ชื่อตอน: จุดอ่อน
- เริ่มตอนด้วยการที่โซโลปล่อยฮาคิราชันออกมาเป็นคลื่นขนาดใหญ่ เหมือนกับช่วงท้ายของตอนที่แล้ว ซอมเมอร์สมองมาที่โซโลด้วยความหวาดกลัวจนน้ำตาเล็ด 555
ซอมเมอร์ส: อ๊ากกกกกกกก~!!!
โซโล(คิดในใจ): เข้าใจแล้ว...!!!
ซอมเมอร์ส: จบกัน... ชีวิตฉันต้องจบสิ้นแน่ๆ !!!
- ซอมเมอร์สวิ่งเหยียบหัวโซโลแล้วพุ่งผ่านเขาไป ก่อนจะกระโดดลงจากเรือของคนยักษ์ แต่โซโลก็กระโดดตามไปทันที
โซโล: มันสายไปแล้วล่ะ...
ฟึ่บ!!!
- ตอนนี้โซโลกำลังไล่ตามซอมเมอร์ส สีหน้าของซอมเมอร์สคือหลุดมาก 555 เขากลัวจนขี้หดตดหายและร้องไห้ไม่หยุด
ซอมเมอร์ส: ออกไปให้พ้นนะ!!!
- เราจะได้เห็นตาของโซโลลุกเป็นไฟพร้อมกับยิ้มราวกับปีศาจ
ซอมเมอร์ส: อ๊ากกกกกกกก!!!
- มีเสียงเอฟเฟกต์ดังกึกก้อง "ตูม!!!" ซึ่งแสดงถึงแรงกระแทกอันหนักหน่วงและรุนแรง แต่ฉากก็ตัดจบไปก่อน โดยที่เรายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น
- ฉากตัดไปยังกลุ่มของบรู๊ค และ กุนโกะ/ชูริ
บรู๊ค: องค์หญิงชูริ...!!
ชูริ/กุนโกะ: อึก...
บรู๊ค: ผมไม่ได้จะทำอะไรนะครับ!! ได้โปรดอย่าเพิ่งขยับตัวมากเลย!! คุณเพิ่งจะถูกแช่แข็งจนแข็งมาเมื่อครู่นี้เองนะ!!
ชูริ/กุนโกะ: แฮ่ก... แฮ่ก...
จินเบ: ระวังไว้นะ บรู๊ค...
บรู๊ค: ......เอ่อ...... พอจะช่วยแนะนำตัวเองหน่อยได้ไหมครับ?
ชูริ/กุนโกะ: แฮ่ก... แฮ่ก...
- ชูริมองหน้าบรู๊คและจดจำเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ณ ปราสาทเอสเปเรีย คืนที่ราชารูเวนสิ้นชีพ
ชูริ: ท่านพ่อ~~!!
รูเวน: เรื่องนี้มันเหลวไหลสิ้นดี!!!
บรู๊ควัยหนุ่ม: ลูกพี่!!!
- จากนั้นเราจะได้เห็นเงาร่างของใครบางคนนอนอยู่บนพื้น โดยมีอิมยืนอยู่ข้างๆ ร่างนั้นฉากไม่ได้แสดงให้เห็นชัดเจน แต่คาดว่าน่าจะเป็นชูริตอนกำลังจะตาย (ยังตีความได้หลายแบบ อาจเป็นแก่ใกล้ตาย หรือ อาจจะเป็นช่วงสาวแต่ใกล้จะตาย)
ชูริ: ท่านอิม... หนูอยากมีชีวิตอยู่...!!
(ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน)
- ชูริ/กุนโกะ หลับตาลงด้วยความเจ็บปวดและหอบหายใจอย่างหนัก
ชูริ/กุนโกะ: แฮ่ก... แฮ่ก... อึก?!!
นามิ: เธอดูเหมือนกำลังทรมานอยู่เลยนะนั้น...
บรู๊ค: ถ้าเธอเป็นศัตรูจริงๆ เธอคงไม่มีความรู้สึกแบบนั้นหรอก...!! เป็นคุณจริงๆใช่ไหมครับ!? องค์หญิงชูริ!! ผม... ผมเคยไม่อาจยกโทษให้คุณกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้...!! แต่ถ้าหากสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นสิ่งที่เกินกว่าที่คุณจะควบคุมได้...... ถ้าอย่างนั้นมันก็คงเป็นเรื่องที่เจ็บปวดสำหรับคุณเหมือนกัน... ใช่ไหมครับ?!
ชูริ (ความทรงจำ): สงครามกำลังจะจบลงแล้วนะ... บรู๊ค... นายไม่ดีใจเหรอ?
บรู๊ค: ค่อยๆนึกสิครับ ช่วงเวลาหลายปีเหล่านั้นคงไม่อาจสรุปได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ...!! อ๊ะ จริงด้วย...... ผมขอแนะนำตัวเองก่อนนะครับ... ตัวผมคือ... อดีตหัวหน้ากลุ่มอัศวินแห่งอาณาจักรเอสเปเรีย — "ฮัมมิ่ง บรู๊ค"! ด้วยเหตุผลบางประการ ตัวผมได้ตายไปแล้วครั้งหนึ่งเมื่อ 50 ปีก่อน...!! และได้มีชีวิตอยู่ต่อในสภาพที่มีแต่โครงกระดูกนับแต่นั้นมา ถ้าจะให้ผมพูดตรงๆล่ะก็...!! ผมเชื่อว่าคุณคือองค์หญิงชูริ อดีตองค์หญิงแห่งอาณาจักรเอสเปเรีย... ใช่ไหมครับ...?!
