ประชาชนคนไทยจ่ายภาษีเพื่อให้รัฐปกป้องเราจากมวลน้ำ แต่สุดท้ายเรากลับต้องใช้สองมือเปล่ากอบกู้วิกฤตชีวิตตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
.
เชื่อหรือไม่ว่า ในแต่ละปีรัฐบาลใช้จ่ายเม็ดเงินงบประมาณไปกับการบริหารจัดการน้ำ พุ่งสูงทะลุหลักแสนล้านบาท แต่ความจริงอันขมขื่นกลับกลายเป็นว่าประชาชนคนไทยต้องเผชิญหน้ากับวัฏจักรน้ำท่วม-น้ำแล้งชนิดที่มองไม่เห็นแสงสว่างปลายอุโมงค์
.
ความสิ้นหวังนี้ไม่ได้เกิดจากธรรมชาติลงโทษ แต่มาจากโครงสร้างอันเทอะทะ และความไร้ประสิทธิภาพของ 38 หน่วยงานบริหารจัดการน้ำที่มีดีแต่เรื่องละลายเงินภาษีให้สิ้นเปลืองเปล่าประโยชน์ ใช่หรือไม่?
.
ชำแหละงบฯ เงินแสนล้านไปไหน?
.
เมื่อกางตัวเลขจากสำนักงบประมาณของรัฐสภา (PBO) จะพบความจริงที่น่าตกใจว่า ในช่วงปี 2560 - 2566 รัฐบาลอัดฉีดงบประมาณภายใต้แผนงานบูรณาการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำไปแล้วกว่า 421,426 ล้านบาท และยังมีแนวโน้มเติบโตเฉลี่ย 4.9% ต่อปี โดยปีงบประมาณ 2568 ได้รับการจัดสรรที่ 62,779 ล้านบาท และพุ่งเป็น 63,421 ล้านบาทในปี 2569
.
คำถามคือ เงินมหาศาลเหล่านี้หายไปไหน? ข้อมูลระบุชัดเจนว่า เม็ดเงินกว่า 87.2% ถูกนำไปกระจุกตัวอยู่ที่ ”รายจ่ายลงทุน“ หรือการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ เช่น อ่างเก็บน้ำ คันกั้นน้ำ ขุดลอกคลอง โดยมีกรมชลประทาน เป็นผู้ครองสัดส่วนงบสูงสุดกว่า 40% เพื่อเน้นตอบสนองภาคการเกษตรเป็นหลัก
.
ขณะที่ กรมอุตุนิยมวิทยา ก็ได้รับการอัดฉีดงบเพิ่มขึ้นกว่า 40% ถึงสองปีซ้อนเพื่อรับมือสภาพอากาศ โดยปี 2569 ได้รับ 2,692.75 ล้านบาท และกระโดดเป็น 3,902.8 ล้านบาทในปี 2570 เพื่อรับมือวิกฤตสภาพอากาศสุดขั้ว
.
แต่ผลลัพธ์ที่ประชาชนได้รับกลับกลายเป็นความซ้ำซ้อน ต่างคนต่างทำ ต่างคนต่างของบ และเมื่อโครงการก่อสร้างเหล่านี้ล่าช้า ประสิทธิภาพในการกันน้ำท่วมจึงล้มเหลวไม่เป็นท่าตามที่ PBO ได้ตั้งข้อสังเกตไว้ และเสนอแนะให้รัฐบาล ”จัดงบประมาณบริหารจัดการน้ำแบบบูรณาการอย่างแท้จริง เพื่อลดความซ้ำซ้อน“

ที่มา.............https://www.instagram.com/mgronline/p/Dd5gyIIuz-L/

ด่าอุตุได้เต็มปากเลยทีนี้ งบเอาไปหลักพันล้าน แต่ไม่ช่วยเตือนอะไรสักอย่าง เตือนก็จวนตัวจนประชาชนทำอะไรไม่ได้แล้ว ส่วนกรมชลเน้นไปสร้างอ่างเก็บน้ำ เขื่อนขนาดเล็กที่ไม่ได้อยู่ใแนวน้ำท่วมเลย

