เริ่มที่ความเร็วแสง เป็น limit จักรวาล เหมือน Clock speed ไว้แค่นี้เลย อะไรจะเดินทางเร็วกว่าแสงไม่ได้
ตีว่า เราเกิดมีเทคโนโลยี ทำยานความเร็วได้สัก 1/4 ของแสง เราก็ต้องไปเจอ อนุภาคต่าง หรือก้อนหินที่ธรรมดาตอนแรก แต่พอเราเร็วขนาดนั้นที่พร้อมฉีกยานเราระดับระเบิดมหึมาจากความเร็วที่เราทำได้ ทำลายยานเราอีก

สมมติโชคดีทะลุผ่านได้ ออกไปก็ไม่เจออะไรนอกจากความว่างเปล่า

หรือเราโชคดีจริงๆที่มีโลกแบบนี้ และมันเกิน skill คนเราแล้วจริงๆ


เหมือนกฏฟิสิกส์ หรือจักวาล จงใจให้เราอยู่แค่รอบละแวกนี้เท่านั้น ไม่ให้ไปเจอใคร และไม่ให้ใครมาเจอเราเหมือนกัน

ตัดประเด็น รูหนอน หรือ วาร์ป ไปก่อนนะครับ เพราะใช้พลังงานสูงเกินเราจินตนาการ คงต้องไปแตะ Dark energy หรือ Dark Matters นู่นเลย

อจินไตย​ เชื่อพระพุทธเจ้าก็จบแล้ว​

กฏมันก็อยู่ของมันเฉยๆ มนุษย์แค่ยังกระจอกกันเองจนไปไม่ถึงมากกว่ามั้งครับ

ผมว่าการที่ดาวเคราะห์หินมีองค์ประกอบหลาย ๆ อย่างรวม ๆ กันทำให้เกิดมีสิ่งชีวิตได้นี้ ต้องอาศัยปัจจัยและความบังเอิญหลาย อย่างมาก ๆ เลยนะ

เคยฟังนักวิทยาศาสตร์พูดว่าความน่าจะเป็นที่จะทำโลกมีสิ่งชีวิตได้นี่ไม่ถึง 1% ด้วยซ้ำ

แล้วมนุษย์ผู้ทรงภูมิปัญญาอย่างเรานี้ไม่เคยอยู่บนห่วงโซ่มาก่อน ก็อาศัยความบังเอิญในหลาย ๆ อย่างมาเยอะเหมือนกัน

การสำรวจที่ว่าเอาแค่พบดาวเคราะห์หินแล้วมีน้ำ ยังว่ายากแล้วเลย

มันต้องอะไรสักอย่างครอบทั้งหมดนี้อยู่ ผมว่ามันไม่อนันต์หรอก

ยังไม่ถึงเวลา เรียนรู้ยังไม่ถึง
กว่าจะถึง โลกคงเละไปหมดแล้วมั้ง

ชอบกระทู้แบบนี้

สมัยก่อนเราก็ข้ามหาสมุทรไม่ได้ ขนาดมีเมือง มีอารยธรรม รบกันอยู่ในทวีปตัวเองมาตั้งนานละ ก็ยังใช้เวลาอีกเป็นพันปีกว่าจะข้ามมหาสมุทรไปเจอทวีปใหม่ได้

ก็แค่วิทยาการเรายังไม่ถึงขั้นมากกว่า

ติดก้อนหินเล็กๆอย่างว่าเลย ถ้าจะไปด้วยความเร็วเพียวๆแทบไม่มีทางเป็นไปได้ งานนี้ต้องพึ่งเขากะลาเท่านั้น