จริง ๆ ก็อยากถามสมาชิก SS โดยเฉพาะที่เป็นหัวหน้านะ งานผมเป็นงานเอกสาร (เล่นกับเอกสารแบบที่ใคร ๆ เขาพูดกัน) แต่นัยยะของมันคือ ความเรียบร้อย และการแสดงกึ๋นผ่านตัวอักษร

แต่เดิม ผมที่มีหน้าที่สอนงาน ผมไม่ได้รังเกียจจะอธิบายจากประสบการณ์ให้ ลูกน้อง เข้าใจนะ เรื่องการทำงาน (ตัวผมเองก็ผ่านประสบการณ์มาพอสมควร) งานมันไม่ได้ว่าจะเน้นเนี๊ยบอย่างเดียว แต่ที่สำคัญคือ "สิ่งที่เขียน" ในนั้น ว่าเรามีความสามารถมากน้อยแค่ไหน? ผมเรียกว่าสอนละเอียดเลย พยายามชี้แนะในทุกจุด แต่...

ลูกน้องผม (ผู้หญิง) หลาย ๆ เขาชักสีหน้าใส่ เหมือนน้ำเต็มแก้ว เป็นประเภทที่เรียกว่า ทำงานดี ทำงานเก่ง ถ้าอะไรที่ตัวเองทำถูกต้อง จะเปลี่ยนความคิดได้ยากทีเดียว (ชักสีหน้าใส่) แต่ถ้ารู้ว่าตัวเองบกพร่องจริงจะฟัง ผมก็สอนงานไปปล่อยผ่านไม่ได้คิดอะไร

มีอาทิตย์ก่อน ที่ผมแก้งานให้พร้อมกับแนะนำไป สิ่งที่ผมได้รับ
1. ชักสีหน้า (มารู้ทีหลังว่าเป็นเมนส์)
2. ถามไปว่า ถ้าเกิด... จะแก้ยังไง ... ? ก็ตอบส่งขอไปที แสดงว่าไม่ผ่านการคิดมาให้รอบคอบ
3. ทริกเกอร์ว่าใส่ตามที่บอกแล้วไง (ทำไมไม่ผ่าน?) คือ สักแต่แก้ตามที่ผมบอกจริง ๆ แบบนี้ชี้แนะไป คือให้เอาไปคิดและปรับแก้มา

ผมเลยเรียกมาอบรม ใช้ไม้แข็ง เขาขอโทษ และจะปรับปรุงตัว แต่ผมบอก..จริงๆ ผมไม่ควรสอนขนาดนี้แล้ว มีประสบการณ์แล้ว ควรจะหัดเรียนรู้และฝึกประสบการณ์เอง (ไม่ต้องคอยบอกหรือชี้แนะตลอด)

ตอนนี้ ผมเห็นงานที่มา ดันแย่ลง รอบแรก แย่กว่าผลงานเดิมมาก พอแก้กลับไป (โดยไม่แนะนำ) แก้รอบสอง หนักกว่า เดิม เหมือนสูญเสียความมั่นใจ

ผมมาคิดกับตัวเองว่า หรือกรูผิดเองวะเนี่ย? ทำร้ายเด็กโดยไม่รู้ตัว วุฒิภาวะคงแย่มั้ง (แต่มันก็หลายทีนะ ผมพูดเลยว่าผมไม่ชอบตอนน้องแสดงสีหน้าแบบนี้) ที่ดันเลือกใช้ไม้แข็ง ไม่แนะนำ

ในฐานะคนนอก ท่านคิดยังไง?

