ไปเดินมาเมื่อวานตอนเย็นครั้งแรกเลย เห็นคนบ่นของกินแพง เออแม่งแพงจริงแฮะ ชาเขียวนี่เจอแต่ 150+ ไปจนถึง 300 เลย ชาไทยแก้วละ 150+ แต่ขั้นสุดของผมคงร้านทาโก้ในโซลทรงวาดอะไรนี่แหละที่ติดเแม่น้ำ แผ่นเล็กๆ แผ่นเดียว กับคล้ายๆของทอด4ชิ้นเท่ากับนิ้วก้อย เกือบ400 แม่เจ้าเข็ดแล้วคิดในใจ มันจะรอดกันยังไงเนี้ยคนขายของย่านนี้

เห็นว่าค่าเช่าที่แพงมาก ก็ส่งผลกับราคาของกินโดยตรงอ่านะครับ

ทำไมต้องเกรง มันอยู่ไม่ได้ก็ช่างมัน

เหมือนบรรทัดทอง พอบูม คนเช่าเดิมก็ปล่อยเช่าต่อหลายทอด ทำให้คนเปิดร้านจริงโดนค่าเช่าแพงมาก ก็ทำให้ต้องขายของแพง

พอของแพง คนก็ไม่ซื้อ ร้านก็อยู่ไม่ได้

สิ่งที่ทรงวาดมีต่างจาก บรรทัดทอง คือ ทำเลริมน้ำ moodเมืองเก่า บรรยากาศที่ได้แถมยังเดินไปเยาวราชได้คนไปถือว่าพร้อมจ่าย

ถ้าจะกระแส ตกอาจจะมีแต่ถ้าจะให้เงียบแบบร้างคงยาก

บรรทัดทองมันยังมีพวกสตรีทฟู้ดราคากลางๆพยุงคนนะผมว่า ทรงวาดนี่เล็ก แคบ ของแพง ผมก็งงมันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวไปได้ยังไง

จริง ผมก็งง ฮิตได้ไง แต่เห็นชัชชาติกำลังทำสะพานคนเดินข้ามเจ้าพระยาจากทรงวาด ถ้าทำสำเร็จทรงวาดน่าจะคึกคักกว่านี้

มีแต่คนมาตักตวง ไม่ใช่ชุมชนเก่าแก่ ใครจะสนรอดไม่รอด

ผมอะไม่เข้าใจมากว่ามันฮิตได้ยังไง โซนย่านนั้นจริงๆมันไม่ได้เหมาะกับการเป็นสตรีทฟู้ดอะไรเลย
โอเคแหละว่ามันยังมีสถาปัตยกรรมยุคเก่าๆให้เดินอะไรพวกนี้อยู่ สมัยก่อนพวกที่ไปกันก็เป็นเด็กอาร์ทอะไรพวกนี้ซะเยอะมาก
แต่บอกเลยว่ามันไม่ได้เหมือนกับบรรทัดทองที่แม่งพยายามทำกัน

บรรทัดทองเนี่ย สมัยก่อนเลยมันก็ไม่ใช่โซนคนเดินแบบนี้ สมัยก่อนมันเป็นโซนผสมระหว่างเซียงกงกับโซนสวนหลวงเก่า ซึ่งไอสวนหลวงเก่านี่มันเป็นร้านคนจีนอากงอาม่ามาขายของกินกัน แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดเป็นถนนทั้งเส้นเหมือนเยาวราชเวอร์ชั่นมินิขนาดนี้ แล้วพอมันเริ่มฮิต (อาจจะด้วยการโปรโมทหรือกระแสของร้านเจ๊โอว ซึ่งร้านมันก็อยู่ของมันมาจะสิบกว่าชาติละมั้ง) ก็เริ่มขยายกลายเป็นยึดแม่มทั้งเส้นเลย แล้วก็ลามไปด้านหลัง (ก็คือโซนสวนหลวงเก่านั่นแหละ) สุดท้ายแล้วที่มันตายก็เพราะจุฬาฯอัพราคาค่าเช่าที่จนคนแก่ๆที่เขาทำอาหารอร่อยจริงๆจังๆอะอยู่ไม่ไหวแล้วก็ย้ายออกไป (ส่วนมากก็เลิกเลยเพราะลูกหลานไม่รับต่อ ไอที่รับต่อถ้าอร่อยเหมือนเดิมจริงๆก็ยังอยู่ที่เดิมแหละ แต่ส่วนมากไม่อร่อยแล้วก็กระจายไปอยู่ที่อื่นๆแทน) ไอที่อยู่กันเนี่ยคือพวกที่ถ่ายแกรมอร่อยแต่รสชาติจริงหมาไม่แดก ช่วงแรกๆเปิดใหม่ๆมีคนแห่กินอยากรู้รสชาติ พอรู้ว่าหมาไม่แดก คนเขาหาย สักพักเจ๊ง เซ้งต่อ วนลูปไปแบบนี้เรื่อยๆ

