จากที่มาปรับการวิ่ง รับส่งบอลนักเตะ แก้ปัญหาเรื้อรังที่เอาบอลขึ้นหน้าลำบาก

จำได้ว่านักเตะก็ขยับตัว หาพื้นที่ตอน off the ball คอยลิ้งอัพกับเพื่อนได้ดี

ผมยังจำได้เลย นัดแรกDebut ทีเลอมองส์

ผมนี่โพสต์อวยยศทีเลอมองส์สุดโคนเลย แต่หลังจากนัดนั้นกลายเป็นช็อตเอาไปดื้อๆ

มาแตกหนักๆตอนแพ้ริม แล้วก็เป๋ยาว มีคำอธิบายเรื่องนี้ไหม ไม่เข้าใจจริงๆ

ถ้าเทียบกับฤดูกาลที่แล้ว ก็เพราะ % ศักยภาพที่นักเตะใช้
มันจะลดลงจากเดิม อันนี้เป็นเรื่องปกติ เป็นทุกทีมอยู่แล้ว
ถึงต้องเสริมทีมกันตลอด

ทำให้ต้นฤดูกาลนี้มันปั้นผลงานไม่ขึ้น แต่ที่แตกหนักๆ
คือแผนกับนักเตะมันไม่แมตซ์กัน

ขาด คาเซมิโร่ ขาดสมดุลในแดนกลาง

กองหลังอ่อน เดอ ลิกต์ ก็ไม่พร้อมลงสักที

เชสโก้ เจ็บ ไม่มีคนมาช่วยยิงในครึ่งหลัง

คาริกพยายามเอาทีเลอมองมาเล่นกลางที่เป็นคนทำเกมแทนหนวด ยิ่งพัง

ทีเลอมองช้ามากๆ คิดก็ช้าเวลาเจอบีบ ถ้าไม่มีเพื่อนมาซ้อน จะเสียบอลแทบจะแน่นอนนอกจากคืนหลัง

เจอบีบเจออัดๆหนักๆมีรน

ถ้าเพื่อนไม่มารับบอลใกล้ๆ ยิ่งรอบอลหน้าๆหวังลูกจ่ายสวยๆ ตัดไปได้เลย พี่แกเน้น พื้นที่เยอะๆ

อยู่วิลล่าแทบไม่ต้องสนไรเกมรับมาก เพื่อนกามาล่าช่วยแบกเกมรับ แบคช่วยเติมมารอบอลจากแกตลอด

พอทีเลอมองไม่อยู่ ross barkley ก็มาเล่นแทนได้ ก่อนหน้าคือ รุย ที่เป็นตัวหลัง แล้ว ทีเลอมองมาแทนที่ได้

สรุปมันคือแผนที่อุไน วางไว้แต่แรก ขาดไปก็หาตัวแทนได้

แต่เอาจริง หาคนมาแทนคาเซมิโร่ ยาก ดีเท่าเลยคงไม่มี ทั้งสมดุลด้วย ส่วนร่วมกับประตูก็เยอะ โหม่งดีก็ช่วยได้ทั้งรุกและรับ แต่บอร์ดก็เอาไรมาไม่รู้กว่าจะได้ตัวรับก็ท้ายตลาดแถมมีเจ็บติดมาด้วย

ปีก่อนพวกนักเตะคงคิดมีคาเซแบกกลางไว้เป็นพี่ใหญ่อุ่นใจ รุกขี้หมูขี้หมายังมีเชสโก้มาค้ำบางนัด มีบรูโน่คอยเสก หลังก็ผลัดกันพอได้ แล้วคาเซประกาศย้ายแน่ๆก่อนตั้งกี่เดือน แฟนบอลยังตั้งความหวังขนาดไหนตอนเริ่มตลาด นักเตะก็คงไม่ต่างอุส่าตได้ไปยูฟ่า ทั้งโตนาลี แอนเดอสัน ชูอา พอปิดตลาดกลับมาซ้อม หันหน้าไปเจอซานโตส ตีเลอมอง บาเลบ้าเซ็งไหม กองหน้าเชสโก้ก็เจ็บยาว กองหลังก็ไม่เสริม แฟนบอลยังมองออกแค่สภาพตัวก็ถอยหลัง นักบอลในทีมมันจะไม่คิดหรอ ยิ่งพอผลเริ่มเละ ธาตุไฟก็เริ่มแตก นักเตะมันก็คงคิดเออมึงเลือกโค้ชคนนี้ก็ต้องรู้ทั้งรู้ว่าแผนเขาไม่ได้เก่งกาจ นักเตะแบกส่วนนึง มึงก็ต้องเติมนักเตะที่แบกได้เข้ามา ไม่ใช่เอาเกรดนี้มา พวกอยู่เดิมแต่ละตัวก็โรยราเติมที่

