เห้ย man ใน ss เราคือเพื่อนกัน เปน กลจให้น่ะ เเม่ท่าน e3 ใช่ป่าว ผมว่าท่านทำดีแล้วสุ้ๆขยันๆไป ส่งให้พอเปนนิดหน่อย

เข้าใจเลยครับท่าน ถ้าเป็นผม ผมก็ทำแบบท่านนั่นล่ะ

ท่านเข้าใจผิดแล้วครับ ผมก็คนนึงนี่แหละ กว่าจะเปลี่ยนแม่ผมได้ โครตเหนื่อย ใช้เวลาหลายปีจัดๆ

แต่ตอนนี้ท่านก็ปลงได้แล้ว อยู่แบบมีความสุขในทุกๆวัน

ก่อนหน้านี้ แม่ผมก็จะอารมณ์แบบ กุอาบน้ำร้อนมาก่อน กุเลี้ยงเมิงมาด้วยสองมือ สองเท้า อย่ามาสอน บลาๆ

แต่ทุกครั้งที่มีปัญหาไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็ก สายแรกที่แกจะโทรหาคือ ผม

ส่วนเรื่องมรดก ผมคล้ายๆ จขกท เลย มีที่อยู่ ตจว. มีมรดกยาย ปู่ยกที่ให้

แต่ตัวผมเองอยู่ กทม 100% ผมก็ยังบอกแม่เลยว่า มรดกยายที่ยกให้แม่ แม่ก็จัดการซะ เราไม่ได้ใช้ประโยชน์จากที่ตรงนั้น ก็เอาไปขายแล้วเอามาใช้หนี้ใช้สินให้หมดจะดีกว่า (ทุกวันนี้ผมเป้นคนผ่อนจ่ายให้) ส่วนที่ของปู่ผม ผมก็บอกว่า ให้ญาติฝั่งโน้นเถอะ (ผมมีลูกพี่ลูกน้อง 2 คนที่อยู่กับปู่) เพราะผมคงไมไ่ด้ใช้ประโยชน์อะไร จะทำนาทำสวนก็คงไม่ เพราะชีวิตผม อยู่กับ technology เป็นหลัก ให้กับคนที่เขาได้ใช้ประโยชน์จริงจะดีกว่า

ใดๆก็ตาม ผมก็ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะเปลี่ยนความคิดแม่ผมได้ แต่ถ้าแบบ แม่ จขกท ผมก็ไม่เอาอะ
หลายๆมู้ก่อนหน้านี้ ผมก็ตอบแนวเดียวกัน ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ หรือถ้าบ้าน/ครอบครัวที่ควรจะเป็น safe zone มันกลายเป็นขุมนรก ก็ออกมาซะ ทำได้เท่าที่ทำไหวก็พอ

ปล. ผมกับแฟนคุยกันบ่อย เรื่องที่ว่าถ้าแก่ตัวไป เราก็คงไม่ได้คาดหวังให้ลูกต้องมาติดกับดักลูกกตัญญู ที่ต้องมาคอยดูแลพ่อแม่ยามแก่ ให้เขาได้ใช้ชีวิตและมีความสุขกับสิ่งที่เขาหามาได้ หลังจากนั้นถ้าเขาจะมาดูแลก็สุดแล้วแต่เขา ผมกับแฟนก็ต้องวางแผนหลังเกษียณให้ดี เพื่อที่จะไม่เอาตัวเองไปเป็นภาระให้กับลูก

เศร้าจัดเลย สู้ๆ

บางครอบครัวเป็นแบบนี้ล่ะครับ เห็นใจคนอื่นแต่ไม่เห็นใจคนในครอบครัว ต่อหน้าคนอื่นหน้าใหญ่ แต่คนในครอบครัวตัวลีบหมดแล้ว มารอดูกันดีกว่าว่าญาติฝั่งคุณแม่จะช่วยแกได้ไหม หรือรอเอาผลประโยชน์กันแน่

