ก็มักจะได้ยินคำนี้ตามช่องคอนเท้นต์ฟุตบอลกันอยู่บ่อย ๆ

เหตุผล : พวกนักบอลยืมตัว เขาจะพยายามโชว์ฟอร์มเพื่อให้เห็นคุณค่าของตัวเอง
ทั้งจากทีมเดิมที่จับตามอง หรือทีมใหม่ที่ลงเล่น ถ้าเล่นดีมักโดนเรียกกลับต่อรองราคายาก
ปัญหานี้มักเกิดกับพวกทีมเล็กยืมจากทีมใหญ่ซะมากกว่า (ไม่มีตังค์เซนต์) แฟนบอลก็เสียดาย

มาดู : ที่ผ่านมาลิ้วพูลยืมใครบ้าง เอาเท่าที่เกิดทัน



อาเนลก้า - หลายคนสงสัยทำไมทีมไม่เอา ทั้งที่ฟอร์มดี
อันนี้คนหายข้องใจกันหมด เมื่อได้เห็นฟอร์มของทีมเซเนกัลในบอลโลก 2002
นั่นคือ ดิยุฟ และ ดิเยา ฟอร์มดีมากจนลืมอาเนลก้ากันหมด เซ็นมาเป็นคู่ซะด้วย

มาสเคราโน่ - คู่ควร ตอนเซ็นได้ดีใจมาก และฟอร์มก็ดีแม้จากกันไร้เยื่อใยไปหน่อย
นูริ ซาฮิน - หวังว่าจะดี ไม่ไหว

วิคเตอร์ โมเสส - ฟอร์มไม่ดี,ไม่แย่ แต่กลับไปเชลซีเทพเฉย แต่ก็น่าจะเซ็นต์ดันไม่เอา
โอซาน คาบัค - ยืมมาด้วยความหวัง กองหลังเจ็บทั้งทีม กลายเป็น "คาบ้านรัว ๆ เป็นสถิติใหม่สโมสร"

อาตูร์ เมโล่ - ยืมมารักษาข่ายค่าเหนื่อยเป็นแสน การเมืองสโมสรมั้ย? คล้อปไม่แตะเลย แม้ช่วงหลังจะหายแล้ว

โรนัลด์ อารูโจ้ - หลายคนกำลังชอบใจกับฟอร์มการเล่น พยายามเชียร์ให้ซื้อ แต่ส่วนตัวดูกันไปยาว ๆ ก่อนจนครบสัญญายืมตัว
กลัวว่าวันนึงพลาดแล้วจะแตก ยิ่งประวัติจากทีมเดิม(บาซ่า)จิตใจบอบบาง ลิ้วพูลก็ไม่ได้ใจดีกับคนพลาดกันซักเท่าไรเหมือนกัน