การเข้าทำมันไม่เหมือนเดิม มันช้ามาก บอลไปตายด้านข้าง แล้วคนที่ได้บอลส่วนใหญ่แม่งดาโลท์ ตัวปั้นเกม แถมตัวอื่นๆไม่ค่อยวิ่งหาช่อง ปีกไม่เล่นกับแบค แล้วไม่ได้วิ่งไปสุดเส้นหลัง แบคฝั่งตรงข้าม กับเซ็นเตอร์ไม่ต้องพะวงเยอะเลย

ส่วนเกมรับ วิ่งไล่บอลทีละตัว ไม่ค่อยวิ่งเข้าหาแบบบังทางจ่ายบอล แล้วต้องวิ่งเข้าพร้อมๆกันด้วย มันเลยแบบที่เห็น ไม่รู้เป็นเพราะไม่ฟิตกันด้วยรึเปล่า

บอลริคก็คือบอลติ๊ดชึ่งรำไปเรื่อย ๆ ปัญหาคือบรูหนวดที่เป็นแกนกลางของทีมมันเป็นประเภท Tries Killer Balls Often ซึ่งมันเป็นนักเตะคนละประเภทกับนักเตะที่ริคต้องใช้มันเลยไปหาคนอื่นมาใช้แทน แล้วก็ปัญหาแนวรับที่ไม่ได้รับการซ่อมแซม ร่วม ๆ กันแล้วก็แตกอย่างที่เห็น

ฟุตบอลของแมนยู ตอนนี้ คือฟุตบอลตามดีเอ็นเอของบรูโน่เลย
นับตั้งแต่บรูโน่ได้เป็นศูนย์กลางของแมนยู
ต่อให้โค้ชเปลี่ยนไปกี่คนก็เถอะ ก็จะเป็นแบบนี้ตลอด ดีช่วงต้น แต่สุดท้ายก็แย่ตลอด

นักเตะใช้งานได้มีน้อย ทีมงานไม่ซื้อเพิ่ม แล้วต้องเตะสองนัดในหนึ่งสัปดาห์

จะให้วิ่งเยอะแบบปีที่แล้วเป็นไม่ได้

แตกไปตามสภาพ

เปิดฤดูกาล ด้วยความผิดพลาดของทีม staff แน่นอนเลย

เนื่องจากอยากเล่นต่อบอลมากกว่าฤดูกาลที่แล้ว แล้วไปลดเรื่อง fitness level ช่วง pre-season

ทำให้ผลงานไม่ดีตอนเริ่มฤดูกาล เนื่องจากติดตั้งระบบไม่สำเสร็จ

พอเริ่มต้นไม่ดีพอ นักเตะก็เริ่มเจ็บ สิ่งที่เตรียมมาช่วง pre-season ก็พังหมด

พอเริ่มผลงานไม่ดี พวกนักเตะแทนที่จะกลับมาสู้ขึ้น แต่ร่างกายก็ดัน fitness level ไม่ดีอีก


แต่นอกเหนือจากนั้นคือนักเตะในทีมมันใจเสาะ พอเริ่มแพ้ เริ่มแย่ แล้วหมดใจเลย เล่นกันแบบไม่เอาแล้ว

ทั้งๆที่หลายๆนัด คือมันแย่แหละ แต่ไม่ควรแย่ขนาดนี้ แต่มันใจเสาะกันเหลือเกิน แพ้แล้วหัวตกเลย งัดฟอร์มกันไม่ได้เลย ซึ่งจุดนี้มันก็เป็นปกติของนักเตะแมนยูทุกครั้งก่อนปลดโค๊ชอยู่แล้ว