สวยไหม
ถ้าสวยเดี๋ยวพี่แก้งานให้
แต่ถ้าสวยและหุ่นดีเดี๋ยวพี่ทำให้เลยแล้วเย็นนี้ไปกินข้าวกะพี่

ผมก็หัวหน้างาน และผมก็เอ็นดูและอยากสอนเด็กให้มันเก่งเหมือนผมจริงๆ

อันนี้พูดอวยตัวเองเลย ว่าตัวเองเก่ง

แต่แม่งบอกตรงๆ บางอย่างเราสอนเขาไม่ได้จริงๆ novice กับ knight อะ มันจะใช้เวลาแค่ 1-2 เดือนไม่ได้

แต่ผมก็เคยเจอเด็กที่ 1-2 เดือนแม่งเทพสัส จนปล่อยมันทำงานไปได้เลย

ให้มันลาออกไปอยุ่ กทม ยังสบายเลย

แต่นี่ ตำหนิเด็กไป 2 ครั้งแล้ว แล้วแม่งขาดงานไป 2 ครั้งเลย

ผมไม่เอาไว้แล้ว ลาก่อน

แล้วของผมงานดีไซน์ล้วนๆ

แต่เด็กผมมันไม่ได้ชักสีหน้าอะไรไง พร้อมเรียนรู้ อยากเก่ง อยากต่อยอดได้

ถ้าเจอชักสีหน้าผมพอเข้าใจได้ คนมันก็ย่อมมีอารมณ์ได้แต่ผมไม่ชอบ มันไม่มืออาชีพ

ถ้าทำบ่อยๆมึงออกไปเลยจ้า

งานเอกสารงานไรอะ ร่างฟอร์มให้ก็จบ ผิดก็บอกไปแก้ตรงไหน ถ้างานแบบเดิม ก็ใช้ฟอร์มเดิม ไม่ต้องพิศดารแก้ไขอัพเดทบ่อย และผมบอกเลยอย่าคาดหวังว่ารุ่นใหม่จะคิดได้ ผมจะ 40 ก็คิดไม่ได้ กับงานเอกสารแบบนี้ การแก้ปัญหาคือกำหนดฟอร์มเลยใช้แบบนี้ พิมพ์แนวนี้ แล้วงานแบบนี้ใช้ยังงี้แหละ จบ

ทั้งในฐานะหัวหน้าและลูกน้อง อย่างแรกคิดว่าต้องหาสาเหตุให้เจอว่ามันผิดเพราะอะไร
พอเจอเหตุแล้วค่อยมาคิดว่าจะแก้ยังไง เราจะให้อิสระเขาแก้ หรือจะขีดเส้นให้เขาเดิน

ถ้าเป็นเรื่องความเป๊ะของเอกสาร ต้องเรียกมาปรึกษาเลยว่าต้องใช้ชุดคำแบบไหน
ถ้าพิมพ์คำผิดบ่อย ก็บังคับไปเลยให้ใช้พจนานุกรม หรือถ้าเป็นหนังสือสำคัญมากๆ
หัวหน้าก็ต้องร่างเนื้อความให้

ส่วนเรื่องใส่อารมณ์ ชักสีหน้า ผมเฉยๆ เพราะเอกชนมันเรื่องปกติ

งานเอกสารบางอย่าง มันก็มีแพทเทิร์นเดิมๆไหมอะ ไม่น่าจะต้องใช้ความเห็นส่วนตัวของผู้ทำเอกสารนิ แค่เขียนตามรูปแบบที่กำหนดมา

อ่านมาคุณก็ไม่ผิดหรอก แต่คุณคงคาดหวังมากเกินไปกับน้องคนนั้น คุณบอกให้เค้าคิดเอง ใช้ความคิด บางทีเค้าคิดได้แค่นั้นไงครับ แล้วมันไม่ตรงกับคุณ (ซึ่งคุณในฐานะหัวหน้างานคุณก็คงมีความรู้ที่ลึกกว่าอยู่แล้ว) ผมก็ระดับโตขึ้นมาหน่อย (น่าจะตำแหน่งต่ำกว่าคุณ) ก็เจอปัญหาแบบนี้อยู่บ้าง เขียนงานมาไม่ลึก ไม่ค่อยได้ดั่งใจ แต่ก็ทำได้แค่เขียนไปให้น้องแก้กลับมา แล้วหวังว่าน้องจะอ่าน ทำไรมากกว่านั้นไม่ได้