กุนโกะ/ชูริ: แฮ่ก... แฮ่ก... ฉันคือ...
(ฉากย้อนอดีต)
- ฉากตัดไปที่ห้องแห่งบัลลังก์ว่างเปล่า อิมกำลังนั่งอยู่บนนั้นและพูดคุยลงมาจากเบื้องบนกับคนร่างในชุดคลุม ซึ่งน่าจะเป็นแชมร็อกและกุนโกะก่อนที่พวกเขาจะลงไปยังเอลบัฟ
อิมุ: มีอะไรอยู่ที่ "เอลบัฟ"? มูคิดว่าราชาที่ว่าง่ายเหมือนฮาราลด์คงไม่มีทางปรากฏตัวขึ้นมาอีกเป็นแน่... แต่พวกเราต้องการ "กำลังทหาร" จงเปลี่ยนพวกยักษ์ให้กลายเป็นทาสซะ
(กลับมาปัจจุบัน)
กุนโกะ/ชูริ: ฉันคือ... เผ่ามังกรฟ้า แห่งตระกูลมัมเมเยอร์... กุนโกะ!!!
- กุนโกะพูดออกมาทั้งน้ำตาพร้อมกับตัวสั่น มือของเธอกุมแขนซ้ายเอาไว้แน่น เธอกำลังนึกถึงเครื่องหมายพันธสัญญาของอิม
บรู๊ค: .....!! แต่เรื่องนั้นมัน...
ชูริ (ความทรงจำ): ฉันชอบเพลงของบรู๊คที่สุดเลย!!
บรู๊ค: ได้โปรดเถอะครับ!! ถ้าอย่างนั้นน้ำตาเหล่านั้นมันหมายความว่ายังไงกัน!? ดูสิครับ!! นี่ผมเอง!! ทั้งวัว ทั้งกบ ทั้งทาส และราชา ♪ ...ยามเมื่อพวกเราตาย...♪
- กุนโกะสร้างดาบขึ้นมาจากลูกศรด้วยพลังผลปีศาจของเธอ แล้วฟันลงบนพื้นตรงกลางระหว่างตัวเธอกับบรู๊ค
ชูริ/กุนโกะ: หุบปาก!! อย่าเข้ามาใกล้มากกว่านี้นะ!!!
บรู๊ค: ดูนั่นสิ ท่าจับดาบนั้น!! ผมเป็นคนสอนคุณเองไม่ใช่เหรอครับ!?
- กุนโกะยังคงร้องไห้ไม่หยุด จากนั้นเธอก็ดึงหมวกขึ้นมาใส่เพื่อบดบังดวงตาของตัวเอง
ชูริ: ฉันไม่รู้จักคนอย่างแกหรอก!!
(หมายเหตุผู้แปล: ชูริใช้คำว่า "แก" (Kisama) ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งเป็นคำสรรพนามเรียกอีกฝ่ายที่หยาบคายมาก)
บรู๊ค: องค์หญิงชูริ!!!
- ฉากตัดไปยังห้องลับด้านหลังห้องสมุดนกฮูก
- พวกเขาเปิดหีบใบยักษ์ที่ส่งตกทอดมายังบิโบลจากคุณตาของเขา ช็อปเปอร์ โรบิน และเซาโล มองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน แต่สิ่งของภายในหีบยังคงไม่ถูกเปิดเผยให้ผู้อ่านอย่างเราได้เห็น
เซาโล: ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา สิ่งนี้คือ......? มันคือ... สิ่งที่พวกเรากำลังต้องการอยู่ในตอนนี้อย่างนั้นเหรอ?
บิโบล: ฮูก-ฮู้วววว-ฮูก-ฮูก!
ช็อปเปอร์: ถ้าให้สรุปสั้นๆ ...... กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว บนเกาะแห่งนี้...
บิโบล: ฮูก-ฮู-ฮูก-ฮู-ฮู~โฮ-ฮูก! โฮ-ฮู-ฮูก-ฮูก-ฮู-ฟู-ฮู-ฮู้ววว~~...
ช็อปเปอร์: เขาบอกว่าเคยมีผู้หญิงมนุษย์คนหนึ่งชื่อ "ลิลลี่" อาศัยอยู่ที่นี่—
โรบิน: ลิลลี่?
(หมายเหตุ: ในฉากนี้มีการเอ่ยถึงเพียงแค่ชื่อ "ลิลลี่" (リリィ) เท่านั้น โดยไม่มีการระบุนามสกุล ซึ่งเป็นตัวสะกดคาตาคานะของคำว่า "ลิลลี่" เดียวกันกับชื่อ เนเฟลตารี ดี. ลิลลี่)
