จากที่เคยเขียนไว้ ตอนนั้นน่าจะผ่ามาสัก 2-3 เดือน
https://soccersuck.co/boards/topic/2597293

กราฟน้ำหนักก่อนผ่า 135กก.
ช่วง6เดือนแรก ลงเดือนละ 4-5กก.
แล้วก็มาค้างๆที่ 105-110กก.
กะว่าคงไม่ลงแล้ว แต่ก็ได้การออกกำลังกายที่ยังสนุกกับการออกกำลังกายอยู่ และสนุกกับการเดินไปไหนมาไหนด้วยขาตัวเอง ลดการใช้รถยนต์ลง ปัจจุบันลงมาเหลือ 97กก.

เสื้อลดไซส์จาก 5XL เหลือ 2XL หรือบางยี่ห้อก็พอจะยัด XL ไหว
เอวจาก 42 เหลือ 38 นิ้ว

ค่าผลเลือด ไขมัน น้ำตาล ปกติหมด ความดันตัวบน 115-120 เดิมตัวบน 140-147 ตัวล่างจำไม่ได้

ตอนนี้กินข้าว กินอาหารมื้อปกติได้ประมาณ 80-90% ของคนปกติ บางทีก็หมดจานพอไหว แล้วแต่ไซส์ของร้านนั้นๆ
แต่ถ้าเทียบกับตัวเองตอนก่อนผ่าก็ถือว่ากินลดลง 50%

แฟนเคยกังวลว่าต้องไปผ่าเอาหนังส่วนเกิน หนังที่คาดว่าจะห้อยเป็นริ้วๆไหม
สรุปผิวหนังผมยังคงรูปคงตัว เฟิร์มเหมือนคนปกติเลย อาจจะเพราะเล่นเวทเสริมจนมีกล้ามพอสมควร ไม่ย้อย ไม่ห้อย

ที่สำคัญการกรน การหยุดหายใจตอนนอน ซึ่งเป็นต้นเหตุของเส้นเลือดสมอง หัวใจ และปัญหาสมองขาดออกซิเจนของผมหายเป็นปลิดทิ้ง แฟนบอกว่าไม่ได้ยินเสียงกรนมาจะครบปีแล้ว วัดจากนาฬิกาอัตราการเต้นหัวใจ การหยุดหายใจ ค่าปกติหมดเลย


สรุปแนวทางผม หลังผ่าตัด หนึ่งปีแรกคือนาทีทองที่ต้องช่วงชิงเอามาไว้ ออกกำลังกาย เวทเทรนนิ่ง เพื่อสร้างกล้ามเนื้อขึ้นมาใหม่
เรื่องการเข้าสังคมที่กังวลว่าไปกับเค้าแล้วกินไม่ได่ enjoy จนเกิดภาวะซึมเศร้าตามที่หลายคนคิดไว้ หรือมีคนแชร์ทางออนไลน์ ส่วนตัวผมไม่ได้มองเลย ก็พยายามปรับตัวให้คนรอบข้างเห็นว่าเรายังสนุกกับการไปกับเพื่อ แต่เรื่องอาหารการกินก็แค่กินน้อยลงไง หรือกินแต่กับ ไม่กินข้าว

ใครที่ต่อสู้กับโรคอ้วนอยู่ ก็ขอเป็นกำลังใจให้ครับ

2แสนที่จ่ายไป ตอนนี้ผมคืนทุนแล้วครับ
ลดค่าอาหาร ค่าของกินกระจุกระจิกก็น่าจะเดือนละหลายพันบาท
ค่าตั๋วเครื่องบินที่ต้องนั่ง hot seat , long leg room ประหยัดไปน่าจะเดือนละหลายพันบาทเช่นกัน เพราะบินบ่อยมาก
เรื่องสุขภาพ อันนี้คำนวณแทบไม่ได้
สำคัญที่สุด ได้เล่น harbour land กับลูกสาว (จากเดิมให้แฟนพาไปเล่นแล้วผมนั่งหาอะไรกินรอ)อันนี้ก็ประเมินค่าไม่ได้ครับ

เป็นกำลังใจให้ฮะ ลูกๆ กับครอบครัวนี่แหละคือเหตุผลที่ทำให้ผมยังรู้สึกว่า การยังมีลมหายใจ เป็นสิ่งมีค่า ที่สุดในโลก