เล่าก่อนว่า ผมใช้ยูทูปพรีเมี่ยมมาตลอด ซื้อรายปี ติดต่อกันมาก็ปีที่ 3 ล่ะ จริงๆก็ไม่มีอะไร พอหมดโปร ก็กำลังจะกดต่อพรีเมี่ยม อยู่ๆก็นึกสนุกว่า เอ๊ะ ถ้าเราไม่ต่อพรีเมี่ยมดูสักอาทิตย์ มันจะรู้สึกเป็นไงบ้างนะ วันนี้ครบอาทิตย์พอดี
สรุปกับตัวเองได้แบบนี้ครับ
ปล. ผมใช้ยูทูปเป็นความบันเทิง ดูคลิป ดูยูทูปเบอร์ ดูนุ่นนี่ช่องที่ชอบเป็นประจำ เฉลี่ยวันละ 1-2 ชั่วโมง
1 รู้ว่าตัวเองสมาธิสั้นลงเยอะ ดูคลิปยาวๆได้ไม่เกิน 15-20 นาที กดเปลี่ยนแล้ว (แต่ข้อนี้ไม่สมัครพรีเมี่ยมก็ไม่ต่าง)
2 โฆษณาเยอะชิบหาย เยอะแบบ บางคลิปทุก 5 นาที มี 1-2 ตัว แล้วบางตัวก็ยาว 30 วิ
3 ความอดทนน้อยลง รอไม่ได้ อย่างเห็นโฆษณาแค่ 10 วินาที ก็หงุดหงิดแล้ว บางครั้งก็อุทานดังๆก็มี

ไปๆมาๆ เอ หรือนี่เรากำลังเป็นโรคคือโรคของคนยุคใหม่จริงๆ รอคอยไม่ได้ หงุดหงิด สมาธิสั้น ตกผลึกกับตัวเองว่า จะลองพยายามอดทนต่อไป ลองดูว่า การหัดรอคอยหรือทนเห็นสิ่งที่ไม่ชอบบ้าง มันอาจจะช่วยพัฒนาชีวิตเราได้บ้างมั้ง ไม่รู้คนอื่นเป็นบ้างมั้ยหรือลองสังเกตตัวเองบ้างมั้ยครับ แลกเปลี่ยนกัน

ของผมโหลดพวกแอพดู youtube แบบไม่มีโฆษณามาแทน

ที่แน่ๆพวก Tiktok, Reel ใน Facebook (อันนี้โฆษณาบ่อย ผมเลยไม่เข้าไปดูแล้ว) ทำให้สมาธิสั้นลง

ผมเลยจำกัดเวลาเล่นรอบนึงไม่เกิน 5 นาที ไม่งั้นแปบๆดูดเวลาชีวิตไป 20-30 นาที เว้นแต่เจอคลิปดีๆ หรือไลพ์จากสาวน่ารักๆ

กลยุทธ์ Planned Obsolescence นี่มันพัฒนามาไกลมากๆ

ความไม่สะดวก ความตกรุ่นเล็กๆน้อยๆในบางเรื่องมันทำให้ผู้บริโภคทนไม่ได้

โฆษณาอะไรที่มันกวนใจ คนเสพคอนเทนต์ต้องยอมควักกระเป๋าจายให้แพลตฟอร์ม

เหล่านั้นเรื่อยๆเพื่อลบโฆษณาออกไปเพื่อความสบายใจ อัลกออริทึ่ม+ จิตวิทยาดิจิตอลล้วนๆ

คนยุคนี้โดนระบบดิจิทัลควบคุมชีวิตทุกมิติ ความอดทน+เวลา เป็นสิ่งล้ำค่า และหายากขึ้น

ฝันร้ายของคนฟังพอดแคสต์มาก
เคยเจอโฆษณา ททท. รอจนมันตัดไม่ไหว
ยกขึ้นมาดู อ้าว โฆษณา 7 นาที