จริงๆแล้วเราทุกคนล้วนอยากเห็นลูกโตขึ้นอย่างมีความสุขและมีคุณภาพ
แต่มันจะมีความรู้สึกเล็กๆ ที่ว่า จะไม่มีลูกวัยเด้กเตาะแตะแบบนี้อีกแล้วนะ ลูกเริ่มไม่ร้องเรียกพ่อแม้ ติดเล่นกับเพื่อนแล้ว อะไรแบบนี้

ส่วนตัว ก็ตอนลูก เริ่มจะเข้า รร. รู้สึกใจหายมากๆ อีกไม่กี่เดือนจะไป รร.ละ ด้วยความที่ผมมีลูกคนเดียว ณ ตอนนี้ ผมว่าวันไปส่งลูกวันแรก ผมเสียน้ำตาแน่ๆอะ เหมือนเค้าจะเริ่มมีโลกอีกใบที่ไม่ใช่เราแล้ว ลึกๆยินดีที่เค้าเติบโตขึ้นนะ แต่อีกใจมันก็ใจหายนิดๆแปลกๆเหมือนกัน

จากที่คุยกับพ่อแม่ที่วัยไม่ห่างกับผมมาก (ไม่เกิน 10 ปี)

ตอนนี้เจอแค่ 2 ช่วง
1.ช่วงเข้าโรงเรียน
- บางคนเป็นแม่ full time = ใจหายสุดๆ + เป็นห่วงลูกสุดๆว่าจะเข้าสังคมได้ไหม

2.ช่วงเข้าวัยรุ่น
- เริ่มมีโลกส่วนตัว เริ่มออกห่างจากพ่อแม่ เมื่อพ่อแม่เริ่มไม่ใช่โลกทั้งใบของลูกละ

ช่วงที่ 3 ที่คุยกันก็น่าจะช่วงที่จะแยกออกไปอยู่นอกบ้านอาจจะเป็น มหาลัย , ทำงาน , แต่งงาน แล้วแต่คน


แต่ทุกคนพูดเหมือนกันหมดว่า สักวันลูกก็ต้องจากเราไป เพราะฉะนั้นช่วงเวลาที่ลูกยังเด็ก ตักตวงเวลาให้มากที่สุด
อย่าลำคาล อย่าเหนื่อย ลูกติดเรามากเท่าไร เก็บช่วงเวลาเหล่านั้นไว้ให้ดีเลย เพราะมันจะน้อยลงเรื่อยๆ

เข้ามหาวิทยาลัยครับ ตอนเรียนมัธยมเค้าก็ยังกลับบ้านมาเจอเราได้ทุกวัน แต่ของผมพอดีลูกต้องอยู่หอก็จะเป็นนานๆเจอกันที อันนี้แหละใจหายที่สุดละ