ผมเพิ่งพูดกับแม่ผมไปเอง ว่าผมจะไม่ยึดติดกับความสัมพันธ์ทางสายเลือด มัน bullshit มันไม่ใช่สิ่งสำคัญอะไรเลย สุดท้ายคนสำคัญกับเราก็คือคนที่อยู่กับเรา ใครอยู่กับผมแล้วดีคนนั้นก็สำคัญสำหรับผม

ดังนั้นผมว่าที่คุณเข้าใจน่ะถูกแล้ว เค้าไม่ดีกับเราต่อให้เป็นแม่ก็ตัดได้ ไม่ได้สำคัญอะไร ลำพังร่างกาย/จิตใจตัวเอง ก็รับผิดชอบเหนื่อยแล้ว ผมไม่พร้อมจะรับการเบียดเบียนจากคนอื่น ช่วยได้ก็ก็ช่วยแต่ถ้าไม่อยากช่วยก็ช่างแม่ง ใครจะนินทาอะไรไม่สนใจหรอก

แต่ถ้าช่างแม่งจริง เราต้องช่างแม่งทั้งทางลบทางบวกนะ อย่าไปเกลียด ผมว่าถ้าคุณปรับใจต่อแม่เป็นค่ากลางได้คุณจะรอดจากแม่ แต่ถ้าคุณไปรักหรือเกลียด เค้าจะเอาความเดือดร้อนมาให้คุณ

ตบบ่าครับ
คนไม่เคยเจอคงไม่เข้าใจหรอกครับ
แม่ผมไม่เคยรักผม ผมมารู้ตอนโตว่า
ถ้าให้เค้าเลือกระหว่างชีวิตผมกับชีวิตเค้า
เค้าเลือกให้ผมตายได้เลยแต่ให้ตัวเองรอด
ทั้งๆที่มีทางเลือกอีกมากมายแต่ไม่ทำเพียงเพราะขี้เกียจไม่สู้อะไรเลย
ต่อหน้าคนอื่นทำอย่างอยู่กับลูกทำอีกอย่าง

ผมว่าลูกถ้าเราเลี้ยงเขาด้วยความรัก ความเข้าใจ เหมือนเพื่อนที่สนิทมากๆคนนึงที่เคารพซึ่งกันและกัน รักกันและกัน ห่วงใยกันและกัน การดูแลจากเขามันจะมาแบบอัตโนมัติครับ
โดยที่ไม่ต้องไป Demand ด้วยซ้ำ

ตีหัวพ่อผมจนเลือดอาบเต็มหน้า ตัดนิ้วขาด กัดจนเป็นหลุม

จะ default ให้เป็นค่ากลาง น่าจะยากไปหน่อยมั้ยครับท่าน 55+

"เป็นขี้ปากชาวบ้านเขาแย่"คำนี้แม่งมีผลกับคน ตจว มากจริงๆนะเพราะแบบเป็นสังคมเจอหน้ากันทุกวันซุบซิบนินทาผมพอเข้าใจ
คนรอบตัวที่เป็นคนต่างจังหวัดแม่งไม่สามารถหลุดจากเรื่องนี้ได้จริงๆ ลุงผมเองผ่อนบ้านไม่ไหวเหลืออีก 5ล้าน ตัวเองจะเกษียณ
ก็ไม่ได้เพราะไม่มีคนส่งสรุปแก่ชิบหายยังต้องมานั่งทำงานผ่อนบ้านผมบอกขายไปซื้อที่มันเล็กลงก็"เป็นขี้ปากชาวบ้านเขาแย่"
กลับกันผมคนกรุงเทพแม่งไม่สนหสนตอะไรทั้งนั้น คนอื่นไม่ได้สนใจเราขนาดนั้นใช้ชีวิตง่ายขึ้นเยอะ ส่วนท่านผมว่าอย่าไปนอยด์ไม่ได้ทำอะไรผิด ส่วนตัวผมคิดว่าความกตัญญูเป็นสิ่งที่เราเป็นคนตัดสินใจไม่ใช่หน้าที่อย่างผมมีสถาบันครอบครัวที่ดีก็โชคดีไป
ผมเลี้ยงพ่อแม่ได้ยาวๆไปมรดกไม่ได้หวังอะไรละ