ในมุมคนนอกที่ดูแมนยูบ่อย (รอแช่ง ) ปีก่อนที่คาริคเข้ามาใหม่ๆคือเกมรุกลื่นขึ้นมาก ยังคิดเลยว่าหงส์ตอนนั้นยังจ่ายบอลไม่ดีเท่าแมนยูเลย นักเตะที่มาใหม่ทั้งเอมเบอโม่ คุนย่าก็เล่นดี เชสโก้ลงมาก็มีประตู ยิ่งชนะทีมก็ยิ่งมั่นใจ แต่ปัญหาคือเวลาแพ้ มักจะกลับมาไม่ค่อยได้ แล้วหลักๆคือบรูโน่ที่เป็นตัวทำเกม ถ้าหงุดหงิดหรือเล่นไม่ออก ทีมก็เป๋ เพราะบอลจะเริ่มจากตัวเขาเป็นหลัก แบ็คซ้ายขวาก็ไม่มีประสิทธิภาพที่จะซัพพอร์ตเกมรุก เกมรับก็พร้อมเสัยง่ายๆ เพราะตัวหลักไม่ลงตัวสักที พอกลางทำเกมไม่ได้ ปีกซ้ายขวาก็ต้องเอาตัวรอดเอง ถ้าเกมไหนโดนจับตายหรือฟอร์มไม่มา ก็ตามที่เห็นว่าทำอะไรไม่ได้

จัดการทีมไม่เก่งครับ พอเจอโปรแกรมหลายถ้วย หมุนเวียนไม่เป็นแล้ว แต่ส่วนนึงมาจากนักเตะไม่พอใช้ด้วยแหละ ซื้อมาแทนมากกว่าซื้อมาเติม

ถ้าเทียบกับสล๊อตอนคุมลิเวอร์ ผมพอจับทางได้นิดหน่อย

อย่างแรกโค้ชก็เหมือนคนขับรถ คนเก่าขับแบบนึง ซึ่งเขาคงเห็นว่าไม่เวิร์ค อย่างสล๊อตเขามองยาวๆ คิดว่านานไปรถจะพัง โอเคจอนแรกยังขับแบบเดิมนั่นแหละเพราะอะไหล่ต่างๆมันยังเดิมๆ แต่พอเขามีโอกาสก็เลือกจะขับในแบบที่ถนอมรถ มันก็เลยมีการเปลี่ยนวิธีการเล่น ซึ่งก็มาจากทัศนคติของคนขับที่ไม่เหมือนกัน คนเก่าคิดว่าเหยียบๆไปเหอะ อะไรพังก็เข้าอู่ แต่คนใหม่อาจจะคิดว่าเข้าอู่เสียเวลา ขับแบบเรื่อยๆไม่เร่งมากดีกว่า คาริคก็คงแบบนี้ แผนที่เขาใช้ตอนคุมชั่วคราวเป็นแบบนึงที่เป็นไปได้ว่าจะไม่ยั่งยืน ก็แค่แก้ขัด จะทำทีมยาวๆต้องอีโว มีแผนใหม่ที่เป็นรูปธรรมกว่า ซึ่งตรงนี้โค้ชที่อยู่ดูลูกทีมซอมตลอดเขารู้ว่าเด็กตัวเองเล่นได้แค่ไหน นี่เป็นสาเหตุที่แมนยูวิ่งน้อยล่ะมั้ง โค้ชมองแล้วว่ากำลังสู้คู่แข่งไม่ได้

สอง จะเป็นทีมใหญ่ต้องมีไสตล์การเล่นที่แน่นอน สังเกตุดีๆเวลาทีมใหญเจอทีมเล็ ส่วนมากถ้าไม่ได้จะเซอร์ไพร์จ๊ะเอ๋ เขาจะเริ่มจากแผนที่เป็นปรัชญาหลักของทีมก่อน กล่าวคือตั้งโจทย์ให้ทีมเล็กมันเอาไปแก้ก่อน พอลงสนามเราจะเห็นไต๋เห็นคำตอบที่ทีมเล็กไปแก้มาก่อน แล้วในสนามเราค่อยแก้โจทย์ที่เขาโยนมา มันก็สลับกันไประหว่างเกมส์ โดยสรุปสิ่งที่ทีมใหญ่จะได้เปรียบคือ การตั้งโจทย์ให้ทีมเล็กหรือทีมที่เป็นรอง เอาไปแก้ก่อน ก็เท่ากับได้เปรียบ 1 แผน ที่เหลือก็ดูหน้างานกับในกระเป๋า ใครจะมีแผนมาแก้มากกว่ากัน ในสงครามที่ต้องใช้สมองแก้แผนกันไปมาผ่านการเปลี่ยนตัว ปรับตำแหน่งการยืน และวิธีการเล่น

