หรือ ที่ยิงเยอะๆ บางทีมองว่าเป็นความโรคจิตของโค้ช ที่พยายามปลูกฝังจิตใจความเป็นผู้ชนะ (แบบเหี้ยมๆ) ใส่ลงในจิตสำนึกของตัวผู้เล่น เป็นการบิ๊วนักเตะตัวเองในทางจิตวิทยางี้เหรอ

หรือก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าจะทำไปทำไม ถึงอยากจะยิงคู่แข่งถึง 9 ลูก 10 ลูก ขนาดนั้น

เล่นเต็มที่ตามเกม ยิงได้ก็ยิง มันโรคจิตยังไงอะ

หยามยังไง ยิงได้ก็ยิงไปดิ

ยิงได้แต่ไม่ยิงนี่หยามกว่าอีกนะ

มองอีกมุมนึงก็ สนามก็สนามตัวเอง ควาคุ้นเคยก็เยอะกว่า แถม 11 ตัวเท่านั้น แต่ทำไมถึงปล่อยให้เขายิง 8-9 ลูกขนาดนั้น

ไม่ 7 ก็โล่งแล้วครับ

ถ้าเป็นบอลทัวร์นาเมนต์ โดยเฉพาะนัดชิง อาจจะหน่อยๆนะครับ แต่คิดว่าคงไม่มีหรอกมั้ง เพราะนำหลายลูกแล้วพวกนักเตะก็ผ่อนกันเองแล้วแหละ คือมันไม่จำเป็นต้องตุนอะไร ก็ไม่รู้จะเล่นเสี่ยงเจ็บ เสี่ยงตายกันไปทำไมอีกถ้าสกอร์มันขาดแล้วในนัดแบบนั้น



แต่ถ้าเป็นบอลลีค ลูกได้เสียมีส่วนเนี่ย ผมมองว่าไม่เลย ทุกคนต้องทำให้ดีที่สุดในทุกนาที ประตูเดียวก็มีค่า

ในกรณีกลับกัน การอ่อนข้อให้ยังดูหยามเกียรติกว่าอีกไหมครับ?

การเล่นเต็มที่จนหมดเวลา ถือเป็นการให้เกียรติกับคู่แข่งกว่ารึเปล่า?

แล้วอีกอย่างรอบลีกเฟซมันมีเรื่องของประตูได้เสียอีก ยิงได้ก็ยิงตุนไว้ก่อนดีกว่า

ในมุมนักเตะ ส่วนใหญ่ไม่มีกั๊กไว้กลัวชนะเยอะอยู่แล้ว เพราะลงไปก็เพื่อทำผลงานส่วนตัวให้ดีที่สุดแล้วส่งผลต่อผลงานทีม

ดังนั้นถ้าทำเกมส์จนมีโอกาสยิงได้ก็เอาประตูทั้งนั้นแหละ เพียงแต่โดยปกติยิ่งทิ้งห่างก็ยิ่งปล่อยจอยมากขึ้น เพราะสกอร์ขาดแล้ว

ถ้ายังอยู่ในสนามก็มีทั้งเล่นโชว์บ้าง ใส่ไม่เต็มร้อยบ้าง หรือพยายามปั้นเพื่อนที่อยากได้ประตูบ้าง สกอร์โดยทั่วไปมันเลยไหลไม่เยอะ

แต่ในมุมโค้ชที่มองผลงานทีมโดยรวม ก็อาจจะมีบ้างที่เริ่มเกิดความเห็นใจ empathy ฝั่งตรงข้าม (คือถ้ากลับกันเป็นตัวเองโดนคง fail)

เริ่มสั่งเพลาเกมส์ เปลี่ยนตัวไม่สำคัญ,ดาวรุ่งลงแทน (เซฟตัวหลักด้วย) ในกรณีที่ลูกประตูได้-เสียไม่ได้มีผลมากมายขนาดนั้น

จำได้แดงเดือดปีนึง หงส์ไปเยือน นำ 5-0 ตั้งแต่ 50 นาที แล้วแมนฯยูฯโดนแดงอีกคน คิดว่าไหลยาวแน่ๆ สุดท้ายสกอร์นี้จนจบเกมส์

เหมือนคุ้นๆว่านัดนั้นแมนยูไม่เล่นบอลแล้วมั้ง หงส์เลยเซฟตัวด้วย