- ฉากตัดไปยังหมู่บ้านทิศตะวันตก พวกยักษ์ยังคงพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อช่วยเด็กๆที่เหลืออยู่จากเทพแห่งฝน "ซาซ่า”
ยักษ์: เหลือเด็กที่ต้องช่วยอีกกี่คน?!
พวกยักษ์: ยังเหลืออยู่อีก 4 คน!!
- เด็กทั้งสี่คนนั้นคือ โคลอน, อิลวา, บยอร์น และโยฮันนา
เด็กๆยักษ์: ช่วยพวกเราด้วย!!
โคลอน: แม่ครับ ผมขอโทษ~~~!!
ริปลีย์: โคลอน!! อย่าร้องไห้!! แม่สัญญาว่าจะช่วยลูกให้ได้!!
อิลวา: คุณทวด!!
ยาร์ล: อิลวา...!!
บยอร์น: พี่ชาย~~~!!
โร้ด: บยอร์นจัง!! เมนคนโปรดที่สุดของฉัน!!!* ฉันจะช่วยเธอให้ได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ยอม
(หมายเหตุ: โร้ดใช้คำศัพท์โอตาคุอีกแล้ว คือคำว่า 「最推し」 (sai-oshi) ซึ่งไม่ใช่คำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นมาตรฐานในพจนานุกรม แต่เป็นคำสแลงที่ใช้กันแพร่หลายในวัฒนธรรมโอตาคุ/แฟนด้อม โดย 「最」 (sai) แปลว่า "ที่สุด" ส่วน 「推し」 (oshi) หมายถึง ตัวละครหรือคนที่ชอบและคอยสนับสนุน เมื่อรวมกันจึงหมายถึง "ตัวละครเมนอันดับ 1 ในดวงใจ" หรือ "คนโปรดที่สุด")
โยฮันนา: อาจารย์แองจี้~~~!!
แองจี้: อดทนไว้นะ โยฮันนา!! ฉันไม่มีวันให้อภัยไอ้พวกเวรนี้แน่!!
- ฉากตัดมาที่ ซันจิ ปะทะ กิลลิ่งแฮม
- กิลลิ่งแฮมอยู่ในร่างไฮบริด โดยมีหัวเป็นกิเลนและท่อนล่างเป็นมนุษย์
กิลลิ่งแฮม: วะฮะฮ่า! ไปเลย "เทพแห่งฝน"!! ซอมเมอร์สกำลังรออยู่ที่ท่าเรือ!!
- เราจะเห็นซันจิโผล่ขึ้นมาจากกองซากปรักหักพังเบื้องล่าง
ซันจิ: แกคิดว่าจะชนะได้ทั้งที่มองไปทางอื่นอย่างนั้นเหรอ...!? น่าสมเพชสิ้นดี... แฮ่ก... แฮ่ก...
กิลลิ่งแฮม: นี่ยังยืนไหวอยู่อีกเหรอเนี่ย ไอ้ซันจิ?!
ซันจิ: แฮ่ก... แฮ่ก...!!
- เราจะเห็นเลือดไหลหยดจากใบหน้าของซันจิ... จากนั้นเขาก็พุ่งตัวเข้าหากิลลิ่งแฮม
กิลลิ่งแฮม: ——มันจบไปแล้ว ไม่ใช่หรือไง? ต่อให้แกจะพยายามอีกกี่ครั้ง!! ไม่ว่าจะกี่ครั้ง!! ผลลัพธ์มันก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงหรอก!!!
ซันจิ: "อีฟริต จัมบ์"
- ซันจิหมุนตัวกลางอากาศและเตะเข้าที่ลำตัวของกิลลิ่งแฮมอย่างหนักหน่วงจนร่างกายของมันขาดสะบั้นเป็นสองท่อน
กิลลิ่งแฮม: ก๊ากกกกกก!!!
ซันจิ: สกาย เทเบิล...
กิลลิ่งแฮม: ดูแกสิ...!! แกไม่มีมัน!! วะฮะฮ่า! ฮาคิราชันยังไงล่ะ...!!! ท่านั่นมันก็เร็วดีอยู่หรอก... แต่นี่คือขีดจำกัดพลังของแกแล้ว จุดจบของ "แมลง" มันน่าสมเพชแบบนี้เองสินะ...!! นับจากนี้ไป พวกลูกหลานยักษ์แห่งเอลบัฟจะต้องรับใช้พวกเรา...และหลังจากนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะ...!!!
- ซันจิหมุนตัวอีกครั้งแล้วเตะเข้าที่ใบหน้าของกิลลิ่งแฮม
กิลลิ่งแฮม: อ๊ากกกกกก!!!
ซันจิ: คิก คอร์ส!!!
- ลูกเตะหมุนตัวของซันจิฉีกร่างของคิลลิงแฮมออกเป็นชิ้นๆ แต่กิลลิ่งแฮมยิ้มและฟื้นฟูร่างกายกลับมา เขาสลับไปใช้ร่างไฮบริดอีกแบบหนึ่ง — ท่อนล่างเป็นกิเลนและท่อนบนเป็นมนุษย์
