆบ้าง ประมาณนั้น แต่ถ้ามันยังไม่มีอะไรมากผมว่าก็ใช้ชีวิตกันต่อไปครับ

สำหรับผมนะ ให้แฟนตัดสินใจก่อน

ผมจะไปทีละขั้นนะ

- แฟนตัดสินใจอนาคตตัวเอง คิดว่าถ้าต้องกลับไปดูแลแม่ จะสมัครงานที่ไหน **เงินเดือนต้องเท่าไหร่**

- โดยเงื่อนไขคือ ต้องวางแผนโดยที่ **ไม่มีเราก่อน** เป็นแผนแค่ตัวแฟนเอง

- พอแฟนได้แผนตัวเองแน่ชัดแล้ว ค่อยมาปรับแผนกันอีกรอบว่า ถ้าอยู่ระยะทางไกลกัน จะเจอกันแบบไหน ยังไง

- สุดท้ายแผนนี้ในอนาคตเราจะมาเจอกันได้ยังไง คือ กลับมาอยู่ด้วยกันได้ยังไง

- สรุปทำไมต้องทำแบบนี้เพราะ ไม่อยากให้ชีวิตท่านหรือชีวิตแฟนขึ้นไปขี่หลังใคร ถ้าแฟนขี่หลังท่านท่านส่งเงินให้ ท่านแบกภาระไว้หนักเปล่าๆ ส่วนถ้าท่านขี่หลังแฟนคือ ท่านย้ายไปทำงานใกล้แฟนเหมือนทิ้งอนาคตตัวเอง นอกจากท่านจะย้ายงานแล้วได้เงินเดือนเยอะกว่าเดิม พูดง่ายๆ ชีวิต ดีกว่าเดิม อันนี้ก็ลงตัว

คำตอบจากผมอาจจะไม่ตรงใจท่านนัก
เพราะ ผมจะไม่สนใจ คนอื่นนอกจาก ครอบครัวผม
ผมเกิดมาในครอบครัวไม่ค่อยดี ผมไม่ค่อยอินกับการที่ต้องอยู่กับพ่อแม่
แต่ผมรู้จักว่าการรักภรรยา รักลูกเป็นยังไง
ผมจะไม่ไปไหน
ถ้าภรรยาจะโฟกัสกับครอบครัว
ผมจะเป็นคนให้เค้าตัดสินใจว่าจะอยุ่ที่นี่หรือจะไปอยู่กับพ่อแม่ แต่ผมจะไม่ย้ายตามไปแน่ๆ
ถ้าไปกันรอดก็รอด ถ้าไม่รอดคือไม่รอด

แปลว่าพ่อแม่แฟนก็หวังพึ่งแฟนท่าน ทั้งเรื่องการดูแลในบั้นปลายชีวิต

ปัจจุบันยังพอดูแลตัวเองได้ยังอยากให้กลับไปอยู่แล้วด้วยเลย ยิ่งพอแก่ตัวมากกว่านี้ ต้องการดูแลด้านร่างกายมากกว่านี้ ผมว่าฝืนยากที่แฟนจะไม่กลับไป

อาจจะให้แฟนลองกล่อมที่บ้านดูว่าถ้ากลับไปแล้วมันไม่สามารถหางานดีๆเหมือนที่กรุงเทพได้ ก็จะไม่มีเงินมา Support ที่บ้านได้ อยู่กันสองคนตายายได้มั้ย (คนรู้จักผมหลายๆคน พ่อแม่อยู่ต่างจังหวัดก็อยู่กันสองคนตายาย แต่อาศัยว่ารู้จักกันหมดในหมู่บ้าน ก็ช่วยสอดส่องดูแลกันได้)

หรือลองชวนมาอยู่กรุงเทพมั้ยล่ะ แต่ท่านก็จะรับบทหนักหน่อยในเรื่องค่าใช้จ่าย