❝ ไหนว่า...เชื่อกฎแห่งกรรม ❞

หลัง ค.ศ.1947 (พ.ศ.2490) เป็นต้นมาการเมืองไทยติดอยู่ในหล่มโสโครก ส่งผลให้การทุจริตคอร์รัปชั่นในวงราชการเบ่งบานคึกคักตราบจนถึงทุกวันนี้

การยึดอำนาจปลายปี 2490 เปลี่ยนจุดมุ่งหมายประเทศไทยหลัง 2475 ไปอย่างสิ้นเชิง ขุนพลที่ค้ำบัลลังก์รัฐบาลรัฐประหารต่างก็ตะกรุมตะกรามกับสิ่งที่เรียกว่า “การอุปการคุณ” จากประเทศมหาอำนาจ

สหรัฐอเมริกากับประเทศค่ายเสรีพากันขวัญผวา จีนและรัสเซียที่กำลังแผ่อิทธิพลครอบงำประเทศแถบเอเชียจึงให้ไทยเป็นที่ตั้งฐานทัพ ฝึกทหารไทย ปั่นคนไทยให้ไปตายในสงครามเวียดนามและสงครามเกาหลี

ครั้งหนึ่งถึงขั้นที่… จอมพล ป. (ป.พิบูลสงคราม) ไม่อายที่จะเปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของตนเมื่อ 22 กรกฎาคม 2493 โดยแถลงต่อที่ประชุมทั้ง 2 สภาว่า การเข้าร่วมสงคราม (เกาหลี) เป็นทางเลือกที่คุ้มค่า เนื่องจากมหาอำนาจค่ายโลกเสรีคงจะส่งเงินและอาวุธยุทโธปกรณ์มาตอบแทนประเทศไทยอย่างงาม และต่อให้มีทหารไทยต้องสูญเสียชีวิต จำนวนคนตายก็ไม่ใช่ตายทั้งหมด จำนวนคนตายในสนามรบน้อยกว่าคนที่เหลืออยู่เสมอ เพราะฉะนั้นเราลงทุนเพียงนิดหน่อย…

[จาก “การเมืองการปกครองไทย : พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ พ.ศ.2475 ถึง 2540” ของ ภูริ ฟูวงศ์เจริญ]

ภัยคุกคามจากคอมมิวนิสต์กลายเป็น “เงื่อนไข” ให้ผู้นำกระชับทั้งอำนาจและผลประโยชน์ สิ่งที่ทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้าหลังจากไปคือ ความมั่งคั่ง

◤ หลังเสียชีวิตพบว่า “สฤษดิ์ ธนะรัชต์” มีทรัพย์สินเกือบ 3,000 ล้านบาท

ค่าเงินยุคนั้นเทียบกับวันนี้ คือ “แสนล้าน”!

◤ “เผ่า ศรียานนท์” ผู้สร้างจักรวรรดิตำรวจอันยิ่งใหญ่เกรียงไกร ใช้บรรดาอัศวินคุมเครือข่ายฝิ่น ส่วย การพนัน เผ่าไม่มีโอกาสได้เปิดเผย “ขุมมหาสมบัติ” เพราะพ่ายแพ้ทางการเมือง แต่ที่สุดก็ได้เหินฟ้าไปเสวยสุขอยู่สวิตเซอร์แลนด์โดยไม่มีคดีติดตัว ไม่ถูกยึดทรัพย์

◤ จอมพลถนอม กิตติขจร ครองอำนาจยาวนานยิ่งกว่าสฤษดิ์ มั่งคั่งโดดเด่นจนชวนผวา จอมพลประภาส จารุเสถียร คู่หูผู้มากไปด้วยอิทธิพลทางการเมืองและเครือข่ายธุรกิจ รวยล้ำรวยล้นจากสัมปทาน หุ้นลม จนเป็นอิจฉาในกองทัพ

◤ พลเอกสุนทร คงสมพงษ์ ซึ่งหลังเสียชีวิตก็มีคดีชิงมรดกที่ดิน หุ้น และเงินฝากมากไปด้วยเครือข่ายธุรกิจกว้างขวาง

ถ้าหากนับจาก 2490-2569 เป็นเวลา 79 ปี ไทยไม่มีผู้นำทางความคิด ไม่มีผู้นำทางสังคม ไม่มีผู้นำหน่วยที่ลงมือทำจริงๆ ในการแก้ปัญหาทุจริต ซึ่งแม้ว่ากฎหมายจะบัญญัติว่าผิดและมีโทษแรง แต่ในทางประพฤติกันจริงๆ การทุจริตไม่ได้ถูกรังเกียจ ไม่รู้สึกอัปยศหรือน่าอับอาย

คนทุจริตจึงดาษดื่นและเจริญเติบโตในระบบราชการ ไม่มีใครกล้าขัดขืน หรือเก็บรวบรวมข้อมูลหลักฐานเพื่อดำเนินคดี

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1479707677524760&set=a.627369302758606