มีเกมฟุตบอลบางนัด ที่ผลการแข่งขันแทบกลายเป็นเรื่องรอง และเกม อาร์เจนตินา พบ เบนิน เช้าวันวันที่ 7 ตุลาคม 2569 (ตามเวลาประเทศไทย) กำลังจะเป็นหนึ่งในนั้น เมื่อ ลิโอเนล เมสซี่ เตรียมสวมเสื้อ “ฟ้า-ขาว” ลงสนามเป็นครั้งสุดท้าย ท่ามกลางความรู้สึกใจหายของ เอ็นโซ่ เฟร์นานเดซ และเพื่อนร่วมทีม

เอสตาดิโอ โมนูเมนตัล เตรียมกลายเป็นเวทีแห่งการอำลา หลังสมาคมฟุตบอลอาร์เจนตินาเตรียมกิจกรรมต้อนรับแฟนบอลที่จะมาร่วมเป็นสักขีพยานในค่ำคืนประวัติศาสตร์ ส่งท้ายชายผู้แบกความหวังของประเทศและสร้างความทรงจำเอาไว้มากมายตลอดหลายปี

ขณะที่ เอ็นโซ่ เผยว่า นักเตะไม่ได้ตั้งตารอเพียงการลงสนามร่วมกับเมสซี่เป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น แต่ทุกนาทีในแคมป์ก็มีความหมาย ตั้งแต่การฝึกซ้อมไปจนถึงการใช้เวลาร่วมกัน เพราะเมื่อรู้ว่านี่คือช่วงท้าย ทุกอย่างจึงกลายเป็นความทรงจำที่อยากเก็บเอาไว้ให้มากที่สุด

เหล่าแข้ง “อัลบีเซเลสเต้” ยังเตรียมบาร์บีคิวร่วมกันเป็นการเลี้ยงส่งแบบอบอุ่น ซึ่งเอ็นโซ่หวังว่าเมสซี่จะมีความสุขกับทุกช่วงเวลา และได้รับการอำลาที่สมเกียรติกับสิ่งที่เจ้าตัวสร้างเอาไว้ให้ฟุตบอลอาร์เจนตินา

สุดท้ายไม่ว่าจะมีประตูเกิดขึ้นกี่ลูก ภาพที่ทุกคนรอคงเป็นวินาทีที่หมายเลข 10 กล่าวลาทีมชาติ เพราะจากเด็กชายแห่งโรซาริโอ สู่ตำนานของ “ฟ้า-ขาว” และเมื่อ Last Dance มาถึง เอ็นโซ่กับเพื่อน ๆ ก็ขอใช้ทุกนาทีที่เหลือกับเมสซี่ให้คุ้มค่าที่สุด

คู่แข่งในสนามกับทางแยกที่ต้องผ่าน
คนหนึ่งถูกยกย่องว่าเบอร์1 จากไปด้วยความยิ่งใหญ่มีเกียรติสูงสุด ร่วมสุขกับผ่องเพื่อนและบุคคลสำคัญมากมายลงจากทีมชาติอย่างสง่างามภายใต้ภาพจดจำที่มากมาย

อีกคนที่ถูกยกย่องไม่เป็น 2 รองใครครองเบอร์1เช่นกัน กลับจากไปแบบเงียบเหงา โดนดิสเครดิตและจบไม่สวยจากทีมชาติ ไม่มีภาพใดๆให้น่าจดจำในวันที่เดินออกจากทีม

เอาจริงๆ ก็สงสารพี่โด้นะ แต่ความพยายามที่เกินพอดี/หาความสมบรูณ์ตลอดเวลา
มันทำให้คนรอบข้าง(แข่งเป็นทีม) อึดอัดและถอยหนี

มีแต่คนรัก