กิลลิ่งแฮม: วะฮะฮ่า!! ยอมรับความจริงซะเถอะว่าต่อให้แกจะพยายามอีกกี่ครั้ง มันก็ไร้ประโยชน์ ไอ้ไพร่เอ๊ย!!! เจ็บปวดล่ะสิ?! ที่ได้รู้ถึงความอ่อนแอของตัวเอง!! และต้องโดนแทงล้มลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยหอกที่สร้าง "โลก" ขึ้นมา!!
- กิลลิ่งแฮมยิงเลเซอร์ออกจากปลายหอกลองกินุสเข้าใส่ซีกซ้ายของซันจิ
กิลลิ่งแฮม: “ลองกินุส” นี้คือ... "อสนีบาตแห่งพระเจ้า" ยังไงล่ะ!!!
- ขณะที่ซันจิร่วงลงมา เขานึกถึงคำพูดที่กาบันเคยพูดไว้กับเขา
กาบัน: นายมีคุณสมบัตินะ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง นาย... มีนิสัยที่ชอบดูถูกตัวเอง ชอบด้อยค่าตัวเองอยู่...
(ตัดกลับมาปัจจุบัน)
ซันจิ: หมายความว่ายังไงกัน ตาแก่...?! ...ด้อยค่าตัวเองอย่างนั้นเหรอ?!
- กิลลิงแฮมยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของซันจิ
กิลลิ่งแฮม: แกนี่อึดจริงๆ ... ฉันยอมรับให้แค่เรื่องนี้ละกัน ร่างกายแกทำมาจากเหล็กหรือยังไง?
- ซันจินึกถึงฉากต่างๆในอดีตที่เขาเคยเสียสละตัวเองเพื่อผู้อื่น
ซันจิ: ด้อยค่าตัวเองเหรอ? ฉันไม่เคยตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้นเลยสักนิด...
ซันจินึกถึงฉากที่อยู่กับลูฟี่ในตอนภัตตาคารบาราติเอ:
ลูฟี่: การตายมันไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณใครหรอกนะ!!
ซันจินึกถึงฉากที่เสียสละตัวเองตอนสู้กับเอเนลในภาคสกายเปีย
ซันจิ: ไปซะ!!!
ซันจินึกถึงฉากที่เสียสละตัวเองต่อคุมะในภาคธริลเลอร์บาร์คที่เขาเตรียมใจจะรับแทนโซโลและยอมให้คุมะตัดหัวเขาไป
ซันจิ: ฉันจะทำให้แน่ใจเองว่าจะได้ตายอย่าง "สมเกียรติ" ตรงนี้...!!!
ซันจินึกถึงฉากที่เสียสละตัวเองในภาคโซล ที่ยอมปล่อยให้เพื่อนๆ หนีออกจากร่างของเบจ
ซันจิ: ไปซะ!!!
ซันจีนึกถึงบทสนทนาน้ำตานองกับลูฟี่ในภาคเกาะโฮลเค้ก:
ซันจิ: ฉันคิดว่าการสละตัวเองเป็นทางเดียวที่จะแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้องได้...!!
กิลลิ่งแฮม: สรุปว่าแกเป็นกุ๊กสินะ... ซันจิ? มันเป็นโลกที่ฉันไม่รู้จักเลยจริงๆ พวกโลกเบื้องล่าง... กินอะไรกันถึงมีชีวิตอยู่ได้?
- กิลลิ่งแฮมแทงหอกใส่ไหล่ขวาของซันจิ
ซันจิ: อ้ากกกก!!!
- ทันใดนั้น ซันจิก็เบิกตากว้างเหมือนเริ่มนึกอะไรบางอย่างออก
เสียงเอฟเฟกต์: ตึก♪ ตึก♪ ตึก♪ (เสียงดนตรีเต้นรำของพวกกะเทยในอาณาจักรคามาบัคกะ)
ซันจิ: หา...? อ๊ากกก!! แย่แล้ว...!!
คิลลิงแฮม: เฮ้ย... เป็นอะไรไป?
เสียงเอฟเฟกต์: ตึก♪ ตึก♪ ตึก♪
(หวนนึกความหลัง)
อิวานคอฟ: อื้มมม~ฟุฟุฟุ... ฉันมั่นใจว่าเคยบอกเธอไปแล้วใช่ไหมล่ะ...? ♡
ซันจิ: ไม่นะ!! ประตูแห่งความทรงจำที่ฉันปิดผนึกไว้มันกำลังจะเปิดออกแล้ว...!! ถอยกลับไปนะ ไอ้บ้านี่!!
(ย้อนความหลัง)
- เราจะได้เห็น อิวานคอฟ ในฉากสุดท้าย
อิวานคอฟ: ฉันบอกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วไง ซันจิบอย♡!
เธอน่ะมี "จุดอ่อน" ที่ร้ายแรงอยู่นะย่ะ!!!
นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกเธอยังไงล่ะ!!! ยี๊ฮ๊าาา!!!
ข้อความทิ้งท้าย: มันจะเกิดขึ้นจริงไหม...?! "ปาฏิหาริย์"?
จบตอน
สัปดาห์หน้าไม่งด

