ส่วนตัวคิดว่าไทยเราเร็วนะเรื่องเทคและการที่บริษัทใหญ่ลงมาเล่นทำให้ผู้เล่นรายย่อยตายหมด

ธนาคารก็โดนแล้ว รายย่อยก็คือการจ้างงานและสาขาลดลง

ร้านมือถือย่อยก็โดนแล้ว

เสื้อผ้า ของใช้ ไม่เหลือ

ยา ก็ disrupt กันเองในวงการมานาน ตอนนี้ บ.ยาเหมือนหลากหลายแต่ทุนใหญ่ในโลกจริงๆมีไม่กี่เจ้า ถือหุ้นกันไปมา

บ้านสำเร็จ บ้านโครงการ ก็เหมือนจะเป็นเป้าหมายใหม่ของคนรุ่นใหม่ไปละ ไม่มีใครจ้างช่างแถวบ้านมาสร้างบ้านตัวเองเท่าไร

ตอนนี้เท่าที่คิดก็ บริการรัฐบางอย่าง กับการขนส่งแล้วก็อาหาร

บริการรัฐมันจะมีช่วงที่แน่นและเบาต่างกัน ตรงนี้ผมว่าถ้าใครทำ solution เช่นการช่วยนัดคิว การขนส่ง แล้วทำเป็นระบบจริงๆ มันจะช่วยได้เยอะเลย แต่ไม่รู้ว่าช่องทางทำกำไรมันอาจจะยากเกินไปหรือเปล่า

คือไม่ได้เข้าไปยุ่งในระบบรัฐถึงขั้นข้อมูล PDPA แต่เอาเท่าที่ได้

อาหารก็มีพวกนายทุนที่พยายามกำจัดตู้เย็นและตลาดนัดออกไปด้วยอาหารแช่แข็ง แต่ก็นั่นแหละ คนไทยเราก็รสนิยมและความหลากหลายทางอาหารเยอะพอสมควร มันเลยยังไม่เป็นโมเดลแบบอเมริกัน แต่ในอนาคตก็ไม่แน่ ถ้าราคาอาหารปลีกและมีค่าขนส่งมันแพงขึ้นเรื่อยๆ คนในเมืองรุ่นใหม่ก็อาจจะเสพติดอาหารสำเร็จรูป แช่แข็งมากขึ้น

ส่วน ตจว จุดแข็งคือปลูกอะไรก็ขึ้น ทำให้อาหารหลายอย่างยังถูก บางคนยังปลูกเพื่อเป็นงานเสริมอะไรแบบนี้ ก็ยังพอเป็นพื้นที่ให้นายทุนไปยึดครองได้แค่เมล็ดพันธุ์ หรืออาหารบางอย่างที่มันยูนีคจริงๆอย่างผักแกล้มลาบ นายทุนก็คงไม่สน

ประชาธิปไตย