สาม โปรแกรมที่มากขึ้น แน่นอนเรื่องสภาพร่างกาย แต่อีกอย่างที่คนอาจลืมคิดไปคือ การเล่นแบบมานั่งใชแผนเฉพาะทางหนักๆเลยแบบตอนรักษาการ ต้องมานั่งปรับทุกนัด มันทำได้ไม่ตลอด เพราะนักเตะไม่ใช่ป้าตามสั่งที่สั่งอะไรก็ผัดได้ พอโปรแกรมมากขึ้น มันก็ต้องเริ่มจากแผนโครงหลัก แล้วอาจจะมีการดัดแปลงนิดนึง อาจจะให้เล่นแผนมาตรฐานแต่ปีกอาจจะยืนต่ำลงหน่อยไหม แบบนี้ได้ แต่ไม่ใช่ปรับมันทั้ง 11 ตัวทุกเกมส์ แบบนี้ทำได้แต่แค่ชั่วคราว นักเตะมันจะงง แล้วยิ่งโปรแกรมเยอะ เวลาซ้อมลดลง เวลาประชุมวางแผนกับนักเตะยิ่งลดลง ที่เพิ่มขึ้นคือเวลาเดินทาง เวลาวอร์มก่อนเกมส์ พวกงานหลังบ้านงานในห้องเรียนมันเลยทำมากเหมือนตอนเตะถ้วยเดียวไม่ได้ ก็ต้องหาแผนแม่บทมาทำให้การเล่นมันไม่ต้องเปลี่ยนตาคู่แข่งให้วุ่น การเปลี่ยนแผนมากเพื่อรับมือมันจึงเป็นวิธีของทีมเล็กที่เตะน้อยถ้วย มีเวลามาก

แล้วพอมองย้อนหลังกลับไป ทำไมทุกโค้ชที่มาทำมีสภาพเดียวกัน ทำทีมชั่วคราว ระหว่างฤดูเล่นดี พอมาทำทีมถาวรกลับแย่ ผมว่าก็น่าจะเป็นเรื่องคุณภาพผู้เล่นเป็นหลัก ไม่ใช้ใครคนใดคนนึง แต่โดยรวม
1 คุณภาพไม่ถึง ผมเคยพูดไว้ว่าบรูโน่มันเก่งอยู่ แต่ถ้าเอาไปเล่นกับ top 6 ก็เป็นตัวสำรองทุกทีม ตัวที่เหลือไม่ต้องพูด วูบวาบขึ้นมาแปปๆ พอโดนจับทางได้ก็เห็นแผล
2 ดูไม่ได้ไปในทิศทางเดียวกันกับแผนของโค้ชแต่ละคน แล้วดันมีคาแรคเตอร์ที่ชัดเจนอีก การทำทีมถ้าไม่ใช้ผู้เล่นที่เจือสมกันเล่นเข้ากันได้ไปทางเดียวกัน มันก็ต้องใช้ผู้เล่นที่มีคาแรคเตอร์ชัดเจน แล้วเอามาประกอบร่างกัน แต่ของแมนยูมันไม่ได้ไปทางเดียวกัน แล้วเจือกไม่ได้มีคาแรคเตอร์ที่โดดเด่นเลย

ถ้าโค้ชมันเป็นปัญหาจริง ป่านนี้แก้ได้ไปนานแล้ว เปลี่ยนโค้ชมันง่าย แต่เปลี่ยนผู้เล่น 20 กว่าคนมันยาก แล้วต้องไปหาพวกที่ตอบโจทย์ได้มาแทนอีก ไหนจะอีโก้นักเตะอีก มูมนเลยโมโหที่ไม่หาตัวที่เขาลิสต์ไปให้ เพราะคงทนใช้ตัวที่มีอยู่ไม่ไหวจริงๆ

ถูกต้อง โจทย์หลักของแมนยูเวลาเปลียนโค้ชมันจึงไม่ใช่คำถามที่ว่าจะเอาใครมาทำแมนยูแต่มันควรจะเป็น จะเอาใครมาใช้บรูโน่ เพราะชะตาชีวิตของโค้ชแมนยูมันผูกติดอยู่กับบรูโน่โดยอัตโนมัติ เข้ามาถ้าไม่ใช้บรูโน่หรือใช้บรูโน่ผิดวิธีก็เตรียมนับถอยหลังได้เลย

โค้ชแมนยูหลาย ๆ คนพยายามจะออกจากลูปนรกบรูโน่ แต่มันออกไม่ได้เพราะบรูโน่มันถูกวางไว้เป็นแกนกลางของทีม เวลาออกแบบแผนการเล่นมันเลยต้องมีพื้นที่สำหรับบรูโน่ เราเลยได้เห็นปรากฏการณ์บรูโน่โดนโยกไปเล่นตำแหน่งต่าง ๆ ในช่วงท้ายวงจรชีวิตโค้ชแมนยู