ตั้งแต่สิงคโปร์ประกาศเอกราช มีรัฐบาลเพียงพรรคเดียวที่ชนะเลือกตั้งมาโดยตลอด

ถ้าไปดูประวัติจริงๆ ฝ่ายค้านสู้รัฐบาลไม่ได้เลย เพราะสิงคโปร์ออกกฎหมายที่ทำให้รัฐบาลได้เปรียบตลอด

การประท้วงทางการเมือง มีกฎหมายคุมเข้มมาก มีกฎหมายความมั่นคง และไม่ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงจริงสักครั้ง

สิทธิเสรีภาพตามประชาธิปไตยในการเห็นต่างทางการเมืองและประท้วงมีจริง แต่รัฐออกแบบระบบให้คุณมีสิทธิก็จริงแต่ทำไปก็ไม่คุ้ม และมีราคาที่ต้องจ่ายสูง

แต่ทำให้ประเทศเจริญพัฒนาได้ รัฐบาลมีเสถียรภาพ

ท่านว่าแบบนี้ถือเป็นตัวอย่างที่ดีไหม

ปล.สิงคโปร์กฎหมายโดยภาพรวมเขาดีนะ แต่เฉพาะการเมืองและความมั่นคงเท่านั้นเหละจะเป็นอีกแบบนึง

ต้องถามว่าแบ๊คอัพของโปโตกคือใคร

ส่วนตัวแล้วคิดว่า ในสมัยแรกๆ เป็นชาติที่เจริญขึ้นมาได้เพราะตระกูลหนึ่ง ซึ่งมีสายสัมพันธ์กับอเมริกาเป็นอย่างมาก เพราะจุดยุทธคือช่องแคบมะละกา มันปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าในยุคสงครามเย็นและยุคหลังจากนั้นที่อเมริกาครองโลก สิงคโปร์จะไม่เกี่ยวด้วย ในภูมิภาคนี้

ไทยก็ด้วย

แต่หลังจากนั้น ทุนมันก็เปลี่ยน ยิ่งช่วงหลังปี 2010 สิงคโปร์ก็คล้ายไทยคือ เปิดรับทุนจีนมากขึ้น

แต่สิงคโปร์ไม่ใช่ประเทศลูกค้า คุณนึกออกมะ มันเป็นประเทศพ่อค้า ที่มีหน้าร้านซึ่งเป็นทางผ่าน ไปเอาทรัพยากรประเทศอื่นผลิตแล้วก็มาปะๆปุๆนิดหน่อยแล้วส่งออก มีการส่งออกบุคลากร มีการไปลงทุนต่างประเทศแล้วเอากำไรเข้าบ้าน

แล้วถามว่าระบบพวกนี้ใครวางราก ก็ไอ้พรรคนั้นแหละ มันถึงแยกจากกันไม่ออก

คุณคิดว่าพรรคที่ทำให้ประชาชนมีอยู่มีกิน กับต้องรื้อระบบทั้งหมดเพื่อเสรีภาพความเท่าเทียมทางการเมืองที่ฝ่ายค้านอยากได้ อันไหนมันสมเหตุสมผลในทางการเลือกผู้แทนมากกว่ากัน

ไม่รู้ตอบตรงคำถามมั้ย

เริ่มแรกมันคือ เกาะจน ๆ ที่ไม่มีทรัพยากรห่าอะไรแทบสักอย่างเลย

มันไม่เหมือนกับพวกประเทศแอฟริกาจน ๆ ที่มันมีทรัพยากรให้คนชั้นบน exploit ได้แล้วอยู่แบบรวย ๆ สบาย ๆ ส่วนคนที่เหลือก็กดให้จน กดให้ไม่เจริญเอา(เพราะชนชั้นบนสบายแล้วนี่)

ตัดมาสิงคโปร์ที่ไม่มีอะไรเลย ถ้า Elite มันไม่ถีบประเทศขึ้นไป พวก Elite มันก็ไม่รอดเหมือนกัน มันเลยได้ผลลัพธ์ออกมาแบบสิงคโปร์ทุกวันนี้

มีที่สำคัญโครตๆเเบบโครตๆคือจุดยุทรศาาที่ตั้งเเละอเมริกา

อเมริกาเป็นประเทศเจ้าพ่อประชาธิปไตย แต่เวลาคุยธุรกิจชอบคุยกับเผด็จการนะ สังเกตไหม มันดีลง่ายดี

ผมว่าประเทศเขารู้ตัวเร็วว่าในประเทศที่ทำเกษตรกรรมลำบากและผลิตภัณฑ์จากทรัพยากรในประเทศไม่มีอะไรเลย
เลยทำให้ประเทศตัดสินใจเปิดรับการลงทุนจากต่างชาติไว ล่อตาล่อใจด้วยการลดข้อจำกัดหลายอย่าง ลดขั้นตอนการขอใบอนุญาตลง รัฐมีข้อบังคับสำคัญคือการให้บริษัทต่างชาติเข้ามาช่วยพัฒนาแรงงานในประเทศ

ที่สำคัญคือรัฐลงทุนกับประชาชนในประเทศเยอะมากโดยเฉพาะเรื่องการศึกษา รัฐเข้มแข็งคอรัปชั่นต่ำ+ประชากรมีคุณภาพ

ผมถึงได้บอกว่า ถ้าคนอยู่ดีกินดี ระบอบอะไรก็เหมือนกัน

แล้วถ้ามองเรื่องพื้นฐาน อย่างทรัพยากรคน ไทยควรเรียนรู้จากสิงคโปร์จริงๆนั่นล่ะ

ในด้านสังคมวัฒณธรรมอะไร มันเอื้อกว่า ไปเทียบกับฝั่งตะวันตก

ที่สิงคโปร์มันเวิร์ค บอกได้แค่ว่า "ประเทศเจริญได้แม้การเมืองไม่ยุติธรรม" ไม่ได้แปลว่า "มันเจริญเพราะการเมืองไม่ยุติธรรม"

คือคนมีอำนาจ ต่อให้เริ่มจากหวังดี แต่ถ้าไม่มีอะไรคอยคุม มันก็มีโอกาสค่อยๆ เอื้อให้ตัวเอง/พวกพ้องมากขึ้น ใช้เงินกับเรื่องที่ไม่คุ้มมากขึ้น แล้วคนอื่นก็ต้องมารับต้นทุนแทน

ที่สิงคโปร์ไม่เละเหมือนหลายประเทศ อาจเพราะเค้ามี function อื่นมาช่วยคุมตรงนี้ เช่น
- ระบบตรวจสอบเอาเรื่องคนโกงได้จริง จะทำอะไรก็ต้องคิดว่าตัวเองมีสิทธิโดนด้วย
- ผู้บริหารได้ผลตอบแทนสูง แถมมี incentive ผูกกับผลงานประเทศด้วย ทำประเทศดี ตัวเองก็ได้ประโยชน์
- ลงทุนในคนและโครงสร้างพื้นฐานมาตลอด จนคนคุ้นว่ารัฐต้องทำงานได้ระดับนี้ จะทำอะไรห่วยๆ คนก็ไม่ยอมง่ายๆ

ผมว่าต้องดูว่าอะไรทำให้คนมีอำนาจยังต้องทำเพื่อส่วนรวมด้วย ไม่ใช่เห็นแค่ว่าพรรคเดียวอยู่ยาวแล้วประเทศเจริญ เลยคิดว่าเอาบ้างแล้วจะได้เหมือนเค้า