ถ้าเราใช้ระบบแบบจีน ขีวิตเราจะดีขึ้นกว่านี้ไหม
ในแง่ของการ support โดยรัฐ

ต้นตอ 6 แก้มลิงหาย! ตามแผน “ปล่อยตก”

กระแสสังคมโซเชียลที่ตั้งคำถามกันสนั่นเมืองถึงเรื่องแก้มลิงที่ถูกปัดตก ทำให้นายณัฏฐ์ มงคลนาวิน นักวิเคราะห์ข้อมูลและยุทธศาสตร์สังคม ต้องออกมากางหลักฐานเชิงประจักษ์เพื่อตอบข้อสงสัยเกี่ยวกับการยกเลิกโครงการแก้มลิง 6 แห่งในฝั่งตะวันออก ซึ่งเดิมทีโครงการเหล่านี้มีแนวคิดมาจากพระราชดำริของในหลวง รัชกาลที่ 9 ในการใช้บึงรับน้ำเพื่อหน่วงน้ำก่อนระบายลงทะเล

ข้อมูลเชิงลึกระบุชัดว่า กทม. ไม่ได้ออกคำสั่งเซ็นยกเลิกเป็นลายลักษณ์อักษร แต่ใช้กลยุทธ์ “ปล่อยให้โครงการตกไปตามสภาพ” โดยอ้างเหตุผลเรื่องการทบทวนความคุ้มค่าเชิงเศรษฐศาสตร์และวิศวกรรม เนื่องจากราคาที่ดินพุ่งสูงขึ้น สิ่งที่ตามมาคือความสูญเสียศักยภาพการกักเก็บน้ำรวมกว่า 5-6 ล้านลูกบาศก์เมตร โดยพื้นที่รับน้ำทั้ง 6 แห่ง มีสภาพการเปลี่ยนแปลง ดังนี้



•บึงรับน้ำคลองคู้บอน (เขตคันนายาว/คลองสามวา): เนื้อที่ 130 ไร่ (ความจุ 870,000 ลบ.ม.) หายไปจากร่างผังเมืองใหม่ และที่ดินเอกชนในแนวศึกษาถูกเปลี่ยนมือไปยังบริษัทอสังหาริมทรัพย์เพื่อรอการพัฒนาจัดสรร

• บึงรับน้ำคลองบางชัน (เขตมีนบุรี): เนื้อที่ 39 ไร่ ปัจจุบันแปลงที่ดินดังกล่าวถูกเปลี่ยนสภาพกลายเป็นโครงการบ้านจัดสรรไปแล้ว

• บึงรับน้ำคลองสามวา 1 (เขตคลองสามวา): เนื้อที่ 127 ไร่ จากความล่าช้าในการเวนคืน พื้นที่ส่วนใหญ่จึงถูกพัฒนาเป็นโครงการที่อยู่อาศัยไปเกือบหมด

• บึงรับน้ำคลองสามวา 2 (เขตคลองสามวา): เดิมวางแผนให้มีความจุประมาณ 890,000 ลบ.ม. แต่พื้นที่กลับไร้การคุ้มครองแนวรับน้ำ

• บึงรับน้ำคลองลำหม้อแตก (เขตสายไหม/บางเขน): โครงการค้างท่อ ไม่เคยมีการตรา พ.ร.ฎ. เวนคืนที่ดิน

• บึงรับน้ำคลองพระยาสุเรนทร์ (เขตคลองสามวา): ถูกละทิ้งและปล่อยให้เอกชนสามารถพัฒนาโครงการจัดสรรได้ตามปกติ

นายณัฏฐ์ ยังได้ตั้งคำถามสำคัญกระแทกใจฝ่ายบริหาร กทม. ว่า เมื่อเลือกที่จะชะลอหรือหยุดโครงการแก้มลิงเหล่านี้ กทม. มี “มาตรการทดแทน” ใดที่พร้อมจะชดเชยปริมาตรน้ำมหาศาลที่หายไปได้อย่างแท้จริง?