ไอทรงวาดเนี่ยอยู่ดีๆมันฮิตเพราะอะไรก็ไม่รู้ สมัยก่อนก็ไม่ได้มีของอร่อยอะไรมากแต่แรกอยู่แล้ว มันเป็นโซนคนจีนยุคอากงอาม่าอยู่กัน เขาก็งงชิบหายว่าทำไมอยู่ดีๆจากบ้านโซนเงียบๆ (ไม่ได้เงียบมากแบบชานเมือง แต่ถ้ามองว่ามันอยู่ย่านสำเพ็งมันก็ถือว่าเงียบอยู่แล้ว) กลายเป็นสตรีทวอร์ค ถ่ายแกรมอะไรงี้ไปได้วะ คน local ก็บ่นแบบเดียวกับบรรทัดทอง คือร้านอร่อยมันอยู่ยาก ถ่ายแกรมไม่ขึ้นอะ (หนมจีบตรงหน้าเซเว่นใกล้ท่าเรือราชวงศ์อะ อันนั้นแม่งหน้าตาก็ไม่ได้ดีแต่มันอร่อย เสียดายว่าพอรุ่นลูกแล้วฉิกโฉ่วมันดรอปก็เลยไม่ได้กินเท่าไหร่ละ แพงด้วยแหละ เลิกกินตอนมันขึ้นเป็นลูกละ 4 บาท สมัยก่อน 2 บาทเอง)

แล้วสิ่งที่ผมเกลียดสุดเลยของสองย่านนี้นะ คือร้านแม่งชอบเสร่อรีโนเวทเปลี่ยนหน้าตามันจนไม่เหลือเคร้าโครงเดิม บ้านเดิมๆมันมีเสน่ห์ของมัน งานออกแบบดีไซน์ห้องแถวสมัยแบบทวดปู่ทวดไรงี้ ทุบแม่งหมดทำเป็นทรงเสร่อๆเน้นถ่ายลงแกรม ทำไปเพื่ออะไรก็ไม่รู้ แล้วร้านแม่งก็อยู่ได้แปปเดียวเพราะแม่งไม่เคยอร่อยจริงสักร้าน เซ้งต่อแล้วก็ทุบใหม่ ทุบวนแม่งอยู่แบบนั้น บ้านแม่งก็ไม่ได้อายุน้อยๆ สักวันถล่มทับแม่งตายหองจะได้เลิกเห่อกันสักที

ยิ่งทรงวาดเนี่ยเขาพยายามอนุรักษ์ชิบหายก็เสือกจะมีบางหลังทุบให้มันดูเสร่อ (ไอบรรทัดทองนี่ไม่คาดหวังอะไรกับจุฬาหรอก ศาลเจ้าแม่แม่งยังกล้าทุบ จะไปคาดหวังอะไรกับเรื่องมันอนุรักษ์ห้องแถว ทุกวันนี้ไอที่ทำใหม่ทรงจีนจ๋าๆแม่งมีประโยชน์แค่ไว้ถ่ายรูปยังกะเมืองจำลอง ควายแท้ๆไม่มีวัวผสมเลย) ก็เลยหงุดหงิดว่าไอนิสัยแกรมจ๋าของคนไทยนี่มันจะไปหยุดตรงไหน