อยากสูงต้องเขย่ง อยากเก่งก็ต้องขยันกันเอาเอง

ถ้าเทรนเด็กมันยาก เทรนให้ AI Agent อาจจะตอบโจทย์กว่าไหมครับ ยิ่งเป็นเรื่องเอกสารหรือพวก word อาจจะไวกว่า ทำได้ตามที่เราอยากได้กว่า หรือจริงๆ เนื้องานมันยังมีมุมศิลปะอยู่เลยจำเป็นต้องยังเป็นคนหรอครับ

ดูที่เนื้อหาว่าสื่อสารเข้าใจใหม ไม่วกไปวนมา ภาษาถูกต้อง ก็โอเครแล้ว แต่ถ้าต้องเขียนด้วยคำแบบนี้ ผมว่าอาจลึกไป ไม่รู้นะ ต่างคนมันต่างสไตล์ ทีนี้ก็ต้องดูว่างานที่น้องทำ มันแย่จริง หรือมันไม่ตรงอุดมคติของท่าน ผมผ่านงานมาหลายที่หลายแบบ เอาตรงๆงานเอกสารจะเขียนดีหรือไม่ดีขึ้นอยู่กับจริตหัวหน้านั่นแหละ (ถ้าไม่แย่สื่อสารไม่รู้เรื่องวกไปวนมาอะนะ)

ท่านทำถูกแล้ว แต่ในความคิดของเด็กคือ ทำถูกต้อง แต่ไม่ถูกใจ ถ้าผมเป็นผมคงเลือกที่จะลาออกเลยมั้ง

ศาสตร์การบริหารคน พูดง่าย แต่ทำจริงโครตยาก
แล้วคนสมัยนี้สมาธิสั้น sensitive high confident. ใครไหวไปก่อนเลย
ใครไม่มีใจรักการปกครองคนเหมือนโดนสูบenergy
คนรอบๆตัวผมหมดไฟไปเยอะเพราะเรื่องคนนี่ล่ะ

เดาว่าเป็นเรื่องของ Ownership นะครับ

ถ้าพนักงานมีความรู้สึกว่าเป็นเจ้าของ/ส่วนหนึ่งขององค์กร การที่จะให้แต่ละงานไหลไปตาม Flow โดยไม่มีข้อผิดพลาด มันยาก แต่ถ้าเรามีความรู้สึกนี้ จะใส่ใจเกี่ยวกับตัวงาน เนื้องาน และจะมีความละเอียด หรือความเอาใจใส่มากขึ้น

แบบที่ท่านเล่ามาผมว่า หากท่านได้ลงมือทำเอง ผลงานก็จะออกมาโอเค หรือถ้าไกด์ว่าให้แก้อะไร ถ้าน้องแก้ตามก็จะเป็นผลงานที่โอเค เลยคาดหวังกับน้องๆ ว่าเคยสอนไปแล้ว เคยแนะนำไปแล้ว ก็เลยอยากให้น้องๆ ให้ขึ้นมาในระดับเดียวกันได้ (ในความมี Owership)

แต่น้องอาจจะไม่มี หรือมี ก็อาจจะไม่เท่า เลยทำให้เกรงกลัวไปหมด จนผลงานออกมาแย่ลง หรือถ้าอย่างแย่ที่สุดเลย ใจน้องไม่อยู่แล้ว ทำงานไปวันๆ รอโบนัสออกแล้วไปหางานใหม่

ขออภัยหากผมเข้าใจผิดหรือทำให้รู้สึกว่าล่วงเกินนะครับ

ที่ทำงานได้เงินเดือน ไม่ใช่โรงเรียน ที่ต้องมาพูดเรื่องเดิมซ้ำๆจ้ำจี้จ้ำไช

อย่าไปฝืนเปลี่ยนงานมันจะดีกับกับตัวเค้าเองด้วย

เรื่องสงบจบที่ HR

คุณเอาตัวอย่างที่คุณพอใจให้เค้าทำตามสิ ถ้าสั่งปากเปล่า ความเข้าใจมันก้คลาดเคลื่อนได้เยอะ