สแกนผังเมืองใหม่ หายนะคนกรุง เอื้อกลุ่มทุน

ด้านนายก้องศักดิ์ สหะศักดิ์มนตรี อนุกรรมการด้านอสังหาริมทรัพย์และที่อยู่อาศัย สภาองค์กรผู้บริโภค ได้ออกมาตอกย้ำถึงหายนะที่แฝงมากับ “ร่างผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร (ปรับปรุงครั้งที่ 4)” ซึ่งมีจุดเริ่มต้นการร่างมาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ปี 2561 ก่อนจะถูกตีกลับในปี 2564 เพื่อปรับปรุงให้สอดคล้องกับ พ.ร.บ. การผังเมือง พ.ศ. 2562 จนกระทั่งมาถึงปัจจุบันที่อยู่ในขั้นตอนการปิดประกาศ 90 วัน (10 สิงหาคม - 9 พฤศจิกายน 2569) เพื่อให้ผู้มีส่วนได้เสียยื่นคำร้อง
ความผิดปกติและการบิดเบือนธรรมชาติในร่างผังเมืองฉบับนี้ ปรากฏชัดเจนในหลายมิติ กล่าวคือ

• เฉือนพื้นที่สีเขียวลายทแยงทิ้ง: ในผังเมืองปี 2556 พื้นที่ฝั่งตะวันตก (ฝั่งธนบุรี) เคยเป็นพื้นที่สีเขียวลายทแยงเพื่ออนุรักษ์ชนบทและเป็นแก้มลิงธรรมชาติ แต่ในร่างผังเมืองใหม่ พื้นที่เหล่านี้ถูกตัดหายไปทั้งหมด

• เปลี่ยนเป็นพื้นที่อยู่อาศัยหนาแน่น: พื้นที่รับน้ำถูกแทนที่ด้วยพื้นที่สีเหลืองและสีส้ม เพื่อเปิดทางให้สร้างหมู่บ้านจัดสรรและคอนโดมิเนียมได้มากขึ้น

• ฝั่งตะวันออกก็โดนหางเลข: พื้นที่สำคัญอย่าง หนองจอก มีนบุรี คันนายาว สายไหม และลาดกระบัง ถูกลดพื้นที่สีเขียวลายทแยงลงเช่นกัน

• ยกเลิกพื้นที่พักน้ำ 5 แห่งรวด: กทม. ยกเลิกพื้นที่พักน้ำเพื่อป้องกันน้ำท่วมถึง 5 แห่ง ได้แก่ บึงหมู่บ้านชวนชื่น บางเขน, บึงหมู่บ้านมณียา, บึงสวนสยาม, บึงหมู่บ้านชวนชื่นพาร์ควิลล์ และบึงหมู่บ้านเคซีเลควิว โดยอ้างง่ายๆ ว่าไม่สอดคล้องกับสภาพปัจจุบัน



นายก้องศักดิ์ เน้นย้ำว่า เมืองที่เต็มไปด้วยคอนกรีต บึงถูกถม และพื้นที่รับน้ำลดลง แต่กลับฝากความหวังทั้งหมดไว้กับอุโมงค์ระบายน้ำยักษ์และเครื่องสูบน้ำ เป็นสิ่งที่มีข้อจำกัดและรับมือไม่ไหวเมื่อน้ำมาพร้อมกัน

นอกจากนี้ ยังมีปมปัญหาใหญ่ที่เครือข่ายภาคประชาชนชี้เป้าว่าเข้าข่ายละเมิดสิทธิประชาชน นั่นคือ:

• อุโมงค์ยักษ์และมหกรรมเวนคืน: มีแผนตัดถนนใหม่และขยายถนนกว่า 148 สาย (ระยะทางรวม 500 กม.) ขุดและขยายคลอง 200 คลอง พร้อมวางแนวอุโมงค์ระบายน้ำยักษ์กว้าง 20-80 เมตร ซึ่งจะกระทบต่อกรรมสิทธิ์ที่ดินประชาชนจำนวนมหาศาล โดยไม่มีการระบุระยะเวลาและงบประมาณที่ชัดเจน