ที่มา........เฮียแชมร็อก

ดูเหมือนซันจิจะมีฮาคิราชันย์แล้ววว

เผยด้านนั้นออกมาสิ ด้านที่นายเป็นกระเทยนะ

ไม่ใช่ว่าซันจิมันจะใช้ฮาคิราชันได้ตอนเปนร่างกระเทยนะ

ลูกชังยังไงก็เป็นลูกชัง ขอร้องเถอะท่านอาจารย์อย่าทำแบบนี้กับซันจิผมเลย มันจะเสียตัวละครเอาน่า

อจ. ควรบัฟซันจิให้ใกล้เคียงโซโรได้แล้ว

ตั้งแต่ Time Skip โซโรทิ้งม้วนไม่เห็นฝุ่นเลย

บทซันจิมันเจ้าชายขี่ม้าขาวอยู่แล้ว ยังไงก็ต้องมี ไม่งั้นตีกันบนเรือกับโซโลไม่ได้

โซโล​ อย่างกับระดับ​ 4​ จักรพรรดิ

ซันจิ​ ยังดูเหมือนระดับซูเปอร์รุกกี้อยู่เลย

ซันจิ : (นึกย้อนอดีตจบ) ถึงเวลาปลดล็อกตัวเองเพื่อลูฟี่แล้วสินะ ลาก่อนขาดำซันจิคนเก่า ถึงเวลาแล้ว "เพลงหมัดกระเทยคาบาเร่" (เราจะเห็นสายฟ้าสีดำที่หมัดกระเทยของซันจิ)

credit เพื่อน forward มาจากไหนไม่รู้