ปล.เผื่อวันนึงแม่ไม่อยู่แล้ว ดันเจอว่ามีปัญหาเรื่องหนี้สินใดๆท่านห้ามเซ็นรับสภาพหนี้นะครับ เราไม่ต้องจ่ายแทนครับ

ถ้าในทางพุทธ คือคุณเกิดมาใช้กรรม คงใกล้หมดแล้วครับ จะได้ไม่คิดมาก

ใช้ชีวิตที่เหลือให้ดี มีความสุขครับ

คุณมันลูกพ่อ ไม่ใช่ลูกแม่

พ่อคุณยอมเกิ้น ถ้าเป็นผมเมียไม่มีทางได้ทำอะไรแบบนี้ ครั้งเดียวมีเลิก และผมไม่แคร์ด้วย

ส่วนตัวผมนั้นกลับกันเลยครับ ผมเป็นลูกแม่ ไม่ใช่ลูกพ่อ ผมสนิทกับแม่เหมือนเพื่อน แต่ไม่อยากอยู่ใกล้พ่อ TOXIC มากๆ อยู่แล้วเครียด

คงบอกได้แค่สู้ๆ ครับ เป็นกำลังใจให้ครับ จากที่อ่านมา ผมว่าคุณแข็งแกร่งมากแล้ว เดียวก็ผ่านไปได้ครับ

จากที่เล่าว่าพ่อหลุดพ้น

ผมว่าแม่ท่านก็มีแผลจากพ่อใช้ได้อยู่นะ +กับเป็นคนสมองส่วนหน้าไม่ค่อยดี อาการเลยหนักเข้าไปใหญ่

แล้วเวลาพ่อหรือแม่พูดเรื่องทวงบุญคุณ ขู่มรดกนี่ โดนเส้นผมมาก ผมก็คงทำเหมือนที่ท่านคิดแหล่ะ
เสียดายนะแต่รับไม่ได้จริงๆ หว่ะ ถ้าพ่อแม่พูดเรื่องพวกนี้

พ่อผมก็ทำกับผมและแม่หนัก ผมเคยถึงขนาดโดนเอาปืนไล่ยิงตอนประถม(แต่คงไม่ได้เล็งที่ตัวหรอกมั้ง) แต่ตตลอดทางคือเรื่องแย่ๆเยอะมาก

ใช่มันยาก แต่ถ้าทำไม่ได้เค้าก็จะวนเวียนจองเวรเราอยู่แบบนี้แหละ มันเป็นธรรมชาตินะ ปัญหามันตกกับเรา และตัวปัญหามันคือเรา ผมบอกไม่ถูกแต่ตอนที่ผมวิปัสสนาแล้วยอมรับว่าเราเกลียดพ่อ และความเกลียดรุนแรงนี้มันทำให้เรามองโลกไม่ดี(ไม่ใช่แค่ต่อพ่อ) มันทุกข์แบบปัญญาอ่อนจริงๆ

พอผมมองแกเป็นแค่สัตว์ตัวนึงที่เวียนว่ายตายเกิด ตอบสนองไปตามสิ่งเร้าได้ แกก็เลิกเป็นปัญหาสำหรับผมทันที ตอนนี้ผมก็กลับมาอยู่กับแม่ ทำงานที่บ้านให้แกได้เกษียร พ่อผมก็อยู่ ปัญหาก็มีแหละแต่สำหรับผมก็ไม่ต่างอะไรกับเวลาหมาร้องหงิงๆขอขนมอ่ะ จะให้ไม่ได้มันอยู่ที่ผมหนิ