• กระบวนการหมกเม็ด ขาดมีส่วนร่วม: การรับฟังความคิดเห็นมีประชาชนเข้าร่วมเพียง 21,776 คน หรือไม่ถึง 1% ของประชากร กทม. ทั้งหมด ถือเป็นการละเมิดสิทธิการรับรู้ข้อมูลข่าวสาร

• ช่องโหว่ “ดาต้าเซ็นเตอร์” ผุดกลางเมือง: ปัญหาล่าสุดที่แทรกซึมเข้ามาคือ กลุ่มทุนอาศัยช่องว่างทางกฎหมายผังเมืองที่ยังไม่มีนิยามเฉพาะ ยื่นขออนุญาตก่อสร้าง “ดาต้าเซ็นเตอร์” ใจกลางเมืองและแหล่งชุมชน เช่น ย่านพระราม 9 โดยใช้ใบอนุญาตประเภท “คลังสินค้า” สิ่งที่ตามมาคือมลพิษทางเสียง การดึงทรัพยากรไฟฟ้า-น้ำมหาศาล และความเสี่ยงจากการแอบลักลอบจัดเก็บเชื้อเพลิงกว่า 200,000 ลิตรโดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งอยู่ใกล้พื้นที่อ่อนไหวและที่พักอาศัย

"เดอะแบก" ป้องผู้ว่าฯ VS "นักวิชาการ" สับเละ

ท่ามกลางเสียงวิจารณ์การทำงานของฝ่ายบริหาร กทม. ก็มีทั้งเสียงปกป้องและเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างดุเดือด

• เดอะแบกออกโรงป้อง: นายดวงฤทธิ์ บุนนาค สถาปนิกชื่อดัง ได้ออกมาปกป้องนายชัชชาติ สิทธิพันธุ์ โดยระบุว่าเรื่องผังเมืองไม่ใช่สิ่งที่ผู้ว่าฯ สั่งได้คนเดียว แต่มีคณะกรรมการจากทั้งสำนักผังเมืองและกรมโยธาฯ ร่วมพิจารณา พร้อมระบุว่าเข้าใจความโกรธแค้นของคนที่น้ำท่วมบ้าน แต่อย่าปั้นน้ำเป็นตัวมาด่ากัน

• นักวิชาการสับเละ: ในทางตรงกันข้าม รศ.ดร.ดุษฎี ทายตะคุ อดีตอาจารย์คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาฯ ได้ออกมาวิจารณ์การทำงานของผู้ว่าฯ อย่างเผ็ดร้อน โดยชี้ว่าเมืองในยามวิกฤตต้องการ “ผู้บัญชาการที่ตัดสินใจเชิงยุทธศาสตร์” ไม่ใช่ “ผู้บริหารที่ตระเวนตรวจหน้างานเพื่อแลกภาพความทุ่มเท” โดยได้ตั้งคำถามจี้จุดตายว่า:

o ใครเป็นคนเคาะจัดลำดับความเร่งด่วนของพื้นที่เสี่ยงทั้ง 50 เขต?

o ใครคุมจังหวะเชื่อมต่อระหว่างสำนักการระบายน้ำ กรมชลประทาน การไฟฟ้า และทีมกู้ภัย?

o ใครคือคนที่กล้าตัดสินใจสั่งยกระดับการเตือนภัยเพื่อให้ประชาชนมีเวลาย้ายของหนีน้ำ?

ที่มา..........https://mgronline.com/onlinesection/detail/9690000095503

นั่นล่ะคือประเด็นที่ควรยกมาคุย ไม่ใช่ว่าไม่มีงบหรือการดำเนินโครงการ แต่คือจ่ายเงินแล้วทำแล้วแต่ผลลัพธ์ตามที่เห็น ผมเชื่อว่าถ้ายังใช้กลุ่มอนุรักษ์เดิมๆบริหารจัดการ ต่อให้ทุ่มงบมากกว่านี้อีกสิบเท่าก็เหมือนเดิม

เดวพี่หนุออกมาหล่อๆ ไม่ดาม่าไม่โทสกันน่ะครับ