ปล. อนาคตโปรโมทห้วยขวางเลยก็ได้มั้ง

ทรงวาดมันเหมือนที่ที่ พวกอินฟลู หรือ พวกร้านแรกๆ เค้าหาทำเลใหม่กัน เพราะบรรทัดทองมันแพง

แล้วพวกร้านกาแฟ คาเฟ่อะไรก็อยู่แถวๆ เยาวราชกันเยอะ แต่เหตุผลที่แน่ชัดไม่รู้นะ

รู้แต่ว่าพวกร้านแรกๆที่ไปลงกัน ตามๆเจ้าของร้านหลายๆคนส่วนใหญ่เป็นเพื่อน วงหมู๋อินฟลูทั้งนั้นเลย

โรงกลั่นเนี้อ บลาๆ แต่ก็พัฒนากันจนแปลกใจที่ร้านพวก le labo margiela พวกนี้ยอมไปลง การเดินทาง หรือรถส่วนตัว ผมว่าโครตลำบาก แต่ถ้ามองคนก็ไปเดินเยาวราชได้เดินมาอีกนิดก็ทรงวาด ส่วนตัวผมก็มองว่า เยาวราชก็ไม่น่าไปเหมือนกัน

ส่วนทรงวาดเหมือนแค่สร้างมาให้เดินต่อจากเยาวราชอีกที ได้อนิสงค์เยาวราชไม่ถูกปาก แต่ของก็แพงอยู่ดีทรงวาด เพราะไม่ได้มีร้านสตรีทฟู้ดดั้งเดิมขนาดนั้น เหมือนร้านปั้นมาใหม่ราคาก็แพง

อยู่ในช่วงบูมเกินความจริง
ตอนนี้เห็นแต่ป้ายโฆษณา กับ ป๊อปอัพโฆษณา
แล้วคนก็ไปต่อคิวถ่ายรูปกับป้ายโฆษณานั้นๆ

จะมาถามเหมือนกันว่าเกรงทำไม

อยู่ไม่ได้ก็คือไม่ได้ เดี๋ยวก็มีที่ใหม่ให้ไปกิน

ทุกอย่างมันก็กลไกตลาด ตรงไหนดีมันก็อยุ่ได้ ไม่ดีก็มากอบโกยแล้วหายไป แค่นั้น
แต่ละคนเขาก็รับผิดชอบตัวเขาเอง เราคนเสพจะไปไหนก็ได้อยูแล้วปะ

อันไหนมันจะของจริงของปลอม อันไหนมันจะไวรัล อันไหนมันจะแค่เห่อตามกระแสอินฟลู
มันก็ไม่ใช่ปัญหาของเราป่าวนะ

ตอนบรรทัดทองก็ทีละ กูรูเศรฐศาสตร์โซเชียลออกมาอ่านเกมวิเคราะห์ห่าเหวอะไรกันเต็มไปหมด
คอมเม้นแต่ละแพลทฟอร์ม มีแต่ผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารธุรกิจร้านอาหารเกลื่อนไปหมด

ไม่ต้องเกรงหรอกครับ อยู่ไม่ได้ก็เวียนเปลี่ยนไป เดี๋ยวกลไกก็ปรับตัวเอง มันอยู่ช่วงโกยได้โกย ทั้งคนขายและคนให้เช่าพื้นที่

แต่จะไม่สนใจทำไมว่าต้องกินแพงกินถูกในเส้นทรงวาดในเมื่อถ้าอยากกินราคาโอเค อร่อย ก็แค่เดินทะลุมาเยาวราชก็มีให้กินเต็มเลยอยู่ดี

อยู่มา30ปีเมื่อก่อนแทบไม่มีใครสนใจ ยิ่งเลยมาทางจักรวรรดิทางนั้นมีแต่ตึกร้าง ไม่เข้าใจว่ามันบูมได้ยังไง

ไอ้ตอนก่อนที่ นิตยสารระดับโลกนั้นมันจะให้ที่1ถนนชิคๆ ราคามันขนาดนี้มั้ย สมัยยี่สิบกว่าปีก่อนเคยทำงานตรงตึก cat เคยผ่านบ้าง แต่ไม่เคยแวะ ยังมองไม่ออกว่ามันมาถึงจุดนี้ได้ไง เฉียบแหลมมาก